Morgunblaðið - 22.03.1977, Blaðsíða 44

Morgunblaðið - 22.03.1977, Blaðsíða 44
44 MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 22. MARZ 1977 Sú gamla stendur við orð sín, það er óhætt að bóka það — og sama hvað veðri og vindum l(ð- ur? \M <$ Biðst afsökunar vorum að hætta! — það kom óvænt uppá aukavinna þegar við Það er í sjálfu sér ekki til skammar að vera táningur Oli minn. — En vel að merkja, f næstu viku verðurðu 34 ára. Vélsleðaplágan Reykvíkingar hafa eignazt skemmtilegt skíðaland í Bláfjöll- um, en galli er á gjöf Njarðar, ef dæma má af bréfi, sem Velvak- andi fékk frá „Reiðum skíða- manni": „Kæri Velvakandi. Ég er einn af þeim, sem gríp hvert tækifæri til þess aö komast á skíðí. Eftir að vegurinn var lagð- ur um Bláfjallasvæðið og lyftur settar þar upp hefur aðstaða okk- ar hér á höfuðborgarsvæðinu til skíðaiðkana stórbatnað. En eitt er það, sem spillir mjög ánægjunni af að vera þarna, það er að segja vélsleðaplágan. Það er óþolandi plága að hafa vélsleða þarna þjót- andi um skíðalandið. Ég ætla ekki að ræða um slysa- hættuna, sem af þeim getur staf- að og þá ekki sízt fyrir börn og fólk, sem óvant er á skiðum og á óhægt með að sveigja frá aðvíf- andi aðskotahlutum. Hún liggur í augum uppi, þó að mér þyki trú- legt að vélsleðamenn gefi slíku fólki sérstakar gætur. En hæfni þeirra allra er kannski ekki söm." 0 Mengun í friðlandi „Ég óttast ekki að rekast á vélsleða, en hávaðinn frá þeim ætlar allt að æra og er yfirþyrm- andi. Það er óþolandi, þegar mað- ur leitar til fjalla og vonast eftir þeirri friðsæld, sem þar á að vera, að losna ekki við skarkala borgar- innar. Að flytja hann þangað með sér er mengun á friðlandi. Nú er mjög rætt um mengun hér og þar, en um þessa mengun hef ég ekki heyrt talað. Menn tala meira að segja um að eyða hundr- uðum milljóna til að koma í veg fyrir mengun, en til þess að koma i veg fyrir þessa mengun þarf engu að eyða. Vélsleðakapparnir þurfa aðeins að fara að settum reglum og hverfa á braut. Ég segi að settum reglum, því að sam- kvæmt skiltum, sem þarna eru, er þeim óheimilt að skrölta um á þessu svæði." BRIDGE Umsjón: Páll Bergsson EINS og oft áður á þriðjudögum reynum við úrspilsþraut í dag. Þú, lesantli góður, ert sagnhafi í 6 spöðum, spiluðum í suður. Anzi harður samningur en við höfum oft lent f þeim verri. * Gjafari norður, allir utan hættu. Norður S. 32 H. KDG72 T. 73 L. Ð872 Suður S. AKDG105 H. — T. AK82 L. A96 Austur og vestur sögðu alltaf pass en vestur spilar út spaðaníu. Hvernig á nú að spila spilið? I fyrstu virðist spilið vonlaust. Og þó — ekki alveg. Hugsanlega getur spilið legið nóu vel til að það vinnist. Austur verður að eiga hjartaás en fjögur tígulspil og laufkóngur þurfa að vera á sömu hendi. Við vonum því, að allt spilið sé þessu likt. Norður S. 32 H. KDG72 T. 73 L. D872 ?36/ ,ll/, *l .1»'",, •''" ¦* COSPER Já, óþekkur er ekki orðið yfir þennan dreng. — Hann var að leika sér með eldspýtur. Nrí. f^/n, fíSSW, >• ,.*#, I Vestur Austur S. 987 S. 64 H.9854 H. A1063 T. D109 T. G654 L.G43 L. K105 Suður S. AKDG105 H. — T. AK82 L. A96 Eftir að hafa tekið fyrsta slag spilum við tígulás og kóng, tromp- um tígul og síðan hjartakóngur frá blindum. Austur leggur ás- innn væntanlega á (látum annars siðasta tígulinn) og við trompum. Spilum öllum trompunum og eig- um þá eftir fjögur spil á hendi, einn tigul og laufin þrjú. Austur fær síðan næsta slag á tfgul. Nú er sama hvort hann spilar hjarta eða laufi frá kóngnum. I báðum tilfellum gefur hann okk- ur innkomu á blindan og við tök- um þá hjartaslagi, sem við þurf- um til að vinna spilið. ROSIR - KOSSAR - 0G DAUÐI 61 inum og þrúgandi drunginn hafði einnig áhrif á okkur, svo að samræður okkar urðu hægar 'og langorðar. Soiniia þorðum við að alhuga nánar að svo virt- ist scm Frederik Malmer væri eftirlætisumræðuefni Kalla — eða réttara sagi dauði hans. Hér eygðí Christer allt í einu möguleika að leiða samræðurn- ar inn á þær brautir sem okkur hafði fýst að f ara. — Já, sagði hann og kinkaði kolli við langri romsu Kalla um dyggðir Frederiks Malmers. — Hann virðist haf a verið einstak- lega gjafmildur maður og mik- ¦ 11 höfðingi, að minnsta kosti gagnvart Birni. Urðuð þið ekki hissa þegar hann bauðst til að kosta menntun hans, sem var ba-ði löng og kostnaðarsöm. — Ja, það er náttúrlega ekki skrftið þótl maður ysði dálftið hissa... Og mikið urðum við glaðir... En Bjórn, hann var alitaf frá fyrstu tfð svo mikill námshestur... og glaðvær og myndarlegur, svo að gamli maðurinn hefur senniiega taiið að hann væri þess virði að hjálpa honum. Og svo héld ég að honum hafi fundist við eiga um sárt að binda... þar sem Gertrud var nú horfin og allt það... —Gerlrud hafði tinnið á herragarðinum einu sinni, var það ekki ? — Jú, jú. Lfkast til. Hún var þar f tvii ár, áður en hún átti Björn. Og ég held að þeim hafi þótt afskaplega vænt um hana. — Heldurðu þeim hafi iilluni þött það? sagði Christer og deplaði augunum tii gamla mannsins. Kalli hló undarlega hljðð- lausum hlálri. —Ja, nú er iögregiuforinginn eitthvað að fara sem við skilj- um báðir. Það er engu Ifkara en hann hafi þekkt Gertrud; Ja, hún var nú sjðn að sjá, það get ég fullvissað ykkur um ... og það var alll I lagi með kroppinn á henni og hárið var eins og gull — eiris og se'gir f ævintýr- unum. Ég man, já eins og það hefði verið f gær, þegar hún kom heim frá herragarðinum og sagði: „Nú skal ég segja ykk- ur að hann er alveg snarvitlaus f mér og vill alltaf vera að kyssa mig... Og hún sagði að hann væri sérstaklega aðsóþs- mikiii niðri f kjaliaranum. Og á iaugardagskvðld, þegar hún var hér heima, sá eg ekki betur en ungi herrann rataði bærilega hingað og brennivín haf öi hann með sér og svo virtust þau skemmta sér konungiega og fðr svona ifka dægilega á með þeim. Einar tðk pfpuna ut úr munn- inuni og skaut gætilega inn f: — Það var sem sagt Otto Malmer sem kom hingað með brennivfn. — Nei, f járakornið. Hann var svo líiill, barn um þetta leyti, ekki fermdur held ég. Nei, ég er að taia um Jan Axel, hann var .iafngamall Gerlrud okkar, glaðsinna ungur maður, það getið þið bðkað. — Segðu mér, Kalli, sagði Christer alvörugefinn. — Hv'er af öiium þessum aðdáendum Gertrud heldurðu að hafi veríð f aðir Biörns? Framhaldssaga eftir Mariu Lang Jóhanna Kristjónsdóttir þýddi — Það getur maður náttúr- lega ekki bðkað og ég veit ekki hvort borgar sig nokkuð að vera að hrjóta heilann um það ... hvað unga herranum við- kemiir þá fðr hann til útlanda og giftist þar útlenzkri konu. En þau skrífuðust nð á og ég held ég muni það rétt að hiín hafi eínmitt verið að skrifa honum þegar hún kom hingað f sfðasta skiptið áður en hðn hvarf. Þvf að ég varð að fara með það til herragarðsins. — I il herragarðsins? En Jan Axel var f Austurrfki. Hvað áttu við með þvf, Kalli? — Já, þetta er dáiftið skrft- ið... kannski ég sé að rugla saman. Það hlýlur þá að hafa verið eitthvað annað. Christer færði sér þögnina I nyi sem mí kom og setti fram aðra spurningu: — Þegar Gertrud var heima f sfðasta skiptið áður en hún byrjaði að vinna i Skðgum, hvernig var hún i skapinu. Var hún ðstyrk á taugum? eða sýndi framkoma hennar einhvern vott þess að hún væri kvfðin? — Nei, ekkí það ég man. Mér

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.