Morgunblaðið - 10.01.1996, Qupperneq 35

Morgunblaðið - 10.01.1996, Qupperneq 35
MORGUN BLAÐIÐ ÓSKAR HALLDÓRSSON ÓLÖF DANÍELSDÓTTIR + Óskar Halldórs- son fæddist á Kvíabryggju á Snæ- fellsnesi 10. sept- ember 1910 og lést 25. desember 1995. Foreldrar hans voru Halldór Indr- iðason og Dagfríð- ur Jóhannsdóttir. Óskar ólst upp hjá foreldrum sínum til 9 ára aldurs, en þá lést faðir hans. Fór hann þá í fóstur tii móðursystur sinnar Halldóru og manns hennar Lárusar í Grðf í Grund- arfirði. Óskar stundaði sjó- mennsku frá 17 ára aldri og allt til ársins 1960. f landi stundaði hann síðan bygginga- vinnu til ársins 1987. Systkini Óskars voru 9 og eru þau nú öll látin. Þú áttir þrek og hafðir verk að vinna og varst þér sjálfri hlífðarlaus og hörð. Þú vaktir yfir velferð bama þinna. Þú vildir rækta þeirra ættaijörð. Frá æsku varstu gædd þeim góða anda, sem gefur þjóðum ást til sinna landa og eykur þeirra afl og trú. En það er eðli mjúkra móðurhanda að miðla gjöfum - eins og þú. (Davíð Stefánsson) Táp var þitt eðli, trúr til góðs þinn vilji, stofnsettur varst þú á sterkri rót. Um þig og að þér öfl og straumar sóttu, sem brotsjór félli bjargs við fót. (Einar Ben.) Dag skal að kvöldi lofa. Elskuleg- ir tengdaforeldrar mínir, Ólöf Daní- elsdóttir og Óskar Halldórsson, geta gert það í fullvissu þess, að þau skilja eftir sig fjársjóð minninga, sem lýsir aðstandendum þeirra í sorg sinni. Minningar um ástkæra foreldra og afa og ömmu, sem bjuggu börnum og bamabörnum glæsilegt heimili, þar sem ástríki og samheldni var í öndvegi. Minningar um hjón, sem samhent tókust æðru- laus á við erfiðleika og nutu góðu stundanna saman. Líf þeirra átti gmnn sinn í þeim gildum, sem máli skipta; samviskusemi, hógværð, trú- mennsku í smáu og stóm, um- hyggju hvort fyrir öðm og fjölskyld- ÓLAFUR ÁSGEIRSSON + Ólafur Ásgeirs- son fæddist á Höfðahólum á Skagaströnd 11. janúar 1918. Hann lést í Vífilsstaðasp- ítala 27. desember síðastliðinn. For- eldrar hans voru Guðríður Rafns- dóttir, f. 23. nóvem- ber 1876, d. 22. mars 1932, ættuð frá Ketu á Skaga, og Ásgeir Klemens- en bóndi og versl- unarmaður, f. 15. október 1879, d. 4. október 1938, ættaður úr Þingeyjar- sýslu. Systkini hans voru Árni, MIG LANGAR með nokkrum orð- um að minnast móðurbróður míns, Ólafs Ásgeirssonar, sem er látinn eftir erfið veikindi. Óli ólst upp á Höfðahólum með foreldrum og systkinum. Mikið dálæti hafði Óli á þessu bernskuheimili sínu og kenndi sig jafnan við það. í Höfðahólum var mikill gestagangur á þessum tíma, aðallega bændur utan af Skaga sem gistu þar í kaupstaðar- ferðum. Ég heyrði oft þau systkini, móður mína og Óla, ræða þessa tíma og voru margar skemmtilegar lýsingar þeirra af þessum gestum. Aðeins 14 ára missti Óli móður sína sem lést eftir langa sjúkralegu. Sjálfur fékk Óli berkla 13 ára gam- all og átti í þeim veikindum um skeið. Ungur fór hann að vinna fyrir sér eins og vanalegt var á þeim tíma og 15 ára fór hann á sína fyrstu vertíð til Keflavíkur og þurfti þá að ganga yfir Holtavörðuheiði með allt sitt dót í janúarmánuði. Næstu árin stundaði Óli sjóinn, fór jafnan á vertíð í Hafnirnar en var á snurð- sammæðra, búsett- ur á Litla-Felli á Skagaströnd, f. 1906, d. 1965, og Sigríður Fanney, f. 1914, húsmóðir á Lækjabakka, sem nú dvelst í sjúkra- húsinu á Blönduósi, auk þess sem Guð- ríður Ólafsdóttir, frænka þeirra, f. 1906, d. 1989, dvaldist þar sem ein af fjölskyld- unni. Útför Ólafs Ás- geirssonar fór fram frá Foss- vogskirkju 4. janúar síðastlið- inn. voð eða öðrum veiðum annan tíma árs. Þá var Óli lengi á togurum, m.a. hinu kunna aflaskipi Júpiter. Var hann á togurum öll stríðsárin og sigldi jafnan með aflann. Á þeim árum má segja að forsjónin hafi fylgt honum því tvisvar sinnum skipti hann um skipspláss með stuttum fyrii'vara og þau skip sem hann fór af lentu í hörmungum stríðsins næsta túr á eftir með til- heyrandi manntjóni. Sagði hann mér margar sögur frá þessum tíma, m.a. vinnuhörkuna sem var á togur- unum og veit ég að hann hefur ekki gert of mikið úr henni, því kappsfullri maður til vinnu var varla til. Sum árin á togurunum stoppaði hann innan við 14 daga í landi. Eftir að hann kom í land stundaði hann m.a byggingavinnu og stóð fyrir byggingum sjálfur. Einnig starfaði hann um tíma á fasteigna- sölu. Árið 1949 giftist Óli Ástu Strandberg, f. 1913, ættaðri frá Eyrarbakka. Þau eignuðust engin MIÐVIKUDAGUR 10. JANÚAR 1996 35 MINNINGAR Ólöf Daníelsdóttir fæddist í Melkoti i Leirársveit þann 21. desember 1911 og lést 31. des- ember 1995. Foreldrar hennar voru Daníel Daníelsson og Steinunn Ólafsdóttir. Þegar Ólöf var 6 ára missti hún föður sinn og tvístraðist þá fjölskyld- an en systkinin voru 10. Tvö þau yngstu, Ólöf og Guðmund- ur, fylgdu móður sinni til Akraness. Þar ólst Ólöf upp þar til hún flutti til Reykjavík- ur 17 ára gömul. í október árið 1933 giftu þau sig Ólöf og Óskar. Börn þeirra eru 1) Steinar, vélstjóri, f. 1 apríl 1934, d. 21. maí 1981. 2) Dag- fríður, hjúkrunarfræðingur, f. 22. maí 1941. Hún er gift Júl- iusi Jónssyni og eiga þau einn son, Ólaf Þór, f. 27 júlí 1971. 3) Hrafnhildur, leikskólakenn- ari, f. 29. janúar 1952. Maki hennar er Þorvaldur Baldurs. Þau eiga tvö börn, Óskar Hrafn, f. 25. október 1973, og Steinunni Ásu, f. 24. október 1983. Útför Óskars og Ólafar fór fram frá Fossvogskapellu 5. janúar síðastliðinn. unni og ekki síst þeirri reisn, sem þau héldu allt til hinstu stundar. Þau voru glæsilegir fulltrúar ís- lenskrar alþýðustéttar, sem ólst upp við erfið kjör og öryggisleysi, þar sem fjölskyldur sundruðust og systkinahópar tvístruðust. Þetta fólk lagði sig síðan allt fram við að skapa bömum sínum örugga og ástríka æsku og hjálpa þeim að afla sér þeirrar menntunar, sem það fór sjálft á mis við. Þetta er fólkið, sem með þrautseigju sinni og elju- semi lagði grunninn að því þjóðfé- lagi, sem við nú lifum í. Það stóð ekki á torgum og básúnaði eigið ágæti, heldur vann sitt starf í kyrr- þey. börn saman, en Ásta átti tvo syni fyrir, Baldur, Sem lést aðeins 18 ára gamall, og Halldór. Þá ólu upp upp frá tveggja ára aldri dóttur Halldórs, Ástu Ólu Halldórsdóttur, f. 5. janúar 1952. Hennar maður er Marteinn Kristjánsson stýrimað- ur og eiga þau þijú börn. Upp úr 1960 hóf Óli störf hjá Stefáni Pét- urssyni og útvegi hans Barðanum hf. fyrst í Sandgerði og síðar í Kópavogi og starfaði þar í mörg ár við akstur, veiðarfæraumhirðu o.fl. Kom ég oft við hjá honum er ég var ungur maður á vertíð á Suðumesjum. Síðustu starfsár sín vann hann hjá Framleiðslueftirliti sjávarafurða, einkum við eftirlit með síldarverkum. Því fylgdu mikil og erfíð ferðalög því það eftirlit fór einkum fram á haustin og fyrri part vetrar og aðallega á Austur- landi. Fyrstu búskaparár sín bjuggu Óli og Ásta á ýmsum stöðum í Reykjavík en um 1960 reistu þau sér einbýlishús í Víðihvammi 6 í Kópavogi. Lóðin þar var stór og nýttu þau hjón garðinn vel og rækt- uðu blóm og garðávexti, þau höfðu bæði mikla ánægju af garðrækt og ófá ráðin gáfu þau okkur hjónum þegar við vorum að standsetja okk- ar garð. Við komum varla svo í Víðihvamm að Ásta færi ekki með okkur út í gróðurhús, sem þau vom með fyrir neðan húsið, og sýndi okkur stolt rósirnar sínar. Þá átti Óli mikið af bókum og batt einnig inn bækur. Einnig grúskaði hann mikið í ættfræði. Þá hafði Óli yndi af ljópum og samdi einnig sjálfur ljóð. Árið 1992 seldu þau hjón Víði- hvamm og fengu sér þjónustuíbúð í Fannborg 8 í Kópavogi, því heils- an var farin að bila og Víðihvamm- ur þurfti mikla umhirðu en þau hjón þoldu 'ekki illa hirta garða. Síðustu árin átti Óli við töluverða vanheilsu að stríða og fór m.a. þrisvar sinnum til útlanda í aðgerðir. Segja má að Óli hafi haft níu líf svo oft reis hann upp eftir erfiðar aðgerðir. Eg sendi Ástu og öðrum aðstend- enum Ólafs Ásgeirssonar innilegar samúðarkveðjur. í hugum þeirra, sem þekktu þau, er erfitt að hugsa sér annað án hins og því er viðeigandi að þau hverfi saman úr þessari vist. Það sýnir á táknrænan hátt hversu sterkum böndum þau voru tengd. Ég átti því láni að fagna að verða þeim samferða síðasta aldarfjórð- ung ævi þeirra og njóta mannkosta þeirra og umhyggju. Fyrsta sam- búðarár okkar bjuggum við hjónin á heimili tengdaforeldra minna og er ógleymanleg sú tillitssemi og hlýja, sem einkenndi það sambýli, svo aldrei bar skugga á, enda var mér tekið sem þeirra eigin syni frá upphafi. Alla tíð síðan hafa þau staðið fast við bak okkar í blíðu og stríðu og verður það aldrei endur- goldið á fullnægjandi hátt. Þá eru ekki síður ljúfar minning- ar um ást þeirra og umhyggju fyr- ir börnum okkar, sem áttu hjá þeim sitt annað heimili enda voru tengsl- in milli heimilanna sterk og ríkur þáttur í lífí okkar. Á kveðjustund togast á söknuð- ur og ljúfsár gleði yfir því að þau fengu að lifa fullu lífi, skila sínu ævistarfi með sóma og hverfa síðan saman úr þessum heimi. Hafið þökk, Lóa og Óskar, fyrir allt. Elsku Hrafnhildur og Fríður, þó þung högg hafi fallið, getið þið glaðst yfir þeirri fegurð, sem minn- ingarnar geyma um einstaka for- eldra, sem lifðu og dóu eftir boð- skapnum um það að „sælla er að gefa en þiggja". Megi góður Guð styrkja ykkur. Þorvaldur Baldurs. + Jón Kristinn Höskuldsson var fæddur í Tungu við ísa- fjarðardjúp 24.mars 1918. Hann lést á hjúkrunarheimili Sunnuhlíðar í Kópavogi 1. janú- ar sl. Útför fór fram frá Kópa- vogskirkju 9. janúar. NÝLEGA kvaddi þennan heim fyrr- verandi tengdafaðir minn, Jón Kr. Höskuldsson leigubílstjóri. Við slík tímamót reikar hugurinn gjarnan aftur í tímann enda margs að minn- ast eftir 30 ára kynni. Hann var fæddur á Hallsstöðum við ísafjarðardjúp, en fluttist tveggja ára að Tungu og ólst þar upp. Ungur að árum, lífsglaður og fyrirferðarmikill eins og hann lýsti gjarnan sjálfum sér, var hann lagð- ur inn á Isafjarðarspítala og dvaldi þar í tvö ár. Eftir þá legu gekk hann haltur og háði sú fötlun hon- um alla tíð. Markaði þetta djúp spor í huga hans og óhugur lagðist gjarnan að honum ef einhver ætt- mennanna þurfti að leggjast inn á sjúkrahús. Tilfínningar sínar bar hann ekki á torg fyrir hvem sem var nema barnabörnin sem áttu óskipta at- hygli hans. Einlægnin og umhyggj- an sem hann bar fyrir þeim fór ekki fram hjá neinum sem í návist hans voru. Margar ánægjustundir áttum við saman þegar hann var í starfi og kom við - ef hann var á lausu í hverfinu eins og hann sagði oftast þegar hann kom inn úr dyr- unum. Nonnikall afi var þá gjarnan með smá nammi í poka fyrir smá- fólkið á heimilinu. Á margan hátt var hann hæfileikamaður, víðlesinn, fróður og frásagnarhæfíleki hans gat verið svo skemmtilegur. Það Kveðja frá dætrum Sem loftbára risi við hörpuhljóm og hverfi i eilífðargeiminn, skal þverra hver kraftur og kulna hvert blóm - þau komu til þess í heiminn. En þó á sér vonir hvert lífsins ljós, er lúta skal dauðans veldi, og moldin sig hylur með rós við rós,- er roðna í sólareldi. (Einar Ben.) Hjartahlýja, umhyggja og kær- leikur er það sem kemur upp í hug- ann þegar ég minnist afa og ömmu. Hjá þeim átti ég mitt annað heim- ili alla tíð og þaðan geymi ég fjár- sjóð af yndislegum minningum um þau sem eiga eftir að lýsa upp skammdegið. Ég held að ekki sé •• v hægt að finna betri fyrirmyndir fyrir ungan dreng eins og mig held- ur en þau. Hvarvetna sem litið var virtust þau vera óskeikul. Alltaf héldu þau ró sinni hvað sem á gekk og dugnaður þeirra var aðdáunar- verður. Þau voru svo samrýnd að ekkert virtist geta aðskilið þau og því var það táknrænt að þau skildu hverfa á brott saman. Elsku hjart- ans afi og amma!. Ykkar er sárlega saknað. Guð blessi ykkur. Ég fann á þínum dánardegi, hve djúpt er staðfest lífs vors ráð. Ég sá á allrar sorgar vegi er sólskin til með von og náð. Og út yfir þitt ævikvöld ^ skal andinn lifa á nýrri öld. (E.Ben.) Óskar Hrafn Þorvaldsson. fann ég best þegar við áttum þess- ar stundir saman ein. Sjálfur hafði hann gaman af að skrifa en fátt sá ég af því. Frásögnin um eggja- kassann sem birt var í Hreyfilsblað- inu er smá brot af ritum hans. Oft var hann misskilinn sökum hijúfrar framkomu og hispurslauss tals og datt mér oft í hug brothætt skel sem hörð er að utan en mjúk að innan. Fyrir um fimmtán árum þurfti hann að gangast undir mjaðmaaðgerð. Vegna sérstöðu minnar í starfi kom ég til hans þar sem hann sat aleinn í skála sjúkra- hússins þungt hugsi og áhyggjufull- ur og beið eftir innlögn. Við sátum þarna og biðum saman þar til hjúkr- unarkonan kom og sagði að rúmið hans væri tilbúið. Við stóðum upp og hann tók þéttingsfast utan um mig og spurði: „Heldur þú að ég hafi þetta af?“ Skelin var brotin og þetta mjúka braust út. Ég skynjaði á þessari stundu að ég hafði metið hann rétt. Milli mín og hans ríkti einlægni og traust. Þessi fáu orð eiga seint eftir að líða mér úr minni. Á nýársdag frétti ég að hann væri allur. Ég vissi ekki betur en hann væri við þokkalega heilsu og ætlaði að sjá hann á öðrum degi nýárs. Kæra Rúna mín, synir, tengda- dætur og barnabörn, ég votta ykkur öllum mína dýpstu samúð. Kæri tengdapabbi, ég kveð þig með þakklæti nú þegar þú hverfur á braut yfir móðuna miklu á vit systur þinnar sem lést á barnsaldri og þú talaðir svo oft um ásamt öðrum skyldmennum sem horfið hafa. Megi Guð vera með þér - hvíl þú í friði. Gréta Óskarsdóttir. Útsala - útsala j 50% afsl. alltaf í vesturkjallaranum. Mikiö af: Bútasaumsefnum frá 296,-, jólaefnum frá 365,- fataefnum frá 150,- gardínuefnum o.fl. VIRKA Opið mán.-föst. kl. 10-18 Mörkin 3 við Suðurlandsbraut. og laugard Sími 568-7477 kl. 10-14.' K> JON KRISTINN HÖSKULSSON

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.