Morgunblaðið - 01.02.1986, Qupperneq 35

35
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 1. FEBRÚAR 1986
Minning:
Gísli Þ. Alberts-
son, Skógum
Fæddur 16. nóvember 1965
Dáinn 24. janúar 1986
Kveðja
Vinur okkar, Gísli Þórir Alberts-
son, andaðist í Landspítalanum
föstudaginn 24. janúar sl. og verður
kvaddur hinstu kveðju frá Eyvind-
arhólakirkju í dag. Það er sárt að
horfa á eftir þessum unga manni
og vita það, að við fáum ekki að
sjá hann aftur á meðal okkar. En
við stóran er að deila og ef til vill
er eitthvað til í því, að guðimir elski
þá sem deyja ungir.
Gísli Þórir var fæddur 16. nóvem-
ber 1965 og var því aðeins rúmlega
tvítugur, þegar hann var kallaður
brott í þá ferð sem ekki verður
umflúin, en ber þó ákaflega mis-
munandi fljótt að. Hann var yngsta
bam foreldra sinna, Erlu Þorbergs-
dóttur og Alberts Jóhannssonar,
kennara við Héraðsskólann í Skóg-
um. Hann ólst upp með foreldrum
sínum og fjómm eldri systkinum
og naut þeirra umhyggju og ástríkis
sem best má verða. Að loknu námi
í bamaskólanum og í Skógaskóla
Í dag er til moldar borinn Óskar
Ólafsson pípulagningameistari.
Hann verður jarðsunginn frá
Landakirkju í hans heimabæ, Vest-
mannaeyjum. Óskar var fæddur 15.
ágúst 1905 að Torfastöðum í Fljóts-
hlíð. Foreldrar hans voru þau Ólafur
Sigurðsson frá Snotru í Austur-
Landeyjum og Aðalheiður Jóns-
dóttir frá Amgeirsstöðum í Fljóts-
hlíð. Áttu þau fjórtán böm, en tíu
þeirra náðu fullorðins aldri. Þijú
þeirra em á lífi, þær systumar
Guðmunda, Sigríður og Aðalheiður.
Árið 1925 fluttist Óskar með
foreldmm sínum og systkinum til
Vestmannaeyja. Fljótlega eftir
komuna til Eyja kynntist Óskar
eftirlifandi eiginkonu sinni, sóma-
konunni Kristínu Jónsdóttur frá
Hafnamesi við Fáskrúðsfjörð. Hófu
þau sambúð árið 1927. Fyrst í stað
var heimili þeirra að Landagötu 18,
en síðan reistu þau sér hús að
Boðaslóð 27, af miklum myndar-
skap, þrátt fyrir erfítt árferði.
Eignuðust þau sæmdarhjónin 10
böm sem öll em á lífí. Elstur þeirra
er Adolf, þá Jóna Guðlaug, Aðal-
heiður, Guðmunda Eygló, Kristín
Ósk, Ólafur, Albína Elísa, Hrefna,
Örn og Guðrún.
Það var ekki á hvers manns færi
að sjá svo stóra heimili fyrir nauð-
þurftum, á þeim erfíðu tímum sem
kreppuárin vom, og þeir óvissu tím-
ar sem á eftir fylgdu.
Þá sem oftar sýndi það sig,
hversu mikil gæfa það var, sem
fylgdi Oskari, er hann kynntist
eiginkonu sinni. í sameiningu unnu
þau hörðum höndum við að sjá
heimili sínu farborða.
Óskar var gjörvulegur maður og
hraustur mjög, svo af bar. Það átti
eftir að koma honum til góða í hinni
hörðu lífsbaráttu. Hann lagði stund
á sjósókn og vildi þá ýmislegt útaf
bera, í vályndum veðmm á litlum
bátum.
Árið 1929 lenti Óskar í hrakning-
um á Mb. Síðhalli við fjórða mann.
Lentu þeir félagar í fárviðri og vél-
arbilun. Þegar lengja tók eftir þeim
og ekkert hafði spurst um fleyið,
þótti sýnt að litlar líkur væm á að
þeir kæmu til lands, á lífí, enda
fárviðri mikið.
Þegar vonin var úti, gerðist hið
ótrúlega. Báturinn fannst vestur við
Þorlákshöfn, eftir miklar hrakning-
ar. Allir vom heilir á húfí og tók
fór hann í Fjölbrautaskólann á
Selfossi. Hugðist hann ljúka þar
stúdentsprófí og halda síðan í
Iþróttakennaraskólann á Laugar-
vatni.
En margt vill fara öðmvísi en
ætlað er. Sjúkdómur sá, er nú hefur
orðið honum að aldurtila, tók að
gera vart við sig og raskaði brátt
áformum þessa góða og efnilega
drengs. Varð hann þá að dveljast
í sjúkrahúsi öðm hveiju og gangast
undir erfiðar aðgerðir. Öðm hveiju
virtist sem lífíð mundi sígra og
hann fá bata á ný. En þær vonir
bmgðust um síðir þrátt fyrir mikla
viðleitni af hálfu lækna og lífsþrótt
æskunnar.
Við sem þekktum Gísla Þóri frá
bamæsku og höfum fylgst með
stuttum æviferli hans, höfum alltaf
dáð og metið þennan Ijúfa, prúða
og elskulega dreng. Hann var glað-
vær, kurteis og hjálpsamur, svo að
af bar. Var næstum því sem lýsti
af honum góðvild og manngæska.
Andlegt þrek og sálarstyrk átti
hann til að bera í ríkum mæli.
Naut jafnaðargeð og æðmleysi
björgunarskipið Þór, sem fann þá
félaga, bátinn í tog, til Eyja. Þótti
sýnt að dugur og þrek þeirra félaga,
hefði orðið þeim til lífs.
Óskar var stórbrotinn maður,
sem átti fáa sína líka. Þegar sjó-
sókninni lauk fór hann að vinna við
pípulagnir. Lét hann sig ekki muna
um það að setjast á skólabekk,
fímmtugur að aldri, í Iðnskóla
Vestmannaeyja, og lauk námi í
pípulögnum. Slíkt var og er ekki
algengt, hvað þá þegar tillit er tekið
til hversu stórt heimilið var. Þetta
þótti Óskari ekkert tiltöku mál,
enda lýsir það honum best.
Ég kynntist Oskari árið 1965,
eftir kynni mín við dótturdóttur
hans, sem er eiginkona mín. Þessi
fyrstu kynni gerðu mér það ljóst,
að Óskar var sérstakur maður, sem
ég vil þakka forsjóninni fyrir, að
fá að kynnast. Það lýsir sér kannski
best, að alla tíð leyfði maður sér
að kalla hann afa Óskar. Óskar
varð fyrir miklu áfalli, er tengda-
sonur hans dó, Magnús Kristleifur
Magnússon, sem giftur var Jónu
Guðlaugu, tengdamóður minni.
Minning:
í dag er til grafar borinn að
Mosfelli í Grímsnesi Ingvar Þorkels-
son, bóndi á Þórisstöðum í sömu
sveit. Hann andaðist í Sjúkrahúsi
Suðurlands á Selfossi að morgni
17. janúar eftir stutta legu.
Hann fæddist í Útverkum á
Skeiðum 14. júní 1893, þar sem
foreldrar hans bjuggu nokkur ár.
Skömmu fyrir aldamót fluttu þau
að Miðengi í Grímsnesi, síðan að
Minna-Mosfelli, en um aldamót
fluttu þau svo að Þórisstöðum og
þar bjuggu þau til æviloka. Þorkell,
faðir Ingvars, féll frá á góðum aldri
2. jan. 1922 úr lungnabólgu, en
móðir hans, Sigrún, varð háöldmð
(d. 1954) og bjó áfram á Þórisstöð-
um ásamt Guðmundi syni sínum
og elstu dótturinni, Ingveldi.
hans sín þó aldrei betur en í sjúk-
dómsstríði síðustu mánaða. Mætti
hann þeim erfiðleikum með þvílíkri
karlmennsku og yfirvegaðri ró, að
það hlaut að vekja virðingu og
aðdáun allra, sem að því urðu vitni.
Fordæmi hans í því efni er okkur
hughreysting og uppörvun á sorg-
arstund.
Gísli Þórir var jafnan glaðvær í
framkomu og félagslyndur. Hann
starfaði af áhuga í ungmennafélagi
á heimaslóðum og naut sín vel í
öllu félagsstarfí með skólasystkin-
um heima og að heiman. Þá var
hann snemma mjög hneigður fyrir
hestamennsku og fór oft lengri og
skemmri ferðir á hestbaki ásamt
foreldram sínum, systkinum og
öðmm vinum. Ein slík ferð um
Fjallabaksleið syðri á síðasta sumri
varð honum til sérstakrar ánægju
og mikillar gleði, svo að hann
minntist hennar gjama.
En nú er Gísli Þórir, þessi hug-
ljúfí og vandaði drengur, farinn frá
okkur í nýja langferð. Við söknum
hans öll sárlega og tregum af öllu
hjarta. Það er þó huggun harmi
gegn að eftir stendur björt og fögur
minning um mætan efnisdreng, sem
við vomm svo iánsöm að þekkja og
verða samferða um skeið. Slík
minning er fjársjóður sem hvorki
mölur né ryð fá grandað og ljómar
gegnum sortann í kringum okkur.
Við hjónin og böm okkar sendum
foreldmm Gísla Þóris, Erlu og
Albert, systkinum hans, þeim Ey-
vindi, Önnu Guðlaugu, Jóhanni og
Óskar var ekki vanur að bera til-
finningar sínar á torg, hann hafði
þær með sjálfum sér. Árið 1969
þurfti Óskar að leita lækninga til
Danmerkur, þar sem æxli við heil-
ann, var fjarlægt. Þessi veikindi
komu eins og þmma úr heiðskím
lofti, enda ekki Oskari líkt, að vera
að kvarta yfír smámunum, eins og
hann kallaði það. Þetta vom erfiðir
tímar hjá Óskari, sem allri fjölskyld-
unni. Tengdasonur Óskars, Frið-
bjöm Kristjánsson, sem giftur er
Ingvar kvæntist 15. júní 1921
Kristrúnu Kristjánsdóttur. Hún var
fædd á Bollastöðum í Hraungerðis-
hreppi 29. maí 1901, en frá 10 ára
aldri ólst hún upp hjá Ingibjörgu
og Guðmundi í Reykjanesi. Fyrstu
árin bjuggu þau á Minna-Mosfelli,
en bmgðu búi vorið 1928. Um
sumarið vom þau í kaupavinnu á
Bjamastöðum, næsta vetur í
Reykjavík og 1 ár á Gunnarshólma.
Vorið 1930 komu þau að Mosfelli
til starfa á prestssetrinu. 1935 tóku
þau við búinu og ráku það næstu
10 árin eða þar til þau keyptu Litlu-
Hlíð við Reykjavík. I Litlu-Hlíð
bjuggu þau sveitabúi til ársins
1955, en það ár festu þau kaup á
föðurleifð Ingvars, Þórisstöðunum
og þar hefur Ingvar átt heima síðan.
Þorbergi, mökum þeirra sem og
öðmm ástvinum og ættingjum,
okkar innilegustu samúðarkveðjur
á stund sorgar og saknaðar. Megi
björt minning um Gísla Þóri lýsa
þeim og létta byrði harms og trega.
Við kveðjum Gísla með einlægu
þakklæti og biðjum honum blessun-
ar Guðs á nýrri vegferð.
Jón R. Hjálmarsson
Hann Gísli vinur okkar er dáinn.
Gat það verið satt? Við sem áttum
svo ótal margt ógert og höfðum
fyrir fáeinum dögum átt glaðværa
stund saman á heimili hans og í
skólanum að horfa á nemenduma
leika körfubolta. En hann hafði
Kristínu Ósk, fylgdi honum í ferð-
inni og var honum til halds og
trausts. Friðbjöm sem og aðrir
fjölskyldumeðlimir lögðu sitt af
mörkum til að lækningin mætti
takast sem best.
Eftir aðgerðina og heimkomuna
reyndi mest á ömmu Stínu. Þar ríkir
alltaf sama jákvæða hugarfarið og
brosið. Óskar náði sér fullkomlega
af veikindunum, þótt flestum hafi
þótt það ótrúlegt og tel ég að þar
hafí það spilað saman, hraustleiki
Óskars og umhyggja Stínu.
Árið 1973 var öllum Vestmanna-
eyingum erfítt ár. Þá gaus í Eyjum.
Allir fluttu búferlum og dreifðust,
með fjölskyldur sínar um landið.
Stór hluti af fjölskyldu Óskars og
Stínu, flutti í Straumsvik, þar á
meðal mín fjölskylda. Fengum við
Óskar, ásamt fleimm, vinnu þar og
má segja að þar hafí ég kynnst
manninufn betur en áður, því við
unnum saman þar. Það vom góðir
tímar, sem gerðu erfíðar stundir
betri. Mikinn hlýhug Oskars og
Stínu áttu margir stjómendur ál-
versins eftir samstarfíð og oft var
minnst á þennan tíma. Ég veit að
ég tala fyrir Óskars hönd, þar var
vel gert. Heim til Eyja var haldið
o g lífið hélt áfram sinn vana gang.
Húsið var lagfært og heimilið
fært til fyrra horfs. Mikið starf var
unnið við endurreisn byggðarlags-
ins og engum kom á óvart þó Óskar
tæki þátt í því, þó á áttræðisaldur-
Konu sína missti hann 10. júní 1979
eftirerfið veikindi.
Þau Ingvar og Kristrún vom afar
samhent hjón og höfðu yndi af að
umgangast dýr, enda vom kýmar
fallegar og kálfamir mannelskir og
spakir. Stássa á Mosfelli er mér
minnisstæð.
Minning:
Oskar Ólafsson pípu-
lagningameistari
Ingvar Þorkels-
sonf Þórisstöðum
brennandi áhuga á íþróttum og
iðkaði þær eftir því sem kraftar
leyfðu og var mjög virkur í öllu
félagsstarfí hvort sem laut að
íþróttum eða hestamennsku, en á
heimili hans hefur hestamennskan
alltaf verið í hávegum höfð. Við
höfðum ráðgert útreiðar saman í
vetur og hafði Gísli á orði að hann
vildi að hann Vinur sinn væri á
fjórða vetri núna, þar sem hann
væri nú færari um að laða fram
það besta sem í honum byggi, held-
ur en hann hefði verið þegar hann
tamdi hann. Leiðir okkar bræðr-
anna og Gísla hafa legið saman
allt frá bamaskólaámnum og allt
fram á þennan dag og aldrei borið
skugga á og alltaf hefúr Gísli verið
prúði góði drengurinn, sem alltaf
hefur verið tilbúinn að rétta okkur
hjálparhönd og leggja sitt af mörk-
um við vinnuna eins og hann væri
einn af okkur.
En nú hefur Gísli orðið að lúta
í lægra haldi fyrir þeim alvarlega
sjúkdómi sem hefur hijáð hann síð-
ustu 2 ár, þó að af honum hafí
bráð á milli.
Að leiðarlokum þökkum við Gísla
lærdómsríka samfylgd og það er
huggun okkar að vita hann lausan
frá þjáningunum á bjartari stigum
í örmum langömmu og langafa, sem
hann var heitinn eftir.
Fjölskyldu Gísla vottum við okk-
ar einlægustu samúð og vonum að
tíminn græði sárin, því að öll él
birtir upp um síðir.
Vinirnir á Hvassafelli
inn væri komið og lög segðu annað.
Það átti ekki við hann að setjast í
helgan stein, hann átti nóg eftir.
Þau hjón tóku fullan þátt í endur-
reisn bæjarfélagsins Stína í físk-
vinnslunni og ðskar í lagfæringu
og uppbyggingu húsa. Allt færðist
í fyrra far og bærinn varð að mestu
samur.
En ský dró fyrir sólu. Á þrettánd-
anum 1983, var sonurinn Ólafur
við sjálfboðaliðsstörf fyrir Knatt-
spymufélagið Tý varð hann fyrir
veikindum, sem hann hefur verið
þungt haldinn af síðan. Hugur
Óskars var æ síðan hjá sjmi sínum
og Ieið ekki sá dagur að tekinn
væri gönguferð uppá sjúkrahús.
Já mörg hafa áföllin orðið í lífí
Oskars og Stínu og væri ekki á
færi allra að feta í spor þeirra.
Það er ömgglega á færi annarra
að segja frá lífi afa Óskars, svo
betur færi, en ég get ekki orða
bundist, fyrir að fá að hafa gengið
með honum þessi fáeinu spor.
Hafi hann þökk fyrir og ég
þykist betri, fyrir að hafa fengið
að kalla hann vin.
Ömmu Stfnu, bömum, tengda-
börnum, bamabömum og öðmm
ástvinum votta ég samúð mína, við
fráfall afa Óskars, sem gerir okkur
þó lífið bærilegra með minningunni
um sig.
Drottinn blessi hann og gefí
okkur öllum eilíft lff.
Guðmundur Þ.B.Ólafsson
Þegar þau komu að Þórisstöðum
þurftu þau að byija á því að byggja
öll hus upp frá gmnni og má það
heita mikill kjarkur af þetta full-
orðnum hjónum að ráðast í slíkt.
Þetta tókst þeim og myndarbúi
bjuggu þau á Þórisstöðum í full 20
ár. Um það leyti er heilsu Kristrún-
ar fór að hraka seldu þau bróður-
syni hennar jörðina, en bjuggu sjálf
áfram í íbúðarhúsinu, sem þau vora
reyndar nýbúin að koma sér upp.
Áður höfðu þau byggt sér litið hús
til bráðabirgða.
Ingvar og Kristrún eignuðust
ekki böm, en fósturdóttir þeirra,
Sigurdís Sigurðardóttir var þeim
stoð og stytta í ellinni. Þegar Krist-
rún var orðin það veik að hún gat
ekki lengur annast heimilisverkin,
flutti Sigurdís til þeirra með fjöl-
skyldu sína og hjúkraði Kristrúnu
heima eins lengi og hægt var. Síðan
hefur hún annast um Ingvar svo
hann hefúr getað búið á eigin heim-
ili þrátt fyrir háan aldur.
Nú er Ingvar kominn yfír móðuna
miklu og eflaust hefur Kristrún
tekið fagnandi á móti honum hinu-
megin. Blessuð sé minning hans.
Ingibjörg Tönsberg