Alþýðublaðið - 24.12.1948, Blaðsíða 25

Alþýðublaðið - 24.12.1948, Blaðsíða 25
Jóhibh/ð Alþýðublaðsins satt eða lygi. Að svo mæltu gekk Margrét út, og var Jón þá kominn heim á hlað. V \ Eftir það er Jón hafði tekið við embætti, þótti hann hinn mestí höfð- ingi. Hann var gestrisinn, Ijúfur og lítillátur, en strangur kénnimaður og harður við þá, er risu upp, á móti honiim. Jón toiskup var mjög bráð'ur og réiddist illa, en íús var hann til að bæta það, er hann haí'ði brotið, þegar honum rann rciðin. Einu sinni réri biskup fyrir Land- eyjasandi, og drógu skipverjar vel um daginn, en biskup varð ekki lífs var. Seint og síðar meir dró hann þó ýsu, og var hann þá orðinn svo reiðnr, að hann barði hana upp til agna á borðstokknum. Þegar biskup kom til lands var honum runnin reiðin; bað hann þá guð og skip- verja grátandi fyrirgefningar ,'og brýndi íyrir þeim að varast aðra eins fólsku og ser hefði orðið á. Jón biskup bar ávallt korða við hlið sér, eins og þá var títt meðal fyrirmanna. Einu sinni vantaði smalamann hans margt fé, og varð biskup þá svo reiður, að hann brá korða sínum og ætlaðí að reka smal- ann í gegn, én hann hljóp undan. Biskup elti hann að jarðfalli einu, og skildi þar með þeim, því að smal- inn hljóp ofan í jarðfallið, og varð biskup frá að hverfá. Jón biskup Vídalín kvæntist Sig- ríði frá Leirá,. dóttur Bauka-Jóns, 'Sem áður var biskup á Hólum. Hún var svinn mjög, og þótti hún ekki bæta um^fyrir manni sínum, en oft för biskup sínu fram, þvert á móti vilja konu sinnar. Einu sinni rak hval á reka biskups, og var hart mjög í ári, en samt seldi biskup all- an hvalinn dýrum dómum. Margrét móðir hans frétti þetta og þóttu henni tíðindin ill, Hún tók sér ferð á hendur og nam ekki staðar fyrr en hún kom að Skálholti. Þegar biskup frétti að móðir hans væri komin, gekk hann til dyra og ætlaði aS fagna henni, en kerling rak hon- um utan undir, jafnskjótt og hún sá hann og sagði um leið, að hann mætti ekki láta skurðgoðið frá Leirá draga sig til helvítis. Að svo mæltu reið Margrét leiðar sinnar, en foiskup mælti: „Reið er móðir vor nú". Hann vissi vel, hvað móðir hans hafðí att við, og lét hann sér orð hennar að kenningu verða. Skömmu seinna rak aftur hval á reka hans, og gaf biskup þann hval allan. Eitt sinn sendi Margrét, móðir biskups, til hans og bað hann að ge/a sér í pípustúf sinn, en hann fendi hcnni tóbakspund; lét hún þá i'xra sig á fund ibiskúps, sló hann löðrung mikinn, er hún hitti hann, og kvaðst svo skyldu.kenna honum kvikindisskap. Að svo mæltu reið hún ieiðar sinnar, en biskup mælti: „Iiún cr reið núna, 'hún móðir mín", og þótti það rnikil stilling af svo skap'oráðum manni. Eitt sinn kom bláfátækur maður að Skálholti og barmaði sér mjög. Biskup sá aumur á honum, gaf hon- um mat upp á hest og léði honum hestinn til að flytja matinn' heim á honum. Um leið og maðurinn var að leggja af stað heim til sín, kom frú Sigriður út og sá til mannsins. Hana grunaði hvað um var að vera, og spurð'i hún mann sinn, hvort hann hefði gefið manninum upp á hest- inn. Hann játaði því^Frúin glotti og spur'ði: ,,Því gafstu h'onum ekki hest inn líka?" Biskup kallaði á eftir manninum, og sagði, að koiián sín segði, að hann skyldi ciga hestinn Ííka. Maðurinn hélt le'iðar sinnar o'g þóttíst hafa veitt vel, þar sem hann eignaðist bæði mat óg' hest í ferð- inni. Einu sinni kom fátækur maður að. Skálholti, sem hafð'i nýmisst einu kúna, sem hann átti. Biskup kenndi í brjósti um manninn, fór með hann út í fjós og gaf honum eina kúna sína. Þegar frú Sigríður frétti þetta, varð hún fokvond, og ávítaði mann sinn mjög fyrir örlæti hans. „Það var mikíð að þú gafst honum ekki hest líka", sagði húh. „Þá er að gera • 2S »1M|N—lin«MUU«Mni|*Mm!<^lIUaMH)|>^lll{«Majlj|«-Uli-M>|JU* fcí*# það", sagði biskup. Að svo 'mæltu fór hann til mannsins og gaf honum hest þann, sém konu háns þótti vænzt um; lét hann þess getið, að konan sín gæfi honum hann. Aðrir segja svo frá, að frú Sigriður hafi komið út um leið og maðurinn var að fara, hún hefði spurt mann sihn, hvort hann hefði gefið mahninum kúna, og játaði hann þvi.. Þá sagði frúin: „Því gafstu honum ekki beztu kúna okkar?" Biskup kallaði á mann inn og bað hann að snúa 'heim aftur. Hann sagði hpnum, að konunni sinni hefði ekki þótt kýrin, sem hanh gaf honum, nógu góð handa honum, og hefði hún sagt sér að láta hann hafa beztu kúna þeirra. Maðurinn fékk nú beztu kúna, sem til var á staðn- um, og hélt með hana heim til sín, en sagt er að frú Sigríður hafi ekki skipt sér af því eftir þetta,. þótt toiskup gerði fátæklingum gott og gæfi þeim. Jón biskup Vídalín og Oddur lög- maður Sigurðsson voru miklir fjand- menn, eins og kunnugt er. Einu sinni ællaði Jón biskup að haída ræðu á alþingi. Oddur lögmaður fékk séi* ekki geð til að hlusta á ræðuna, en sendi svein sinn til. kirkjú og' báð' hann að' segja sér. inntakið úr ræð- unní, þegar úti væri.'Ræða sú, sem biskup hélt í þetta sinn, er orðlögö, en svo var- hún harðorð, að mörgum þótti nóg um. Sumir ætluðu jafnvel að ganga út úr kirkjunni undir miðri ræðu, en þegar biskup varð þess vis- ari, vék hann máli sínu að afdrifum Satans þjóna og bað jörðina að opn- ast og svelgja guðleysingjana, sem ekki vildu hlýða guðs orði. Við þetta brá svo, að kirkjan'tók að nötra og skjália, og leizt þeim ekki á blikuna, sem út höfðu ætlað; þorðii þeir ekki annað en setjast niður aftur og bíða ræðuloka. Þegar úti var, fór sveinn Odds lögmanns til húsbonda síns, en honum var svo mikið niðri fyrir, að hann féll. á kné fyrir framan hana og las ræðu biskups orðrétta upp úr sér. Þegar sveinninn hafði lokið raeð- Unni, sagði Oddur: „Mikill kjaftur er á honum Jóni". Biskup heyxði sagt frá atburði þessum, en trúðt því ekki, að sveinninn hefði getað þulið upp úr sér alla ræðuna. Hann fékk hana því hjá honum uppskrif- aða og bar hana saman við sina ræðu; komst hann þá að raun um, að ekki munaði einu orði . . '. '
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.