Morgunblaðið - 10.06.1984, Side 36

84
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 10. JÚNÍ 1984
V\\joub attu 'j'ib'&b þú \/itir ekki h\Jab
þetta. er ? H\zer eldaJbi þa2>?"
Með
morgnnkaíTinu
Ég minnist nú þess ekki að þú haf-
ir fengið mig til að hlæja síðan þú
gafst mér myndina af þér á jólun-
um.
HÖGNI HREKKVISI
,,\7ETTA El? APALK£PPnI5BÓMIN<3kJRinN
HANS."
Kenningar Dr.
Helga Pjeturs
Gestur skrifar:
Undanfarið hefur mikið verið
rætt og ritað um frið. Haldnar
hafa verið friðargöngur út og suð-
ur, haldnar friðarvikur o.s.frv.
o.s.frv. Allt er svo sem gott um
það að segja ef það skyldi bera
einhvern árangur.
Ég mun ekki leggja orð í belg
þeirrar friðarumræðu sem átt hef-
ur sér stað undanfarið því mér
finnst hún oft hafa leiðst út í
„pólitískt" jag og nudd sem engum
tilgangi þjónar. Heldur langar
mig til að skoða þessi mál i öðru
og víðara samhengi. Mig langar til
í fáum orðum og af veikum ætti að
lýsa hugmyndum mínum um
manninn sem líftegund, stöðu
hans á þessari plánetu og í al-
heimi, en það finnst mér einmitt
hafa vantað í áðurnefnda friðar-
umræðu og frekar verið gutlað á
yfirborðinu eins og ég gat um fyrr.
Frá því að ég var krakki hefur
ein af mínum uppáhaldslesningum
verið mannkynssaga. Ég hef fram
að þessu lesið allar bækur um
sögu mannkynsins sem ég hef náð
í. Lengi vel las ég mannkynssög-
una eins og spennandi reyfara, las
spenntur um örlgagaríkar orust-
ur, um fræga herforingja og her-
konunga og drottningar (að konur
séu eitthvað friðsamari en karlar
þar sem þær ná völdum er tóm
vitieysa). Einnig las ég um fræga
listamenn og heimspekinga og
trúarbragðahöfunda. Allt þetta sá
ég fyrir mér eins og skuggamynd á
tjaldi líkt og Einar Ben. kvöldið
góða. Las þetta sem sagt hugsun-
arlítið og án dýpri „þenkinga".
En þegar ég vitkaðist (að ég
held) fór ég að brjóta heilann og
fór að leggja erfiðar spurningar
fyrir sjálfan mig: Hver er tilgang-
ur mannsins? Hvert stefnir hann?
Þegar kjarnorkan var leyst úr
læðingi og notuð til hernaðar rann
eins og ljós upp fyrir mér og
dimmdi mér þá fyrir sjónum, þ.e.
mannkynið hefur alltaf stefnt að
sinni eigin tortímingu.
Það sem jók mér skilning á
þessu voru rit Dr. Helga Pjeturs,
Nýalarnir, en þau rit las ég ein-
mitt um þetta leyti.
Kenningar Dr. Helga vöktu
mikla athygli þegar þær komu
fram enda voru þær um margt
mjög nýstárlegar og hefur ýmis-
legt í þeim sannast eftir hans dag.
Mun ég staldra hér við og drepa á
nokkrar þeirra. Þar sem ég hef
ekki rit hans við hendina verður
þetta upprifjun eftir minni.
Helgi heldur því fram að lífið sé
umbreyting efnis á æðra stig, sé
einskonar tilraun heimssálarinnar
til æðstu fullkomnunar. Þessi til-
raunastarfsemi fer ekki aðeins
fram á þessari plánetu heldur
víðsvegar um alheiminn, því víðar
sé líf en á þessari jörð. Sjörnu-
fræðingar nútímans eru reyndar
komnir á þessa skoðun eftir að
þeir með þeirri tækni, sem þeir
ráða yfir hafa lagt undir sig meira
af alheiminum. Þeir telja útilokað
að ekki sé víðar að finna líf en á
okkar jörð og hefur nú risið upp
ný vísindagrein, stjörnulíffræði,
og má segja að Dr. Helgi Pjeturs
hafi verið nokkur framúrstefnu-
maður á þessu sviði.
Helgi telur að sums staðar tak-
ist þessi tilraun en mistakist ann-
ars staðar. Þar sem vel hefur tek-
ist er lífð komið á miklu fullkomn-
ara stig heldur en hér á jörð, já
svo fullkomið að tekist hafi að
sigrast á hrörnun, þjáningu og
dauða. En á öðrum hnöttum hafi
tilraunin tekist miður og þar sé
lífið ófullkomnara en hér.
Helgi talar um tvær megin-
stefnur sem lífið í alheimi stjórn-
ast af, þ.e. helstefna og lífstefna,
og eftir því hvorri stefnunni sé
fylgt ráðist farnaður eða ófarn-
aður alls lífins. Helgi telur að
mjög geti brugðið til beggja vona
um tilraunina hér á jörð. Hann
telur að mannkynið standi frammi
fyrir algjörri glötun ef það ekki
sjái að sér (það skal tekið fram að
ekki var búið að leysa kjarnork-
una úr læðingi þegar hann skrif-
aði þessar bækur). Það hafði sem
sagt alltaf fylgt helstefnu en nú
verður það að breyta um og fylgja
Iífstefnunni í staðinn ef ekki á illa
að fara. Helgi leggur mikið upp úr
því að ná sambandi við verur frá
öðrum plánetum, sem eru lengra
komnar en við á þroskabrautinni.
Ef að mannkynssagan er krufin til
mergjar kemur í ljós að margt í
áðurnefndum kenningum Helga
stenst dóm sögu og reynslu. Allar
uppfinningar hefir maðurinn not-
að í og með sem hrís á sig sjálfan,
það er til dauða og tortímingar, og
ég tel það algjört kraftaverk ef
ekki verður það sama uppi á teng-
ingnum hvað kjarnorkuna áhrær-
ir því ég veit ekki eitt einasta
dæmi þess í sögunni að vopn, sem
hafa verið fundin upp, hafi ekki
verið notuð fyrr eða síðar.
Nú neita ég því alls ekki ýmsar
tilraunir hafi verið gerðar til
bjargar og reynt hafi verið að
snúa við á braut helstefnunnar, og
á ég þar við ýmsar trúarhreyf-
ingar og þá sérstaklega kristin-
dóminn og einnig heimspekikenn-
ingar eins og Taóisma. Þá má ekki
heldur gleyma ýmsum þjóðfélags-
stefnum, sem öllu áttu að bjarga,
en það er eins og mikið af þessari
viðleitni til góðs virðist hafa runn-
ið út í sandinn eða snúist í and-
stæðu sína. En spurningin er hver
er orsökin að svona hefur farið?
Við því fæ ég einungis eitt svar.
Það hefur eitthvað farið úrskeiðis
með manninn, hann er að ein-
hverju leyti misheppnaður sem
tegund.
Ég fór að glugga í Biblíuna um
daginn og í Mósebókunum rakst
ég á ýmislegt sem mér fannst
mjög athyglisvert til skilnings á
eðli mannsins og um leið spádóm
um örlög hans.
T'ökurn til dæmis döguna um
syndafallið og skilningstré góðs og
ills. Þar kemur greinilega fram að
maðurinn gekk of langt og braut
með því vilja Guðs. Hann hafði
ekki nægilegan siðferðisþroska til
að fara með þá tækniþekkingu og
vald það sem honum var gefið.
Eða þá sagan um Kain og Abel,
sem ekki er margorð en segir því
meira. Þar segir frá því, sem
greinir manninn frá öðrum lífver-
um jarðarinnar og er raunveru-
lega meginorsök ófarnaðar hans,
þ.e. hann drepur innan sinnar eig-
in tegundar.
En er ekkert til bjargar? mun
þá einhver spyrja.
Dr. Helgi Pjeturs telur það eitt
til bjargar, eins og áður segir, að
ná sambandi við verur frá öðrum
hnöttum, sem eru okkur fremri og
fullkomnari, og leita hjálpar hjá
þeim.
Aðrir binda vonir sínar við
endurkomu Jesú Krists. Ég sagði
áðan að það væri ekkert nema
kraftaverk, sem gæti bjargað
mannkyninu út úr þeim ógöngum
sem það hefur ratað í, og krafta-
verk hafa gerst og geta því enn
gerst. En gerist kraftaverk til
bjargar manninum verður það
ekki fyrir hans tilstilli. Þar verða
önnur og sterkari öfl að verki, en
við skulum samt lifa í voninni því
„vonarsnauða viskan veldur köldu
svari".
í sama gæðaflokki
og kartöflurnar
KK skrifar:
Kæri Velvakandi.
Ég bið um áheyrn.
Ég þarf að kvarta um sjónvarp-
ið. Eg.spyr, er ekki hægt að kaupa
aðrar myndir en með Woody All-
en? Eða er hann kannski uppáhald
þeirra sem velja sjónvarpsefnið?
Og þessir eilífu þýsku söng-
skemmtiþættir þar sem söngvar-
arnir eru rammfalskir. Fyrir
minn smekk er Woody Allen eitt
leiðinlegasta og ófrýnilegasta
fyrirbæri sem sést hefur á hvíta
tjaldinu í allri kvikmyndasögunni.
Hann er í sama gæðaflokki og
kartöflurnar frægu. Hætta verður
sýningum á þessum asnagangi, því
að á hann er ekki horfandi fyrir
heilbrigt fólk.
Nú munu margir nefna takkann
góða og er minn takki orðinn
talsvert slitinn því að ansi oft hef-
ur verið slökkt á imbanum undan-
farið, á þessu verður að verða
breyting, og því spyr ég: Hvers
vegna eru aldrei sýndar gamlar
góðar myndir (það má jafnvel
endursýna myndirnar), kúreka-
myndir, indíánahasar, Áfram-
myndirnar, og framhaldsflokka
eins og Aston-fjölskylduna, For-
syte, Dísa í flöskunni og fleiri og
fleiri. Það er nefnilega komin ný
kynslóð sem aldrei hefur séð þessa
góðu þætti.