Morgunblaðið - 09.03.1999, Blaðsíða 46

46 ÞRIÐJUDAGUR 9. MARZ 1999
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
+
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
SIGURÐUR BRAGI STEFÁNSSON
húsasmíðameistari,
Þinghólsbraut 77,
Kópavogi,
sem lést mánudaginn 1. mars, verður
jarðsunginn frá Kópavogskirkju miðvikudaginn
10. mars kl. 13.30.
Þeim, sem vildu minnast hans, er bent á Hjartavernd.
Sigurveig Jónsdóttir,
Jón Sigurðsson, Sólrún Ástþórsdóttir,
Hallsteinn Sigurðsson, Erla María Vilhjálmsdóttir,
Þorgerður Sigurðardóttir, Árni Ólafsson,
Stefán Bragi Sigurðsson,
Guðrún Halldóra Sigurðardóttir, Reynir Ámundason
og barnabörn.
Þökkum innilega öllum þeim, sem sýndu
okkur samúð og vinarhug við andlát og útför
eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður,
afa og langafa,
HÁLFDÁNS ÓLAFSSONAR,
Þórsgötu 29,
Reykjavík.
Sigríður Jóna Norðkvist,
Unnur Guðbjartsdóttir, Garðar Benediktsson,
Elísabet María Hálfdánsdóttir, Halldór Óskarsson,
Árný Hafborg Hálfdánsdóttir, Helgi Laxdal Helgason,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Hugheilar þakkir til allra þeirra sem sýndu
okkur samúð, hlýhug og vináttu við fráfall
JÓNS Þ. HARALDSSONAR,
Torfufelli 33,
Reykjavík.
Læknar og starfsfólk á öldrunarmatsdeild
32A, LSP, færum við sérstakar þakkir fyrir
frábæra alúð og umönnun.
Guð blessi ykkur öll.
Fjóla Helgadóttir,
Helgi Jónsson, Ásdís Valdimarsdóttir,
Kristinn Helgason,
Hafsteinn Helgason.
+
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð, hlýhug,
blóm og minningargjafir sem bárust við andlát
og útför eiginkonu minnar, móöur okkar,
tengdamóður, ömmu og langömmu,
MARÍU STEINGRÍMSDÓTTUR,
Ásvegi 12,
Dalvík,
Helgi Jónsson,
Þóra Rósa Geirsdóttir, Ingvar Kristinsson,
Kolbrún Þorsteinsdóttir,
Elfn Gísladóttir, Hermann Guðmundsson,
Magnea Kristín Helgadóttir, Halldór Gunnarsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
+
Þökkum innilega öllum þeim sýndu okkur
samúð og hlýhug við andlát og útför ástkærs
eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður
og afa,
POVL HILMER BOVIEN HANSEN
kaupmanns,
Aðalstræti 9,
Reykjavík.
SIGURÐUR
SKÚLASON
+ Sigurður Skúla-
son fæddist í
Mörtungu á Síðu 30.
ágúst 1916. Hann
lést á hjúkrunar-
heimilinu Klaustur-
hólurn, Kirkjubæj-
arklaustri, 25. febr-
úar síðastliðinn.
Foreldrar hans
voru Rannveig Ei-
ríksdóttir, f. 19. jan-
úar 1877, d. 10. nóv-
ember 1958, og
Skúli Jónsson, f. 16.
febrúar 1872, d. 19.
nóvember 1959.
Systkini Sigurðar voru Eiríkur,
f. 5.11. 1902, d. 10.3. 1972; Jón,
f. 16.8. 1904, d. 26.3. 1985; Þór-
unn, f. 9.7. 1906, d. 5.11. 1997;
Steingrímur, f. 29.9.
1910; Oddur, f. 6.3.
1913, d. 17.4. 1990;
Ragna, f. 23.10.
1914, og Sigríður, f.
25.6. 1918.
Sigurður vann á
fullorðinsárum
verkamannavinnu á
suðvesturhorni
landsins, stundaði
lengi sjó og u.þ.b.
tvo síðustu áratug-
ina fyrir starfslok
vann hann í áburð-
arverksmiðjunni í
Gufunesi. Sigurður
var ókvæntur og barnlaus.
títför hans fór fram frá
Prestbakkakirkju 6. mars en
bálför verður í Reykjavík.
Það þurfti ekki að koma á óvart
þegar Sigurður Skúlason frá Mör-
tungu lést því að engin von var um
bata í þungum veikindum og hann
orðinn gamall maður. Síðustu
þrem árunum eyddi hann á Klaust-
urhólum á Síðu og var þá kominn
heim á æskustöðvamar. Fór vel á
því en fáir voru tryggari Síðunni og
Skaftfellingum en Sigurður. Létt
lund og æðruleysi prýddi Sigurð
alla tíð og kom sér hvort tveggja
vel í langri banalegu.
Sigurður ólst upp í Mörtungu en
fór snemma að vinna að heiman.
Minnisstæð voru honum árin í
vinnumennsku á Klaustri. Af frá-
sögnum hans að dæma var glað-
værðin aðalsmerki heimilisins.
Þetta var áður en vélamar leystu
mannshöndina af hólmi og á stærri
bæjum var flokkur vinnufólks um
bjargræðistímann. Allir sem
þekktu Sigurð vita að hann hefur
lífgað upp á hópinn, aldrei setti
hann sig úr færi að sjá spaugilegar
hliðar tilverannar og stutt var í
hláturinn, ekki þannig að hann
hlægi hátt með sköllum en form-
fast andlitið leystist sundur í gleð-
inni og augabrúnirnar lyftust upp í
hársrætur.
Kannski var Sigurður af fyrstu
kynslóðinni þar sem það fór saman
að flest börn komust upp á bæjum
og sveitirnar höfðu síðan ekki þörf
fyrir allar þessar vinnufúsu hend-
ur. Leið hans lá suður eins og fjöl-
margra ungra sveitunga hans.
Hann tók þá vinnu sem bauðst,
lengi var hann á sjó og þá gjarnan
á bát með bræðranum frá Hörgs-
dal, Ragnari skipstjóra og Bjarna
stýrimanni Jónssonum. Ekki gátu
þeir fengið traustari mann til þess
að vera vaktarformann yfir mér 15
ára frænda þeirra sumarið 1958 á
síldveiðum fyrir Norðurlandi og
reyndar tvö næstu sumur. Gott
var að standa í skjóli þessa dugn-
aðarmanns en ekki var minna var-
ið í að hann nennti að halda uppi
fjöri í félagsskap við strákpeyja
eins og mig. Stundum var svo mik-
ið hlegið við stýrið að mildi var að
okkur skyldi ekki takast að
stranda fleytunni. Á frívöktunum
var ósjaldan tekið í spil en það var
eftirlætisskemmtun Sigga. Svo
mikill hugur fylgdi máli að hann
setti upp hörmungarsvip ef hann
brann inni í jafnómerkilegu spili
og ólsen ólsen. En andartaki síðar
var sú hryggð á bak og burt og
hann hló að þeirri fásinnu að vera
tapsár í ólsen.
Líklega hefur Siggi ekki verið
náttúraður fyrir búskap, var t.d.
lítið fyrir kindur. En hann var
samt nákominn náttúrunni og
þætti mér líklegt að hann hefði
helgað sig fræðum af þeim toga ef
skilyrði hefðu leyft. Mér er minn-
isstætt þegar hann var að segja
mér af líkamlegu atgeivi íslenskra
smádýra. Járnsmiðinn kvað hann
bera af öllum kvikindum í sínum
þyngdarflokki, næst kæmi jötun-
GUÐBJÖRN
GUÐMUNDSSON
+ Guðbjörn Guðmundsson
fæddist á Ketilvöllum í
Laugardal í Arnessýslu 16.
júní 1920. Hann lést á heimili
sínu í Reykjavík 27. janúar
síðastliðinn og fór útför hans
fram frá Langholtskirkju 5.
febrúar.
Mín fyrstu kynni af Guðbirni
vora austur á Böðmóðsstöðum
sumarið 1980. Ég var staddur þar
ásamt dóttur hans Ásgerði, sem ég
hafði kynnst stuttu áður. Hann
kom mér fyrir sjónir sem mjög
kröftugur karl, sem lét sér fátt
fyrir brjósti brenna. Það má segja
að þessi fyrsti fundur okkar hafi
verið nokkurs konar prófraun, þar
sem hann var í raun að skoða og
meta tilvonandi tengdason. Ég
taldi mig hins vegar hafa staðist þá
prófraun, enda fór vel á með okkur
alla tíð síðan.
Á hverju sumri eftir þetta hitt-
umst við ævinlega, í það minnsta
eina helgi, austur í bústað á Böð-
móðsstöðum og var þá glatt á
hjalla og náttúrafegurðar staðar-
ins notið. Bletturinn sleginn með
orfi og ljá og dyttað að ýmsu. Ekki
má gleyma veiðiferðunum niður
við Brúará, en þar kenndi hann
mér ýmis veiðibrögð og benti mér
á réttu staðina í ánni þar sem
bestu fiskana var að hafa. Allt kom
fyrir ekki, fáa fiska og litla dró ég,
en hann bætti það upp með því að
lauma í minn poka vænum fiskum
af sínum feng svo ég hefði í það
minnsta í soðið.
Eftir mikið erfiðleikatímabil hjá
mér í lok áttunda og byrjun níunda
áratugarins ákváðum við fjölskyld-
Brynhildur Guðjónsdóttir Hansen,
Guðjón Jóhannsson, Auður Inga Ingvarsdóttir,
Henry Kristján Hansen,
Jóhanna Hansen,
Brynhildur, Ingvar, Jóhann
og Rebekka Brynhildur.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða
tölvusett. Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni.
Auðveldust er móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru nafni DOS-textaskrár.
Ritvinnslukerfin Word og Wordperfect eru einnig auðveld í úrvinnslu. Senda má
greinar til blaðsins í bréfsíma 569 1115, eða á netfang þess (minning@mbl.is) —
vinsamlegast sendið greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi. Nánari upplýsing-
ar má iesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina fari ekki yf-
ir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða 2.200
slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir
greinunum.
uxinn en hann ætti til að bíta menn
í fingur ef hann væri handfjatlaður
í vísindaskyni. Þriðja í þessari
samkeppni væri stór kónguló. Allt
þetta mun hann hafa prófað ungur.
Víðerni heiðanna heilluðu Sigurð
sterklega og hann naut þess að
fara upp á hálendið. Hann leit
hýra auga tO lúpínunnar ef hún
gæti orðið til þess að græða ber-
angur og blásið land. Hann lét
ekki sitja við orðin tóm, heldur
girtu þeir Steingrímur bróðh- hans
árið 1972 dálítinn skika inn með
Fremri-Geirlandsá þar sem lækur,
sem rennur austan við svonefnt
Hattsker, fellur í ána. Þarna
myndast tangi sem hefur verið
kallaður Bræðratangi og sáðu þeir
lúpínu í girðinguna. Að sögn Krist-
ins Siggeirssonar á Hörgslandi er
talað um að fara inn í Reit þegar
fylgst er með lúpínunni vor og
haust.
Sveitafólkið að austan hafði ráð
með að týnast ekki í margmenn-
inu hér syðra þótt það yfirgæfi
Síðuna. Vinir af æskustöðvum
héldu saman og allt frá miðri öld-
inni minnist ég Sigga í hópi Skaft-
fellinganna í fjölskyldunni. Þetta
fólk kom ekki saman til að láta
sér leiðast og ef Siggi Skúla og til
að mynda Bergsteinn Jónsson frá
Prestabakkakoti voru í hópnum,
sem hittist á æskuheimili mínu á
Hlíðarvegi 19 í Kópavoginum, var
betra að halda sig í grenndinni ef
ekki átti að missa af gamninu.
Siggi var smástríðinn en þá var
líka hægt að gjalda honum í sama.
Var ekki laust við að gæti fokið 1
hann eitt augnablik en það rauk
svo ævintýralega hratt úr honum
aftur að kunnugir fundu að
einmitt þessi snöggu skapbrigði
til hins betra voru eitt af sérkenn-
um hans. Svipaður eiginleiki var
að hann gat í sama spjalli farið
allt frá rannsakandi íhygli um
merkileg mál í mannlífinu og nátt-
úrunni til þess að skemmta sér og
öðrum með sprettsögum og smá-
atvikum. Svipbrigðin í andlitinu
fylgdu með blæmun stemmning-
anna. Sigurður Skúlason var eftir-
minnilegur maður og óhætt er að
segja að enginn hafi verið eins og
hann.
Að leiðarlokum þakka ég ævi-
langa tryggð Sigurðar við mig og
fjölskyldu mína. Nágrannar hans
frá Keldunúpi og síðar Mosum áttu
traustan vin þar sem hann var.
Systkinum hans og öðram skyld-
mennum sendi ég samúðarkveðjur.
Bjarni Olafsson.
an að flytjast utan, fyi-st til Dan-
merkur, en síðan til Kýpur. Guð-
björn sýndi mér á þessum tímum
mikinn stuðning og styrk sem ég
mun aldrei gleyma.
Vorið 1992 kom Guðbjörn ásamt
Unni í heimsókn til okkar á Kýpur
og dvöldust þau í húsum okkar
hjóna um þriggja vikna skeið. Þá
vora stunduð sjó- og sólböð, ferð-
ast um eyjuna og farið í ógleyman-
lega ferð með skemmtiferðaskipi
til Israels og Egyptalands. Guð-
birni þótti mikið til koma að fá
tækifæri til að sjá fæðingarstað
frelsarans, grátmúrinn, píramít-
ana, Sfinxinn og öll söfnin. Alveg
stórkostlegt, sagði hann hverjum
sem heyra vildi. Guðbjörn og Unn-
ur vora svo ánægð með dvöl sína á
Kýpur að þau ákváðu tveimur ár-
um síðar að koma hingað öðru
sinni til þess að njóta hvíldar, sólar
og strandlífs. Á þeim tíma sem
Guðbjörn dvaldi hér á Kýpur
styrktust kynni okkar vel, svo og
skilningur og virðing hvors fyrir
öðrum. Allar góðu kvöldstundirnar
sem við áttum saman hér á Kýpur
gleymast aldrei. Setið var við
spilamennsku á hverju kvöldi,
reyktir góðir vindlar og dreypt á
dýrindis veigum.
Kæra Unnur, börn, tengdaböm
og aðrir ástvinir. Þegar Guðbjörn
er kvaddur hinstu kveðju vil ég
votta ykkur mína dýpstu samúð,
blessuð sé minning hans.
Baldvin Jónsson (Kýpur).