Morgunblaðið - 06.03.1977, Blaðsíða 37

Morgunblaðið - 06.03.1977, Blaðsíða 37
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 6. MARZ 1977 37 unz eigendurnir seldu fyrirtækið hlutafélaginu "Búrfelli. Arnþór varð hluthafi og forstjóri fyrir- tækisins. Hann hafði þvi starfað á sama stað i um þrjátíu og niu ár og segir það sína sögu, því með Arnþóri er genginn góður dreng- ur í fyllstu merkingu orðsins. Sá sem þessar linur ritar, og flytur um leið kveðjur frá stofn- endum Félags íslenzkra kjötiðn- aðarmanna, átti þvi láni að fagna að eiga Arnþór að vini og sam- herja í yfir 30 ár. Fundum okkar bar saman við undirbúning og stofnun Félags islenzkra kjötiðn- aðarmanna. Arnþór lagði félaginu til starfskrafta slna að loknum venjulegum vinnudegi og vann að framgangi margra aðkallandi mála m.a. því að fá því framgengt að kjötiðnaður varð að löggiltri iðn. Arnþór var I stjórn félagsins frá upphafi, en FÍK var stofnað 5. febr. 1947, til 26. marz 1968, fyrst sem ritari til ársins 1951, og síðan sem formaður. Ennfremur hafði hann um tíma ýmis önnur trúnað- arstörf fyrir félagið, t.d. I laga- nefnd, prófanefnd, fulltrúi í Iðn- ráði og á Alþýðusambandsþingi Arnþór vann einnig heilshugar að öðrum málum, sem til framfara máttu verða í kjötiðnaðinum og fyrir þá sem við hann störfuðu. Kjötiðnaðarmenn kusu Arnþór sem heiðursfélaga sinn. Eins og hér sést naut Arnþór virðingar og trausts, ekki aðeins félagsmanna í FlJ, heldur einnig og ekki síður annarra starfsmanna á vinnustað. Arnþór var og góður félagi i Odd- fellowreglunni. Erfiðu sjúkdómsstríði er lokið, og harða lifsreynslu við sjúkrabeð Arnþórs hefur Sólveig, börn þeirra hjóna og systir Arnþórs mátt reyna. Ég og stofnendur FlK sendum þeim okkar innilegustu samúðar- kveðju. Við munum ávallt geyma minn- ingu hins broshýra og góða drengs í huga okkar. Blessuð veri minning hans. Sig. H. Ólafsson. Arnþór Einarsson er látinn. Mætur maður, vammi firrtur er fallinn í valinn fyrir aldur fram. Barátta hans við sjúkdóm sinn var ströng og langvinn. Hann féll óbugaður og æðrulaus. Svo mikið var viljaþrek hans. Arnþór var fæddur 1. nóvem- ber 1918 að Búðarhóli, Austur- Landeyjum, Rangárvallasýslu. Foreldrar hans voru hjónin Jón- heiður Einarsdóttir og Einar Högnason, bæði ættuð úr Fljóts- hlíð. Arnþór fæddist á fyrsta bú- skaparári foreldra sinna á Búðar- hóli. Hann ólst upp I fóðurgarði með systur sinni Arnheiði, sem fæddist fjórum árum slðar en hann, og Ernu Elíasdóttur, sem var um árabil í fóstri hjá foreldr- um hans. Tólf ára gamall missti hann föð- ur sinn og varð þá stoð og stytta móður sinnar, sem hélt áfram búi af ótrúlegri seiglu. Búskapurinn var erfiður, þótt kaupamenn réo- ust til þeirra á sumrin. Ungling- urinn hertist og þroskaðist. Tvær vertfðir réð hann sig i skiprúm I Vestmannaeyjum til að afla bú- inu tekna. Um það má deila, hvort erfðir eða umhverfi valdi mestu um mótun barna. Vlst er, að áberandi snyrtimennska, natni og góð- mennska föður hans við menn og skepnur færðust yfir á soninn. Einstaka leikni á tré og járn til- einkaði hann sér I smiðju föður- ins. Að óllu þessu bjó hann siðar i öðru umhverfi og urðu áberandi eiginleikar I fari hans. Þeir voru fleiri skapgerðar- þættirnir, sem mótuðust á æsku- og unglingsárunum. Þar voru einnig þeir, sem drógu dám af móðurinni. Jónheiður var skap- föst, einörð og úrrx-óaauðug í eig- in þágu og nágrannanna i Land- eyjum. Þessa kosti sótti sonurinn og þeir urðu honum drjúgt vega- nesti f forystustörfum hans síðar — og einnig I veikindum hans. Arið 1937 brá Jónheiður búi og fluttist til Reykjavíkur I leit að þroskavænlegum störfum fyrir börn sin. Enginn vafi lék á því að hugur Arnþórs stefndi fyrst til smfða en hvergi var lærlingsstarf að fá I miðri kreppunni. Hjá fyrirtækinu Garðari Gísla- syni bauðst starf við kjötvinnslu þess, Búrfell. Kjötiðn var þá ekki lögfest hérlendis en stjórnandi þar var þýzkur kjötiðnaðarmaður, sem tók Arnþór I nám. í byrjun styrjaldarinnar var yfirmaður hans tekinn í gæzlu. Setti hann Arnþór inn I yfirmannsstarfið áð- ur en hann hvarf nauðugur brott. Um sjö árum siðar er kjötiðnin lögfest og Arnþór er meðal þeirra fyrstu sem öðlast réttindi. Hann er einn stofnenda Félags ís- lenzkra kjötiðnaðarmanna og for- maður félagsins I 20 ár af 30 sem það hefur starfað. Þótt nokkur tilviljun hafi ráðið starfsvali er kjarni málsins sá að Arnþór gekk til starfsins heill og óskiptur eins og það hefði verið hans fyrsta köllun. Hann hafði sterkan starfsmetnað, kom mörg- um lærlingum til sveins og lét sér annt um eftirmenntun kjötiðnað- armanna. Sem stjórnandi sýndi hann I senn hlýju og tillitssemi gagnvart starfsfólki sínu samfara þvl að vera markviss og einbeitt- ur f að reka fyrirtækið vel. Árið 1945 kvæntist Arnþór eft- irlifandi konu sinni Sólveigu Kristjánsdóttur. Tveimur árum síðar reistu þau sér hús í Kópa- vogi I tvíbýli með systur hans og mági. Þar bjó og mððir hans til dauðadags. Eftir tíu ár var húsa- kosturinn orðinn þröngur og varð að ráði að Arnþór og Sólveig yfir- tækju allt húsið. I heimilislífi hans kom eljusemi hans einnig fram. Viðhald og stækkun hússins að Kópavogsbraut 2 tók drjiigan tíma en einnig ræktun og viðhald þeirrar stóru lóðar, sem fylgdi húsinu. Þar var ekki staðar numið. Arn- þór var einlægur náttúruunnandi og ferðaðist víða um landið og stundaði útilif með fjölskyldu sinni. Einstakt athvarf utan þétt- býlis bjuggu þau sér ásamt systur og mági þar sem var sumarbústað- ur í Skorradal. Athafnasemin og sköpunarlöngunin fékk þvl ekki síður útrás á heimilinu en vinnu- stað. Börn Arnþórs og Sólveigar eru Erna Jóna fædd 1948, Kristján fæddur 1951 og Auður fædd 1961. Þau standa nú við hlið móður sinnar þegar faðirinn hlýtur hinstu hvílu. Fjölskylda mín öll flytur ástvinum hans dýpstu sam- úðarkveðjur. Minningin um drenginn góða lifir. Við kistulagn- inguna var nýfæddu barni Krist- jáns gefið nafnið Arnþór. Merkið stendur þótt maðurinn falli. Lifið heldur áfram. Þðrir Einarsson. VEGNA þrengsla f blaðinu f dag verða tvær greinar um Arnþór Einarsson að bfða birtingar til þriðjudags. Pétur R. S. Olsen — Minningarorö Pétur R.S. Olsen fæddist á Vidnes við Syllefjorden I Vanylv- en í Noregi 21. apríl 1901. For- eldrar hans voru Ole Rasmusen og Karolina P. Bergsted, valmetn- ir bænadahöfðingjar. Hann var yngstur 7 systkina, alinn upp við algeng sveitastörf jafnhliða sjósókn á heimamiðum, þar til hann fór sem kyndari I „ millilandasiglingar. í Noregi fæddist honum sonur 1926, Tryggve Endalen. Kona hans er Lis Endalen. Þau eiga tvö börn og eru búsett í Ski I Noregi, en hann gegnir framkvæmda- stjórastörfum í Ósló. Asa Asgríms- dóttir — Minning MANUDAGINN 7. marz yerður til moldar borin frú Ása Ásgrlms- dóttir, tengdamóðir min. Ég vil með þessum fáu línum votta henni þakklæti mitt fyrir þær ánægjustundir sem við höfum átt saman. Frá minum fyrstu kynn- um við Ásu hefur hún alltaf verið mér sem önnur móðir. Man ég eftir mörgum gleðistundum, sem við hófum átt saman, enda var hún mjög glaðvær kona og hafði yndi af góðum félagsskap. Ása var fædd 14. október 1899 í Reykjavík. Foreldrar hennar voru Asgrímur Gunnarsson og Sigríður Bjarnadóttir. Þegar hún var á fyrsta ári lézt faðir hennar og bróðir og var Ása skírð við kistu fóður síns og má segja að snemma byrjuðu máttarvöld örlaganna ð herja á tilveru henn- ar. Ása var ung sett í fóstur hjá Stefáni Jónssyni og Kristínu Jó- hannsdóttur, sem bjuggu I Ráða- gerði I vesturbænum. Talaði hún oft um þessi öðlingshjón, sem reyndu af beztu getu að gleðja hana, fæða og klæða þótt efnin væru mjög lftil, og bar fyrir þeim virðingu og þökk fyrir það sem þau reyndu að gera fyrir hana. Arið 1917 giftist Ása Ásgeiri Sigurðssyni skipstjóra, átti hún með honum fimm bbrn, eru nú tvö þeirra á Hfi, Ásgrlmur og Sigríður. Árið 1961 fór m/s Hekla í Norðurlandaferð og var Ása þá með manni slnum. Átti þetta að verða hans sfðasta ferð sem skip- stjóra því að hann var 67 ára gamall og ætlaði að hætta sjó- mennsku, þar sem hann var kom- inn á eftirlaunaaldur. I Stafangri voru þau stödd og maður hennar rétt búinn að halda ræðu I hófi þar, þegar Ásgeir hné niður við hlið hennar og var allur. Var þetta að sögn viðstaddra mjög átakanleg sjón. Var Ásu boðið að fljúga heim til islands með lik manns sfns. Hún afþakkaði það boð og sagði að hún væri viss um að maður hennar vildi koma heim með skipi sínu þótt hann stæði ekki við stjórnvölinn. Hún var mjög þakklát Hannibal Valdi- marssyni fyrrv. ráðherra og konu hans, sem sýndu henni alveg sér- staklega mikla alúð í þessari erfiðu ferð, að öðrum ólöstuðum. Nú þegar við kveðjum Ásu í hinzta sinni með miklum söknuði, sem tengd vorum henni, verð ég að minnast á Sigríði dóttur henn- ar sem hefur verið hennar stoð og stytta á alla lund frá því að Ásgeir, maður Ásu, lézt. Söknuð-1 ur Sigríðar er mikill og bið ég guð að styrkja hana i framtiðinni. Guð blessi minningu Asu. Tcngdadóttir Mig langar aðeins fáum orðum að kveðja vinkonu mína Asu Asgrímsdóttur og þakka henni fyrir allt það góða og bjarta sem ég kynntist I fari hannar, sem oft gefur manni svo mikinn styrk þegar á reynir í lffinu. A slíkum stundum sem þessum hlýtur hug- urinn að leita til þess liðna, og mér er sérlega minnisstætt þegar ég um 12 ára gömul sá þau hjónin /| saman á götu. Glæsilegri hjón var vart að finna á götu í Reykjavík í þá daga, en maður Ásu var hinn nafnkunni skipstjóri Ásgeir Sigurðsson hjá Ríkisskip. Ekki hvarflaði það að mér þá, að ég ætti eftir að kynnast þessum elskulegu hjónum. En sú varð raunin á og þakka ég þeim ævi- löng kynni. Þegar ég heimsótti Asu á spitalann slðustu dagana var ég oft I vafa um hver hefði verið huggarinn sllkur var styrk- ur hannar. Það er sárt að sjá á eftir góðri vinkonu en meiri harmur hlýtur það að vera börn- um hennar og tengdabörnum og votta ég þeim mína dýpstu samúð á þessari stundu. Sigriði dóttur Ásu sendi ég sérstakar þakkir fyrir elskulegheit og vinsemd I minn garð. Og bið ég guð að gefa þeim huggun harmi í. Ég kveð Ásu með þessum fátæklegu orð- um og þakka henni fyrir allt. Sigrfður Árnadóttir Pétur kom fyrst til islands sem beykir á sfldarafum Norðmanna hér, eða nánar tiltekið 1924. Til Þorleifs á Háeyri við Eyrarbakka réðst hann kaupamaður árið 1928 og var þá alkominn hingað til landsins. Eftir það var hann um tíma kyndari á togurum frá Reykjavik. íslenzkan rfksi- borgararétt fékk hann 1/9 1933. Okkar kynni I fyrstunni voru aðeins þau, að veturinn 1929—30 urðum við vinnufélagar i nokkra daga við lýsisbræðslu. Undraðist ég stórum, hvernig þetta norska hálftröll handlék Iéttilega lýsis- tunnurnar. Önnur samskipti átt- um við svo ekki í áratugi. Þó vensluðumst við á þann hátt, að hann kvæntist Ingibjörgu Gunn- arsdóttur frá Eyrarbakka, en hún var systir Axels mágs míns. Bjuggu þau Ingibjörg og Pétur I farsælu hjónabandi á Eyrar- bakka þar til Ingibjörg andaðist árið 1957. Þau eignuðust tvo syni, Gunnar vegavinnustjóra, búsett- an á Eyrarbakka, hans kona er Inga Kristín Guðjónsdóttir', og Ola Carlo, vaktstjóra hjá Slökkvi- liði Reykjavlkur. Hans kona er Halldóra Steinsdóttir og búa þau í Reykjavfk. Það var sumarið 1961 að Pétur hitti mig á vinnustað. Ég hélt, að hann væri I einhverju viðskipta- stússi og varð því ekki lltið undr- andi og ánægður, þegar hann sagði mér, að þau ætluðu að fara að gifta sig, Þórunn systir min og hann. Það urðu ekki orðin tóm, þvl nokkru síðar flutti hann alkominn til Reykjavíkur og strax eftir giftingu þeirra 19. des 1961 stofnuðu þau heimili í nýrri eigin íbúð við Hvassaleiti. Stundaði hann eftir það vinnu hjá Slipp- félaginu I Reykjavík meðan heilsa og kraftar entust. Það þarf skapharðari og kald- lyndari menn en mig, svo að hon- um vökni ekki um brá við á sjá vin sinn, sem hann þekkti fyrrum sem frábæran mann að likams- þreki, glaðværð og traustri skap- gerð, helsjúkan, þrotinn að kröft- um og bugaðan af þjáningum. Það er því mér og öðrum huggun harmi gegn að þjáningafullu hel- stríði Péturs er nú lokið. Þess vegna getum við vinir hans, vandamenn og ástvinir syrgt hann með þakklátum huga fyrir það, að nú þarf hann ekki lengur að liða og minnst hans sem hins góða, trausta og glaðværa drengs manndómsáranna, sem aldrei lét deigan siga á meðan kraftar ent- ust I harðri Hfsbaráttu við slys, sjúkdóma, dauða og aðrar ver- aldarinnar plágur. Ég kveð hann með trega og þakklæti fyrir okkar góðu kynni og minnist margra góðra rabb- stunda er við áttum saman og ég hlýddi á hugljúfar minningar hans um. ættland sitt, uppruna sinn og æsku, fjörðinn, fjöllin, búskap, þjóðhætti, ættingja, æskuvini og ótal margt fleira, sem honum var kært. „Oft má af máli þekkja, mann- inn hver helzt hann er", margt af því tali hans jók álit mitt á per- sónuleika hans og mannkostum og væri því mjög frásagnarvert í minningu hans, en ekki veit ég, hvað af því ég mætti segja i hans þökk, því að úr mínum penna kynni þá margt að hrjóta, sem honum fyndist oflof um sig og væri honum mjög á móti skapi, enda átti þetta aldrei að verða annað en fáein kveðjuorð mín til hans að leiðarlokum. Lýk ég þeim með hlýrri hluttekningu til allra ástvina hans. .. , _. ,, Karl Stefánsson. LOKAÐ mánudaginn 7. marz 1977 vegna útfarar HALLDÓRS P. DUNGAL BAKARAMIÐSTÖÐIN Lokað vegna jarðarfarar ARNÞÓRS EINARSSONAR, framleiðslustjóra verða kjötvinnsla og afgreiðsla vor að Skúla- götu 22 og skrifstofa á Vatnagörðum 6, lokuð frá kl. 1 2 mánudaginn 7. marz n.k. D, , , Burfell h.f. Lokaö verður f rá kl. 11 Á morgun vegna jarðarfarar. Kjötvinnslan Búrfell h.f.

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.