Sjómannadagsblað Snæfellsbæjar - 01.06.2000, Page 76

Sjomannadagsblað Snæfellsbæjar 2000
_74_____________________________
þeir sem borguðu brúsann að
mestu. Þeir vildu hafa sína föstu
bíla við verkunarhúsin, keyra
skreiðina í hjalla, beinin, lifrina,
Sigurjón Kristófersson.
slorið og annað sem til féll.
Mannlegt eðli varð til þess að
stöðin var lögð niður.
ísland framundan
Fleira, sem viðkom athafnalífi
til sjávarins var akstur vegna bygg-
inga hafnarmannvirkja og þá
einkum akstur á stórgrýti í varnar-
garða í Rifi, Ólafsvík, Grundar-
firði og Arnarstapa. Að þessu
komum við í samvinnu við
heimamenn á hverjum stað. Þetta
var hálf glæfraleg vinna á svona
litlum bílum, 4-7 tonna, enda
hentust þeir í allar áttir þegar ver-
ið var að lesta og losa. Eitt það
fyrsta sem ég man, eftir að ég
eignaðist vörubíl, var þegar verið
var að landa á trébryggjunni í
Rifi. Fiskurinn lenti alltaf aftast á
bílnum og það þurfti að kippa
honum fram á pallinn. Þá var vél-
in sett á fulla ferð, kúplingunni
sleppt þannig að bíllinn hentist
áfram nokkra metra og svo snar-
bremsað, rétt áður en lent var á
kantinum hinumeginn. Ef hálka
var, þá notaði maður handbrems-
una líka og reyndi að stefna á
bryggjupolla svo bíllinn færi ekki
fram af ef eitthvað færi úrskeiðis.
Þetta tókst alltaf, ótrúlegt en satt.
Það var því mikill munur þegar
stálþilið var reist, þá var hægt að
bremsa og nánast allt Island
framundan.
„Hvenær
kemur góði fiskurinn”
A þessum árum, var sá háttur að
matsmaður tók 5 fiska af hverju
bílhlassi og var farmurinn verð-
lagður eftir þeim. Sumir sjómenn
héldu að við gætum ráðið hvar
matsmaðurinn tæki fiskinn af
pallinum. Ein saga er til í sam-
bandi við þetta.Verið var að landa
Bílar þeirra Halldórs, Guðmundar og Herlufs.
úr einum bát fyrir frystihúsið og
stóð Rögnvaldur forstjóri við hlið
bílsins ásamt fleirum. Þá kallar sá
sem var upp á bílnum niður í bát-
inn: „Fivenær kemur góði fiskur-
inn?” Rögnvaldur sagði ekkert,
snéri sér undan, kímdi og féltk sér
í nefið.
Herlauf Clausen lenti einu sinni
í smá vandræðum. Þannig var að
við vorum báðir að keyra fiski út á
Hellissand, vegirnir ögn þrengri
en nú er, og myrkur skollið á. Ég
var búinn að losa og var á leið inn
í Rif en Herlauf var með fullan bíl
á leið út á Sand. Þá voru í gildi
óskráð lög bifreiðastjóra, sá sem
var á leið upp brekku átti réttinn
fyrir þeim sem ætlaði niður. Við
mættumst efst í Bæjarhallanum
þannig að hann átti að stoppa sem
hann og gerði. Þegar ég ætla fram
hjá honum sé ég hann ekki í bíln-
um og eitthvað virðist vera að, ég
stoppa því bílinn og skrúfa niður
rúðuna, kalla á hann en hann ans-
ar ekki. Fer ég þá að bílnum hans
og opna hurðina, þá hrynur í fang
mér hellingur af þorski og Herlauf
situr í fiskikös upp fyrir haus.
Hafði hann, einhverra hluta
vegna, orðið að talca frá grindina
sem hlífði afturrúðunni og þegar
hann þurfti að bremsa þrýsti fisk-
urinn rúðunni inn og húsið fyllt-
ist. Herlauf sagði heldur fátt
a.m.k. meðan ég var viðstaddur.