Heima er bezt - 01.01.2005, Qupperneq 25

vorhljóð í lóunni, sem aðeins heyrast niðri í
byggð í júní. Til okkar berst ilmur af svita-
storknum hrossum og einn og einn harmsár
jarmur heyrist í kvöldkyrrðinni.
Svo kveður við lækjasprikl og hopp og hi,
hlátrar og spaug og gleðimál í tjöldum. (S.
frá Brún) Vegna þess heitir staðurinn Á-
fangi.
Við Einar ferðuðumst þó nokkuð mikið,
sérstaklega á seinni árum búskaparins, sum
ferðalögin eru ógleymanleg og við getum
alltaf rifjað upp ýmis skemmtileg atvik úr
þeim. Þá vil ég nefna hestaferðir, utanlands-
ferðir, ferðir á landsþing hestamanna og
margt fleira. Um árabil fór Einar mörg vor
fyrir lands- og fjórðungsmót hestamanna og
ferðaðist um með kynbótadómurum og
viljaprófaði. Hann hefur viljaprófað mörg
hundruð hross, og dæmdi líka hross á hinum ýmsu stöð-
um. Ég hvatti hann til að gera þetta þegar hann var beð-
inn, því ég vissi að hann hafði bæði áhuga og ánægju af.
Svo fór ég oft á mótin og reyndi að stofna til vökunótta,
hestamenn eru þekktir fyrir gleði hvar sem þeir koma
saman. Alltaf var þó best að koma heim, jafnvel þótt biði
smalamennska, rúningur og heyskapur, sem helst þurfti
allt að gera í einu.
Með vinum okkar höfum við átt ómetanlegar stundir og
ég vil koma þökkum til þeirra allra. Við Einar höfum
rnargs notið um dagana og vinirnir eiga í hugum okkar
eilífar þakkir. Hafi eitthvað bjátað á í gegnum árin, hafa
þessir traustu vinir komið og gert stórkostlega hluti fyrir
okkur, það er mikil gæfa að verða þess aðnjótandi.
Félagsstörfin fléttuðust inn í daglega lífið og oft mátti
spretta úr spori til þess að hafa tíma til að sinna þeim, en
það er nú svo að ef enginn vill neitt á sig leggja, þá verð-
ur heldur enginn félagsskapur. Jú, ég var og er eitthvað að
vasast í félagsmálum. Ég var formaður kvenfélags Svína-
vatnshrepps, í orlofsnefnd, veiðifélagsstjórn, verkalýðs-
málum, og var pólitísk og hrærðist í því í mörg ár, var
formaður framsóknarfélagsins og fulltrúi í miðstjórn,
stundum lenti ég í því að fara á aðalfund SÍS, svo eitt-
hvað sé nefnt. Þetta var allt meira og minna gaman og
mest gaman að finna samhuginn sem verður til í vinnu og
á gleðistundum félagsandans. Ég hef svona einhvern veg-
inn lent í þessu, án ásetnings, eins og hefur verið með
fleira.
Minningar um gamlan vin
Olaf Sigfússon frá Forsæludal er óþarft að kynna, en hon-
um kynntist ég þegar ég var 11-12 ára, hann var þá heima
langan tíma úr vetri við smíðar og stundum oftar á ung-
lingsárum mínum. Hann var skáld og vísnahöfundur,
listilega gerð ljóð á ég eftir hann og vísurnar runnu upp
úr honum, ekki síður ef hann var aðeins við skál. Hann
Mósi þakkarfyrir veitingar.
var frábær félagi þessi vel gefni, ljúfi maður, sem alltaf
skapaði gleðistundir þegar hann dvaldi hjá okkur.
Ljóðið, sem birtist hér, er órækt vitni um að hann var
einn af þessum yndislegu persónuleikum sem alltaf strá
perlum á veg samferðamanna sinna. Það má ekki skilja
það þannig að ég verðskuldi nokkuð sem í ljóðinu stend-
ur. Ég var að koma heim af Kvennaskólanum vorið 1963,
þegar Oli, sem þá var heima, gaf mér þetta ljóð og mér
þykir óskaplega vænt um það:
I morgun glaður geisli vakti mig
í garði úti þröstur vorljóð hjalar
og þessi söngur minnti mig á þig
sem mundir bráðum koma heim til dvalar.
Þvíþú ert hússins hlýja unga vor
sem heillar allt og vermir skini björtu
og stígur milt þín glöðu geislaspor
svo gróðursæl í vina þinna hjörtu.
Já víst er gott að vera eins og sól
og vekja fögnuð öllu sem þér kynnist.
A glaðra hjartna háum valdastól
þar held ég þínir stœrstu sigrar vinnist.
Og sveitin við þér tekur höndum tveim
túnin grœnka og litkast móabörðin.
Hér fagnar allt að fá þig aftur heim
fólkið, bœrinn, skepnurnar ogjörðin.
Til gamans vil ég geta þess að ég á enn gítarinn sem
Oli gaf mér þegar ég var 12 ára. Honum var ofarlega í
huga að hlúa að menningu og list hvers konar.
Heima er bezt 25