Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2000, Blaðsíða 57

Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar 2000
Jenný Guðmundsdóttir:
55
Hugleiðingar um heiðurshjónin
Sigríði Hansdóttur og Jón Skúlason
Dagur var kominn að kvöldi,
Kyrrð ogsvefnró í bænum,
Lognöldusöngvar frá sænum,
Sumar í blænum ...
Gott kvöld hvað er klukkan?
Jóhann Jónsson
( Hvað er klukkan )
Þannig hvað ungur piltur ur
Olafsvík eftir síðustu aldamót,
piltur sem lét sig dreyma stóra
drauma sem enginn taldi að
myndu rætast!
En þau voru fleiri ungmennin
í Ólafsvík sem áttu stóra
drauma, höfðu sömu vornóttina
fyrir augum og upplifðu sama
lognöldusönginn. A sama hátt
og hann reyndu þau, einnig
mikinn harm og mikla baráttu
fyrir lífinu og tilverunni.
Eitt þessara ungmenna var Sig-
ríður Hansdóttir. Sigríður var
fædd í Ólafsvík 12.júlí 1902. For-
eldrar hennar voru þau Metta
Kristjánsdóttir og Hans Hansson
sjómaður. Sigríður var aðeins fjög-
urra ára gömul þegar hún missti
föður sinn. Hans lést í sjóslysi árið
1906.
Metta var kunn sæmdarkona
og ein af brautryðjendum í fjöl-
breyttu félagslífi í Ólafsvík á sinni
tíð. Metta giftist aftur Jens Guð-
mundssyni frá Ögri í Helgafells-
sveit, og hann gekk Sigríði í föð-
urstað. Þau hjón eignuðust fjóra
syni, en Jens lést af slysförum
árið 1922.
Upp frá því stóð Sigríður við
hlið móður sinnar og saman
börðust þær við að halda heimili
fyrir sig og drengina eins hún
kallaði þá alltaf, þar til þeir voru
fullvaxta. Sigríður var strax í æsku
létt í spori og létt í lund. Hún var
eftirsótt til vinnu við hvað sem
hún tók sér fyrir hendur.
Kornung fór hún í vist, fyrst hjá
Proppé-fjölskyldunni sem þá bjó
í gömlu verslunarhúsunum,
dönsku Ólafsvíkurkaupmann-
anna. Þar vann hún ásamt fleira
ungu fólki úr plássinu. Meðal
Jón og Sigríður á 75 ára afmæli hennar.
annarra var þar Eyjólfur Snæ-
björnsson í vinnumennsku hjá
kaupmanninum. Oft rifjuðu þau
tipp veruna þarna og þá kom í
ljós að ýmis strákapör höfðu verið
iðkuð sem ekki voru á allra vit-
orði. Allt saklaust og gert til að
henda gaman af. En alvaran var
eldci langt undan. Sigríður var til-
búin til að leggja á sig ómælt erf-
iði til að aðstoða mömmu sína.
Hún hafði það fyrir fasta venju að
fara heim á kvöldin og gista hjá
fjölskyldunni, „fékk leyfi til þess
hjá húsbændunum“ eins og hún
orðaði það, en hún varð að vera
komin að verki kl. sex að morgni.
Kvölds og morgna gekk hún heim
eftir fjörunni eða fjörukambinum
oft í myrkri og sjógangi.
Engir gúmmívettlingar
Ung stúlka fór hún til Reykja-
víkur í fiskvinnu, hjá fyrirtækinu
DEFESOR, þar vann hún í mörg
ár. Fyrirtækið rak stóra saltfisk-
vinnslustöð, þar sem margt ungt
Sigga og Jón að dansa. Myndin er tekin í
gamla félagsheimilinu 1964.
fólk var við vinnu. Á þessum
árum var allur saltfiskur vaskaður
og þurrkaður úti. Var þetta hin
erfiðasta vinna. Sigga talaði m.a.
um að brjóta hefði þurft klakann
ofan af fisk- körunum áður en
byrjað var að vaska og oft keppst
um að vera fyrstur að byrja.
Nærri má geta að kaldsamt hefur
verið að vinna þessi störf. Engir
gúmmívettlingar á hendurnar og
fólk sjálfsagt blautt og að
mörgu leyti vanbúið. Með þess-
ari vinnu sá Sigríður um að
leggja til heimils fjölskyldunnar.
M.a. keypti hún fermingarföt á
alla bræður sína og þá hefur hún
ekki valið annað en það sem
henni þótti best, því ekkert var
of gott fyrir drengina.
Hófu búskap í Stígshúsi
Hinn 31. október árið 1925
gekk Sigríður í hjónaband með
Jóni Skúlasyni frá Skúlahúsi í
Ólafsvík, Jón var einstakur maður,
traustur, góður verlemaður, félags-
lyndur og mikill dansmaður.
Ungu hjónin hófu búskap í Stígs-
húsi, með Mettu og fjölskyld-
unni.
Þau hjónin Jón og Sigríður
voru bæði félagslynd og höfðu