Morgunblaðið - 12.09.1987, Síða 46

46
V90 r WfííRWfr4T<Tr4« <?r JTTinAÚff ADTTA T fffáA T8MTT0.ÍTOM
MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 12. SEPTEMBER 1987
DIO
Vaknað við
vondan draum
„Dream Evilff
☆ ☆ ☆
Þungarokkarinn Ronnie
James Dio á sér langan og litrík-
an feril að baki. Frægur varð
hann í Rainbow undir stjórn
Ritchie Blackmore, gekk þá til
liðs við Black Sabbath og stofn-
aði loks eigin hljómsveit, DIO.
„Dream Evil“ er fjórða plata
sveitarinnar og er prýðisskífa.
Þó saknar gagnrýnandi ákaft
gítarleikarans Vivians Campell,
sem genginn er til liðs við
Whitesnake. Sá nýi fyllir ekki í
skarö þrátt fyrir hæfileika.
Ekki verður sagt að DIO leiti
í nýjan farveg á plötunni, en
hún er þó mun markvissari en
sú síðasta, „Sacred Heart.
Bestu lög plötunnar eru „Night
People", „Dream Evil“, All The
Fools Sailed Away“,
„Overlove" og „When A Wo-
man Cries".
A.M.
Hljómplata platfnubarkans Michael Jackson, „Bad“ (eða
Bað eins og stendur á plötuumslagi) er nú komin út og
hefur þegar selst í meiri mæli en menn gátu átt von á.
Síðasta plata Michaels, „Thriller", sem út kom 1982, hefur
nú seldst í um 28 milljónum eintaka og herma heimildir að
plötusalan ein hafi fært Michael nær þrjá milljarða ísl. króna
í tekjur. Því til viðbótar er það hald margra að plötusalan
hafi gert hann hálf ruglaðan.
Biðin eftir Thriller hefur var orðin löng, en platan nýja, „Bad“,
var fjögur ár í smíðum. Hefur enda ekki linnt vangaveltum um
plötuna og það sem á henni væri að finna. Fyrsta lífsmark
var lítil plata með laginu „Just Can’t Stop Loving You“ og
þótti sem það lífmark vissi ekki á gott. Menn höfðu reiknað
með því að eftir svo langa bið þyrfti Michael að byrja með
stælum. Hvað um þaö þá var fyrirframsala á plötunni slík að
menn muna vart annað eins og þegar hafa selst af henni
21/2 milljón eintaka í Bandaríkjunum og víst er að þær milljón-
ir verða eitthvað fleiri. Hér á landi hefur platan einnig selst
vel þó varla sé hægt að reikna með því að hún seljist í fimm
þúsund eintökum líkt og „Thriller".
Michael Jackson hefur komið langan veg frá því hóf að syngja
með bræðrum sínum í The Jackson Five 1967. Plötur með
söng hans hafa selst i 200 milljónum eintaka, en hann hefur
sungið inn á þrettán stórar plötur með bræðrunum og sjálfur
gert sjö plötur. Því til viðbótar hefur hann fengið færustu sér-
fræðinga til að breyta svo útliti sínu í þá veru að ekki er hægt
að segja að hann líkist bræðrum sínum í útliti nema hvað
húðlit snertir og sem sjá má af nýjum Ijósmyndum fer gamli
spaðaliturinn æ dvínandi. Til þess hefur hann ekki skort fé
og fer ýmsum sögum af kynlegu háttarlagi sem ekki verða
raktar hér. Árnl Matthfasson
rjptkksíðan
Sígauna-
rokk
★ ★ ★ ★
Mason Ruffner er einn af
mörgum bandarískum rokkur-
um sem sækja innblástur að
hluta til f blúsinn.
Hann sendi nýlega frá sér
plötuna Gypsy Blood, þar sem
keyrt er á rokk/blús blöndu
ekki ósvipaðri og er að finna á
fyrstu plötum The Fabulous
Thunderbirds sem veit á gott.
Mason semur öll lög og texta
sjálfur og ferst það vel úr hendi.
Lögin byggjast öll á góðum
söng hans og textarnir á eins-
konar flökkurómantík. Ruffner
er liðtækur gítarleikari en fær
ekki nóg tækifæri til að sýna
það, enda er upptökustjóri sá
hinn sami og drekkti síðustu
plötu The Fabulous Thunder-
birds i útsetningum sínum. Það
tekst honum þó ekki á þessari
plötu, en hún missir eina
stjörnu fyrir strengina og hljóð-
gerfilinnr
Dæmigert hratt Suðurríkja-
rokk.
Árni Matthíasson
Def Leppard:
MÓÐURSÝKI
„Hysteria11
TÍr tít tít
HUÓMSVEITIN Def Leppard
kom fram á sjónarsviðið fyrir
nokkrum árum og var þá eftir því
tekið hversu ungir hljómsveitar-
meðlimir voru. Piltarnir voru
breskir, en elns og stundum vill
henda urðu þeir ekki spámenn í
eigin föðurlandi. Hins vegar seld-
ist plata þeirra „Pyromania"
grimmt f Bandarfkjunum og gerir
reyndar enn.
Vitaskuld er erfitt fyrir hvaða
hljómsveit sem er að gefa út plötu
eftir fjögur og hálft ár, en fyrir Def
Leppard er þáð jafnvel enn erfið-
ara því hljómsveitin hefur nær
ekkert komið fram og þar að auki
lenti trumbuleikarinn Rick Allen í
bílslysi, og missti vinstri handlegg.
Maður skyldi ætla að þá væri fer-
ill hans á enda, en svo var ekki.
Með alls konar tæknibrellum og
stanslausum æfingum hefur piltin-
um nefnilega tekist að yfirvinna
fötlun sína og ef satt skal frá segja
finnst mér hann vera betri fyrir
vikið; agaðri og um leið frumlegri.
„Hysteria“ ber þess merki að
vera unnin á löngum tíma. Útsetn-
ing hennar er vönduð og mikið
lagt í hana. Hvað lagasmíðarnar
varðar eru þær eins og gengur —
sumar mjög góðar, aðrar slakari —
en fyrst og fremst er þetta rokk,
sem ætla má að öðlist nokkrar vin-
sældir. Má enda sjá af vinsældalis-
taklifri að þetta hefur gengið upp.
Bestu lög plötunnar telur gagn-
rýnandi vera „Women", „Rocket",
„Pour Some Sugar On Me“, Love
and Affection" og „Hysteria".
A.M.
Michael Jackson:
Hörkuskífa, en
ekki heilsteypt
☆ ☆ ☆ ☆
LOKSINS er platan komin út.
Eftir fyrri sigurgöngur Mich-
aels Jacksons biðu menn
þessarar þriðju sólóplötu hans
með eftirvæntingu og vita-
skuld spyrja allir sömu spurn-
ingar: „Getur foringinn fylgt
skífum eins og „Off The Wall“
og „Thriller" eftir?"
Eins og sjá má fær platan
aðeins fjórar stjörnur hór af
fimm mögulegum. Ástæðan er
sú að ég tel Jackson hafa sýnt
það að hann getur betur, en um
réttmæti þess má vitaskuld
deila. Jackson semur flest lögin
sjálfur og ferst það vel úr hendi,
eins og vænta mátti. Sumir
kunna e.t.v. ekki að meta diskó-
tónlist þá sem Jackson fæst
við, en um hitt er varla deilt að
hann kann sitt fag.
Fyrsta lag plötunnar er titillag
hennar, „Bad“. Þar er kjörsmell-
ur á ferð og Jackson sýnir að
hann hefur engu gleymt þegar
grípandi danslög eru annars
vegar. Áður en lagið er hálfnað
er maður byrjaður að humma
með og svipast um eftir dans-
félaga. Seinna kemur þó fram
hvað þessa plötu skortir, en það
eru hreinræktaðri danslög á
borð við „Don’t Stop Till You
Get Enough" og „Billie Jean".
Þetta má þó að miklu leyti skrifa
á reikning Quincy Jones, sem
sá um allar útsetningar.
í „Just Good Friends" syngur
Jackson dúett með Stevie
Wonder og þar njóta kapparnir
sín til fulls. Lagið sjálft (sem
ekki er eftir Jackson) er hins
vegar full „veikt" til þess að
bera þessar tvær stórstjörnur.
Landsmenn ættu að vera
farnir að þekkja „I Just Can’t
Stop Loving You“ og fer þar
dæmigerð ballaða eftir Jackson
— falleg og angurvær — án
þess að hún koðni niður eins
og stundum vill henda.
Gagnrýnandi veit nú ekki um
hvaða Díönu Jackson syngur í
„Dirty Diana". (Kannski vinkonu
sína Ross?) Til þess að undir-
strika rokkið leikur Jackson
sama leikinn og í „Beat lt“. Þá
fékk hann þungarokksgítarleik-
arann Eddie Van Halen til þess
að taka magnþrungið gítarsóló.
Nú fékk hann Steve Stevens,
gítarleikara Billy Idol, til þess
að sjá um rífandi gítarsóló.
Stevens veit enda greinilega í
hvaða fótspor hann fetar og í
heyra má ótal vísanir í sóló Van
Halen og er þar allt í senn: narr,
spé og dár.
Hér er um fína plötu að ræða,
sem ég myndi ekki hika við að
kaupa, en hana vantar eitthvað
til þess að teljast meistara-
stykki. — Prince er betri.