Morgunblaðið - 15.11.1997, Blaðsíða 40

40 LAUGARDAGUR 15. NÓVEMBER 1997
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
SIGURÐUR
GUTTORMSSON
+ Sigimlur Gutt-
ormsson fæddist
í Hleinargarði í
Eiðaþinghá hinn 29.
ágúst 1922. Hann
lést 6. nóveniber síð-
astliðinn. Foreldrar
hans voru Guttorm-
ur E. Sigurðsson og
Guðný Sigurborg
Sigurðardóttir, bú-
sett í Hleinargarði.
Uppeldissystir hans
var Aðalbjörg
Björnsdóttir, hús-
freyja í Hlíðargarði.
Maki: Siguijón Sig-
urðsson.
Sigurður kvæntist hinn 27.
janúar 1952 Guðbjörgu Olafíu
Jóhannesdóttur frá Hvammi í
Hnífsdal, f. 14. maí 1923. For-
eldrar hennar voru Jóhannes
Bjarni Jóhannesson og Stein-
unn Sigurðardóttir. Dætur Sig-
urðar og Guðbjargar voru sex:
1) Steinunn, f. 6. ágúst 1952, d.
8. febrúar 1991. Maki: Gunn-
laugur Ólafsson. Steinunn átti
tvö börn og eitt barnabarn. 2)
Guðný Sigurborg, f. 17. septem-
ber 1953. Maki:
Unnar Heimir Sig-
ursteinsson. Börn
hennar eru fimm en
eitt þeirra lést
skömmu eftir fæð-
ingu. Hún á eitt
barnabarn. 3) Guð-
björg Sigríður, f. 2.
desember 1955.
Hún á eitt barn. 4)
Ingibjörg Helga, f.
18. nóvember 1959.
Maki: Hörður Ant-
onsson. Hún á þrjú
börn. 5) Svandís
Malen, f. 12. maí
1963. Maki: Hólmar Egilsson.
Hún á þrjú börn. 6) Hulda Rós,
f. 15. apríl 1965. Maki: Magnús
Ási Ástráðsson. Hún á þrjú
börn.
Sigurður Ó1 allan sinn aldur í
Hleinargarði við búskap. Um
árabil stundaði hann vörubif-
reiðaakstur. Jafnframt vann
hann mörg trúnaðarstörf fyrir
svejt sína.
Utför Sigurðar fer fram frá
Egilsstaðakirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
Nú stöndum við í þeim erfiðu
sporum að reyna að trúa því að
okkar hjartkæri pabbi, afi og
tengdapabbi, sé horfinn yfir móð-
una miklu. Þó að ef til vill einhverj-
um finnist það eðlilegur hlutur að
fullorðinn maður hverfi á braut,
finnst okkur það engan veginn
tímabært, þar sem pabbi var
sprellandi með okkur næstum því
fram á sinn síðasta dag. Og ætíð
ungur í anda.
—j Minningarnar um hans hlýja og
innilega viðmót verma okkur nú á
þessari sorgarstundu. Pabbi var
mikill fjölskyldumaður og hefði
helst viljað að við systurnar byggð-
um okkur allar hús á túninu heima
í Hleinargarði, svo hann gæti
fylgst með okkur alla daga. En
þannig ganga hlutirnir víst ekki
fyrir sig.
Eftir að ég flutti til Reykjavíkur
var það auðvitað regla að koma
heim í sveitina, a.m.k. einu sinni á
ári, helst oftar. Ferðimar í sveitina
gáfu mér og börnunum mínum
ómælda gleði og hlýju og hjá böm-
unum var það að auki mikill lær-
dómur. Eldri börnin tvö fóru nokk-
„T»ur vor ein í sveitina í sauðburð til
afa og ömmu og eru það þeim alveg
ógleymanlegar ferðir. Það er engin
leið í örfáum fátæklegum kveðju-
orðum að tína upp allar yndislegu
samverustundimar sem við áttum
með pabba, því sem betur fer voru
þær ótal margar.
Eina þeirra verð ég þó að nefna
hér, sem er okkur nærtækasta stoð
minninganna núna. Það er sjötíu
og fimm ára afmæli pabba hinn 29.
ágúst síðastliðinn. En þá buðu þau
pabbi og mamma til mikillar fjöl-
skylduveislu sem seint mun gleym-
ast hjá okkur sem þar vomm. Eg
þori að fullyrða að þetta hafi verið
einn af hans ánægjulegustu dögum
undir lokin.
Þama var hann, með mömmu
sér við hlið og allar hópinn sinn hjá
sér, og gaf okkur svo mikið með
hlýjum og fallegum orðum sem
Sérfræðingar
í blomaskreytingum
við öll tækifæri
I WB blómaverkstæði I
I ItlNNAZ |
Skóliivörðustíg 12,
á horni IkTgstaðustrætis,
sími 551 9090
hann talaði til okkar. Kvöldinu
eyddi hann í leik með fjölskyld-
unni, jafnt smáum sem stóram.
Það vora því vissulega erfiðar
fréttir þegar við heyrðum að pabbi
hafði kennt sér meins, skömmu
fyrir afmælið, en hann og mamma
höfðu tekið þá ákvörðun að láta
sem ekkert væri fram yfir þann
dag. Við ýttum því örlítið til hliðar
og vonuðum að þetta væri ekkert
alvarlegt. En ekki löngu seinna
kom fyrsta höggið og við tóku mjög
svo þungbærir dagar á meðan
pabbi barðist eins og hetja við
sjúkdóm sinn.
En þá, eins og alltaf var kímni-
gáfa hans til staðar og það hjálp-
aði okkur vissulega að hlusta á
hann slá á létta strengi, sárlasinn.
Einnig gaf mamma bæði honum
og okkur hinum ómældan styrk
þar sem hún sat eins og klettur
við hlið pabba, róleg og yfirveguð,
þar til yfir lauk. Þó átti mamma
við sorg að eiga, þar sem bróðir
hennar lést á meðan pabbi lá á
sjúkrahúsinu.
Eg þakka Guði fyrir að ná því að
komast til pabba og eiga með hon-
um örfáar stundir undir lokin á
sjúkrahúsinu og fá að kveðja elsku-
legan föður og finna í hinsta sinn
hans hlýja faðm.
Að lokum biðjum við algóðan
Guð að taka við og vemda okkar
hjartkæra pabba, tengdapabba og
afa. Hafi hann hjartans þökk fyrir
aUt.
Elsku mamma og aðrir ástvinir.
Guð gefi okkur öllum styrk svo við
getum öll saman sent pabba hlýja
strauma inn í hans nýju veröld ei-
lífðarinnar. Megi hann hvíla í
Guðsfriði.
Ingibjörg og fjölskylda.
Elsku afi.
Okkur langar að þakka þér allar
ánægjulegu samverastundirnar,
sem því miður geta ekki orðið
fleiri. Eftir lifir minningin um afa í
sveitinni. Þú sem varst svo hraust-
ur, stór og sterkur. Ætíð varst þú
hress og kátur en glaðværð var þitt
eðli. Alltaf var jafngott að koma í
faðminn þinn góða, hvort sem var í
gleði eða sorg.
Allir ætlum við að reyna að
verða stórir, eins og þú afi. Við
r 3lómöbwðin >
Gai*ðskom
, v/ Trossvogsl<ii"l<jugai'c5 .
Sfmii 559 0500
minnumst allra góðu stundanna
sem við áttum með þér í sveitinni,
hvort sem var í leik eða starfi. Fjöl-
skylda þín og sveitin áttu hug þinn
allan. Dýrin þín annaðist þú af mik-
illi natni. Þú varst sá besti afi sem
við hefðum getað átt. Elsku amma,
megi Guð styrkja þig í sorginni.
Guð geymi þig elsku afi.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V. Briem.)
Óttar Steinn, Ástráður Ási
og Sigurður Oli.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(V. Briem.)
Kveðja til afa.
A þessari erfiðu stundu vil ég
þakka allar góðu stundirnar með
ykkur ömmu í sveitinni.
Það var lærdómsríkt og
skemmtilegt að kynnast sveita-
störfum hjá ykkur. Afi var ólatur
að hafa smáfólkið með sér og leyfa
því að hjálpa til við búskapinn. Það
verðm- ósköp erfitt að geta aldrei
aftur farið með afa að gefa kindun-
um og hestunum, eða eitthvað ann-
að að brasa úti.
Þegar fjarlægðin skildi okkur að,
töluðum við oft saman í síma um
ýmsa hluti. Mest þurfti ég þó að
spyrja um búskapinn og hvað þú
værir að gera.
Mig langar að kveðja elsku afa
minn með uppáhalds kvöldbæninni
minni.
Núleggégaugunaftur,
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vöm í nótt.
Æ, virzt mig að þér taka,
mér yfir láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(S. Egilsson.)
Hvíl þú í friði.
Gunnar.
Með fáum orðum ætlum við að
kveðja þennan frábæra afa sem var
okkur stoð og stytta í öllu. Við
elskuðum hann af öllu hjarta og til
hans streymdi frá okkur ást og um-
hyggja. Við munum mörg
skemmtileg atriði og þessi texti
yrði allt of langur ef við færum að
telja þau upp. Það var mikið áfall
að heyra að afi væri dáinn en við
vissum að hann væri hjá Guði. Við
munum biðja fyrir honum á hverju
kvöldi. Við ætlum að ljúka þessu
með lítilli bæn en við munum minn-
ast Sigurðar Guttormssonar frá
Hleinagarði.
Vertu nú yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring,
sænginni yfir minni.
Sigurbjörg, Bjarni og
Steinar Hólmarsbörn.
Okkur systkinunum er ljúft að
minnast fyrrverandi nágranna
okkar, Sigurðar Guttormssonar,
eða Sigga í Hleinargarði eins og
hann var ávallt kallaður en hann
lést að morgni 6. nóvember eftir
stutta sjúkdómslegu 75 ára að
aldri.
Siggi kom oft í heimsókn í
Hjartarstaði. Hans hlýja handtak
og sú fölskvalausa kátína sem
fylgdi honum eru okkur ofarlega í
huga. Siggi átti vörubíl og flutti
ýmislegt fyrir sveitunga sína s.s.
áburð á vorin og lömb til slátrunar
á haustin. Fengum við eldri
krakkarnir oft að standa á pallin-
um og gæta fjárins. Stundum
fengum við líka að sitja inni í bíln-
um og spjalla við Sigga sem gat
verið býsna spennandi. I eldhús-
inu heima var líka oft margt
skeggrætt og skrafað yfir kaffi-
bolla,þegar hann kom í heim-
sókn,og sátum við krakkarnir og
hlustuðum meðan eldra fólkið
ræddi ýmis mál í sveitinni.
Göngur og réttir og ýmislegt
umstang í kring um það eru líka
eftirminnilegir atburðir, einkum
smalamennskur, oft við erfiðar að-
stæður, rigningu, kulda, þoku og
jafnvel snjókomu. Líka jarmandi
féð þegar það rann niður fjallið fyr-
ir ofan bæinn. Á eftir fylgdu
þreyttir menn og hásir og vorum
við alltaf jafn fegin að fá þá heim
aftur heila á húfi. Sóttumst við
krakkarnir eftir að vera nálægt
Sigga, þegar verið var að segja
hvernig gengið hefði, því hann
hafði einstakt lag á að segja
skemmtilega frá.
Minnisstæð er okkur hrútasýn-
ing heima á Hjartarstöðum þar
sem flestir bændur úr nágrenninu
voru saman komnir. Metingur
myndaðist um það hvort útsveitin
eða innsveitin ætti vænstu
hrútana og undu innsveitarmenn
því illa að verða undir í keppninni.
Þóttust þeir alveg vissir um að
eiga þyngsta bóndann. Akveðið
var að stæðilegustu mennirnir
skelltu sér á vigtina til að fá úr
þessu skorið. Vakti það mikla
kátínu þegar Siggi tók af skarið
fyrir hönd okkar útsveitarmanna
og hafði betur. Vorum við að von-
um stolt af okkar manni sem hreif
alla með sér í miklum hlátri á eft-
ir. Þannig hafði hann ávallt lag á
að skemmta sér og öðram við ólík-
legustu tækifæri.
Siggi var ákaflega félagslyndur
og þorrablótsundirbúningur í sveify
inni var kærkomin tilbreyting. í
skammdeginu styttu menn sér
stundir við að setja saman gaman-
mál sem Siggi tók gjaman að sér
að flytja og minnumst við æfíng-
anna á síðkvöldum heima á Hjart-
arstöðum.
Á þessu ári era 45 ár síðan Sig-
urður og Guðbjörg vora gefin sam-
an í Hleinargarði, þann 27. janúar
1952, ásamt foreldram okkar.
Finnst okkur sú athöfn vera tákn-
ræn fyrir nægjusemi þessarar kyn-
slóðar og víst er að hjónaböndin
hafa reynst giftudrjúg þrátt fyrir
einfaldleika athafnarinnar. Þessar
minningar hafa styrkt vinaböndin
gegnum árin og þegar við lítum til
baka finnst okkur að samhjálp og
vinátta hafi einkennt samskipti
heimilanna.
Með þakklæti í huga kveðjum
við Sigga í Hleinargarði og vottum
Guðbjörgu, dætram og fjölskyldum
þeirra samúðarkveðjur okkar.
Ólafur og Una Þóra
frá Hjartarstöðum.
í dag er kvaddur félagi og góður
vinur, Sigurður Guttormsson bóndi
í Hleinagarði. Það er erfitt að
skilja það að hann Siggi nágranni
okkar, sem við höfum haft svo mik-
il samskipti við, skuli hafa kvatt
okkur í síðasta sinn. Þessi stóri
maður með sinn sterka róm sem
var samt svo einlægur í framkomu
að allir, ekki síst börnin, urðu fé-
lagar hans og vinir strax við fyrstu
kynni.
Það er af mörgu að taka þegar
reynt er að minnast félaga sem var
jafn samofinn lífi manns og Siggi.
Ein af fyrstu minningunum er þeg-
ar Siggi var að hjálpa okkur á
Hjartarstöðum í heyskap. Á þeim
áram ók hann um á gulum Willy’s-
jeppa og vora slíkir gripir ekki til á
hverjum bæ. Þegar við bættist að
hann átti sláttuvél og rakstrarvél
sem tengja mátti við tækið var um
nokkurskonar tæknibyltingu að
ræða í heyskapnum og því freist-
andi að fá hann til hjálpar. Auðvit-
að fengu krakkarnir að vera með
og þegar ég hugsa um það eftir öll
þessi ár er ég mest hissa á því að
þakið skyldi ekki hreinlega lyftast
af og fjúka í burtu því svo mikil var
gleðin og kátínan í jeppanum. Allt
frá þessum fyrstu minningum og
fram til dagsins í dag hefur Siggi
verið að rétta hjálparhönd í Hjart-
arstaði, þó það hafi e.t.v. breyst
meira í það að vera tilsögn og sam-
ráð um ýmsa hluti, einkum er við-
kom fjárbúskapnum. Siggi hafði
gott auga fyrir kindum og var af-
skaplega samviskusamur með að
allt sem þeim viðkom væri gert á
réttum tíma, hvort sem þurfti að
smala, bólusetja eða hvað annað
sem var.
Ekki breyttu ábúendaskipti
neinu um það að leitað væri til
Sigga enda maðurinn alger snill-
ingur í því að brúa kynslóðabilið.
Það virtist vera alveg sama við
hvern Siggi átti samskipti að alltaf
fór vel á með honum og viðkom-
andi, ekki síst ef börn voru annars
vegar og oftar en ekki fylgdi hon-
um hópur af börnum. Finnst okk-
ur að hann hafi verið eins og þriðji
afi stelpnanna okkar því svo mikið
og blátt áfram var þeirra sam-
band.
Siggi hafði jafnan ákveðnar
skoðanir og ræddum við hin ýmsu
mál, allt frá amstri hvunndagsins
til alþjóðamála og voram ekki
alltaf sammála í þeim viðræðum.
En ég tel það sýna hversu mikil og
traust okkar vinátta var að slík
skoðanaskipti voru alltaf gleymd
þegar fundum okkar bar saman
næst.
Gott var að eiga Sigga og Guð-
björgu konu hans að þegar erfið-
leikar knúðu dyra, því þau höfðu
þann hæfileika að geta tekið þátt í
því að létta slíkar byrðar. Ekki
komust þau hins vegar áfallalaust í
gegnum lífíð og var andlát Stein-
unnar, elstu dóttur þeirra, fyrir sex
áram þeim þungt áfall.
Þó aðeins sé komið örlítið brot af
öllum þeim fjölmörgu minningum
sem komið hafa upp í hugann lát-
um við hér staðar numið.
Megi góður Guð veita Guðbjörgu
og dætram hennar styrk í þeirra
harmi.
Halldór og fjölskylda,
Hjartarstöðum.
Óðum fækkar nú því fólki, sem
ég þekkti best á uppvaxtaráram
mínum á Hjartarstöðum.
I dag kveðjum við Sigurð í
Hleinagarði hinstu kveðju.
Ekki ætla ég að skrifa um ævi
Sigga, aðeins nokkur minninga-
brot frá bernsku minni. Siggi á
gula Willys jeppanum að slá fyrir
pabba er líklega ein af mínum
fyrstu minningum. Það þurfti að
taka hurðirnar af jeppanum fyrir
sláttuvélina og það þótti mér mik-
ill kostur, því Siggi söng oft við
sláttinn, en hann var mjög róm-
sterkur og heyrðist því vel í hon-
um og mér fannst hann syngja svo
vel.
Siggi átti að ég held alltaf
skjótta reiðhesta og Skjónu lengst.
Skjóna var að vísu dálítið slæg og
við krakkarnir svolítið hrædd við
hana, en saman voru þau geysigóð-
ir smalar. Ég man að pabbi sagði
mér að annar eins smali og nafni
sinn í Garði, væri vísast ekki auð-
fundinn. Siggi var að eðlisfari góð-
ur bóndi, dýravinur, fjárglöggur og
natinn við skepnur. Hann var ákaf-
lega greiðugur við vini sína og taldi
ekki eftir sér að koma til hjálpar
dagstund, við heyskap, slátran eða
hvað sem var, án þess að ætlast til
greiðslu fyrir. Því miður virðist
mér að hjálpsemi við náungann sé
að verða æ sjaldgæfari eiginleiki í
dag.
Siggi var stór og mikill og vel
sterkur söngmaður og oftast hrók-
ur alls fagnaðar, og þegar hann
hló var ekki annað hægt en að
hrífast með og hlæja líka. Ég
votta Guðbjörgu, dætrum þeirra
og fjölskyldum þeirra, samúð
mína.
Siggi mér þykir vænt um að hafa
fengið að alast upp í nágrenni við
þig, þökk fyrir væntumþykju þína
og vináttu við mig og fjölskyldu
mína frá fyrstu tíð.
Árdís.