Morgunblaðið - 08.04.2000, Side 53

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
LAUGARDAGUR 8. APRÍL 2000 53
ir það með trú þinni, gaukaðir að því
pening, mat eða öðrum þarfahlutum
ef á þurfti að halda. Mér er sér í lagi
minnissteett eitt atvik úr barnæsku
minni. Eg fór í sendiför út í búð með
5.000 kr. gamlan peningaseðil, sem
var mjög há upphæð í þá daga. Af
einhvem ástæðu týndist peningur-
inn á leiðinni. Eg var svo lítil og van-
sæl yfir þessum missi enda samvisk-
an mjúkur svæfill. Þú töltir með mér
aftur í búðina og við vorum svo
lukkulegar að finna 5.000 kr. á leið-
inni. Byrðinni var þar með létt af
mér. Ég frétti svo löngu síðar að þú
hefðir tekið 5.000 kr. úr þínum vasa
og látið á götuna til að gleðja litla
barnið á nýjan leik. Já, svona vai’stu,
amma mín, með hjartarúm fyrir alla.
Þú varst mjög trúuð manneskja.
Ég held að ég hafi aldrei þekkt
trúaðri konu en þig og hef á tilfinn-
ingunni að trúin hafi fleytt þér í
gegnum lífsins ólgusjó. Ef einhver
sjúkdómur herjaði að þér var líkt og
þú gætir hrist hann af þér. Þú fékkst
að halda þínu biúna hári fram á síð-
asta dag og náðir 92 ára aldri án þess
að þurfa nokkurn tíma að fara í að-
gerð eða leggjast inn á sjúkrahús
næturlangt; geri aðrir betur. Lífs-
seigla þín var svo mikil enda kom það
í ljós nú í lokin þegar fallegur andi
þinn bjó sig undir lokadægur með
hljóðlátri reisn. Ég tengdist þér
sterkum böndum þar sem þú varst
rúmliggjandi og brothætt eftir langa
daga og nætur, þjáð af meinum og
þrálátum kvillum elliglapanna.
Á kvöldi sem þessu átti ég til að
umvefja þig. Sál minni gengur illa að
kveðja þig þrátt fyrir að ég viti að þú
hafir fengið þann allra besta stað hjá
himneskum föður sem völ er á. Ég
veit að þér líður vel í þínu nýja, stór-
brotna umhverfi þar sem þú getur
beislað líkamsorku á nýjan leik. Ég
vona bara að þú njótir sólarinnar.
Þegar tunglið snýr svefnhjóli sínu
að á hugurinn eftir að reika til þín. Þú
munt ávallt eiga fallegan sess í hjart-
arúmi mínu. Góður Guð geymi þig og
varðveiti. Ástarkveðja,
Nanna G. Jóhannesdóttir.
Elsku amma. Ég vil ekki láta hjá
líða að skrifa örfá þakkarorð til þín.
Þú varst góð og hjartahlý amma, þol-
inmæði þín var takmarkalaus og þú
varst alltaf tilbúin að miðla af þinni
visku. Þú varst ótrúlega fróð og vel
lesin kona. Öll ljóðin sem þú kunnir,
ég held bara að þú hafir kunnað heilu
ljóðabækurnar spjaldanna á milli.
Ég man það að oft fannst okkur
krökkunum óþarfi að meðtaka það
sem þú fræddir okkur á. En aldrei
fór það svo að það skildi ekki eitthvað
eftir. Aldrei heyrði ég þig tala illa um
aðra. Þú hafðir skilning á vanlíðan og
ógæfu annarra, lést ekki útlit eða yf-
irborð glepja þig, leitaðir alltaf að
hjartalagi og kærleik. Það sem þú
innprentaðir okkur krökkunum var
að vera góð við dýrin og málsvari
þeirra sem minna máttu sín. Spak-
mæli þitt var: Það er mannlegt að
reiðast en slæmt að erfa. Marga
studdir þú og hjálpaðir á lífsleiðinni.
Lítilmagninn átti hauk í horni þar
sem þú varst. Oft gafst þú þinn síð-
asta pening. Þín orð voru: Ég fæ
þetta marglaunað til baka.
Ég ætla ekki að hafa orð mín miklu
fleiri þó af mörgu sé að taka þegar
þíner minnst.
Ég og við systkinin og afkomendur
viljum þakka þér alla þína ást, blíðu
og kærleik sem þú auðsýndir okkur.
Við þurftum aldrei að efast um þína
ást. Ég veit að það hefur verið tekið
vel á móti þér. Trú þín á æðri máttar-
völd var staðföst.
Amma mín, það elskuðu þig allir.
Þú fékkst að deyja í faðmi fjölskyldu
þinnar þar sem þú vildh- helst vera.
Þakklæti til Fríðu frænku fyiir
hennar umhyggju og fórnfýsi síðustu
æviár ömmu. Auðsýnd samúð til
barna og fjölskyldna þeirra.
Þinn dóttursonur,
Sigurður Þorberg Ingólfsson.
Elsku amma mín, nú ertu farin frá
okkur en ég veit að þú ert á góðum
stað og laus við veikindin. Ég mun
sakna þín mikið, þú hefur alltaf verið
til staðar fyrir mig í gegnum tíðina.
Þú kenndir mér svo margt um lífið.
Mér er alltaf minnisstætt að í hvert
sinn sem ég fór út, hvort sem það var
í skólann eða eitthvert annað, baðstu
alltaf guð um að vera með mér og þú
kenndir mér að alltaf þegar mig
vantaði styrk þá ætti ég bara að biðja
til guðs og þá myndi allt ganga betur,
og það var rétt. Þú varst alltaf bros-
andi og glöð, sama á hverju gekk. Ég
held að þú eigir þér engan líka. Þú
varst alltaf að gleðja aðra og hugsað-
ir síðast um sjálfa þig.
Það eru svo margir hlutir sem ég
gæti talað um, við deildum sama her-
bergi góðan hluta af mínum uppvaxt-
arárum og það var margt sem við
gerðum saman, allt frá því að sauma
dúkkuföt, baka brauð eða er ég fékk
að greiða hárið þitt og æfa mig sem
reyndar leiddi til þess að ég fór að
læra hárgreiðslu og það var ósjaldan
sem þú varst módel hjá mér í skólan-
um, þú varst alltaf tilbúin til að
hjálpa. Allt sem þú hefur kennt mér
er mér ómetanlegt og ég gæti skrifað
heila bók um það, amma mín, en ég
kveð þig núna. Guð veri með þér. Ég
veit að þér líður vel og þú fylgist með
okkur og sérstaklega honum Fannari
Loga og ég lofa að reyna að kenna
honum allt það sem þú kenndir mér í
gegnum tíðina.
Svandís Magnúsdóttir.
Elsku langamma. Nú ertu komin
til Guðs og englanna.
Ó, Jesú bróðir besti
ogbamavinurmesti,
æ, breið þú blessun þína
ábamæskunamína.
Mér gott bam gef að vera
oggóðanávöxtbera,
en forðast allt hið illa
svoeimérnáiaðspilla.
Meðblíðumbamarómi
mitt bænakvak svo hljómi:
þittgottbamgefégveri
oggóðanávöxtberi.
(P.J.)
Takk fyrir þær stundir sem við
áttum saman.
Þinn langömmustrákur,
Fannar Logi.
SIGRÍÐUR
HALLGRÍMSDÓTTIR
+ Sigríður Hall-
grímsdóttir
fæddist 6. mars 1922.
Hún lést 29. febrúar
síðastliðinn. Sigríður
var dóttir Guðrúnar
Bjarnínu Jakobsdótt-
ur, f. 25. október
1892, d. 25. febrúar
1989 og Hallgríms
Sigurðssonar, verk-
stjóra, f. 29. septem-
ber 1891, d. 15. sept-
ember 1981.
Sonur Sigríðar er
Hallgrímur Jóhanns-
son, f. 1. júlí 1949,
kvæntur Rögnu Gísladóttur, f. 13.
september 1954. Sonur Hallgríms
frá fyrra hjónabandi er Jóhann, f.
16. júlí 1975. Stjúpbörn Hall-
gríms, börn Rögnu, eru Inga, f. 8.
nóvember 1971 og Gísli, f. 9. ágúst
1975.
Systkini Sigríðar eru: 1) Sig-
urður, f. 25. maí 1920, kvæntur
Ragnheiði Thorarensen og eiga
þau þijá syni: Ragnar Th., f. 30
maí 1958; Hallgrfmur, f. 22. nóv-
ember 1959 og Sigurður Árni, f.
25. október 1963. 2)
Ragnhildur, f. 23.
febrúar 1924, sonur
hennar Hreinn Guð-
mundsson. 3) Árni
Jóhannes, f. 16. des-
ember 1926, kvænt-
ur Ásdísi Ásgeirs-
dóttur, f. 4. júlí 1927
og eiga þau sjö börn:
Ása, f. 30. desember
1945; Kristjana Vil-
borg, f. 28. júní 1950;
Guðrún, f. 20. októ-
ber 1951; Ásgeir
Þór, f. 14. maí 1956;
Hallgrímur, f. 30.
júní 1958; Sigurður, f. 1. apríl
1960 og Dagný, f. 13. janúar 1968.
4) Jens Jakob, f. 9. maf 1932,
kvæntur Ingveldi G. Ágústsdótt-
ur, f. 11. maí 1930 og eiga þau tvö
börn: Guðrún Júlia, f. 21. júlí 1958
og Ágúst, f. 4. mars 1964.
Fósturbróðir þeirra er Sigurð-
ur Sigurðsson, f. 16. ágúst 1935,
kvæntur Ernu Lárentsíusdóttir, f.
20. janúar 1935.
_ Utför Sigríðar fór fram frá
Áskirkju fimmtudaginn 9. mars sl.
Hún Sigga frænka þín er dáin
sagði mamma í símann hinn 29.
febrúar sl. Ekki kom það mér al-
veg í opna skjöldu því ég hafði
fengið þær fréttir stuttu áður, að
heilsa hennar færi þverrandi.
Við fréttir sem þessar leitar hug-
urinn ósjálfrátt uppi minningar frá
liðnum tíma í Grundarfirði og frá
Freyjugötu 10 í Reykjavík. Ný-
klipptur og í nýjum gallabuxum á
leiðinni til afa, ömmu, Siggu og
Hadda frænda í Grundarfjörð var
alltaf hápunturinn í sumarbyrjun.
Ekki spillti það fyrir hvernig tekið
var á móti litlum ömmu- og afa-
strák svo og frænda. Undrunin var
alltaf jafn mikil hvernig mér tókst
að fara vestur án þess að þau vissu
að ég væri að koma því þegar ég
bankaði uppá var eins og sjálfur
kóngurinn væri að koma, slíkar
voru móttökurnar í Vík.
Ekki gleymi ég galdrastólnum
sem amma sat alltaf í, því á kvöldin
var stóllinn dreginn í sundur og
varð úr þetta fína rúm sem ég svaf
í. Rúmið hennar Siggu var í sama
herbergi og á hverju kvöldi kom
hún og fór með faðirvorið með mér
og sá um að ungur frændi sinn færi
ánægður í svefninn.
Sigga frænka fæddist í Látravík
í Eyrarsveit á Snæfellsnesi næst-
elst fimm barna ömmu og afa.
Sigga fór ung að létta undir heima
Ég vil með örfáum orðum kveðja
hana Gunnu á Leirum, en vinátta og
tryggð hennar og barna hennar við
heimili mitt og foreldra minna undh-
Eyjafjöllum, gegnum tíð og tíma, ylj-
ar um hjartarætur. Eftir lifir minn-
ing um góða konu sem bar hátt merki
kærleiks og tryggða gegnum sitt líf.
Blessuð sé minning hennar. Ég votta
börnum og barnabörnum svo og öðr-
um aðstandendum innilega samúð
mína.
Kærleikans andi,
hér kom með þinn sálaryl blíða,
kveik þú upp eld þann,
er hjartnanna frost megi þíða.
Breið yfir byggð,
bræðralag, vinskap og tryggð.
Lát það vom lífsferil prýða.
(V. Briem.)
Guðrún María Óskarsdóttir
frá Miðbælisbökkum.
Ljúfir straumarleiða,
laða íjöllin blá
hingað upp til heiða
hugaminnogþrá.
Friðoggleðifannég
fyrstíþessumreit.
W geymir allt sem ann ég,
yndislega sveit.
(HJG.)
Með þessu ljóði eftir Halldór föður
minn vil ég kveðja kæra föðursystur
mína. Hún unni sinni sveit, Eyjafjöll-
unum, og þar mun hún hvíla. Ég
þakka Gunnu frænku íyrir hlýju og
vinsemd við mig og mína. Hún var
fróð um menn og málefni og sótti ég
til hennar fróðleik um ætt mína og
uppruna.
Vertu kært kvödd, ég veit þú átt
góða heimkomu. Aðstandendum
sendi ég innilegar samúðarkveðjur.
Bliknar flest er bjartast skín,
blöðogrósirfalla.
Þetta eni örlög þín og mín,
þauerujöfnviðalla.
(H.L.)
Ingibjörg.
+ Sturla Hjaltason
fæddist á Raufar-
höfn 10. desember
1940. Hann lést á Ak-
ureyri 17. mars síð-
astliðinn. Foreldrar:
Þórhildur Kristins-
dóttir, f. 29. janúar
1913 í Garðstungu í
Þistilfirði, d. 15. júlí
1995, og Hjalti Frið-
geirsson, f. 10. des-
ember 1911 á Hóli í
Presthólahreppi, d.
30. maí 1981. Þeim
hjónum varð 11
barna auðið og eru
systkini Sturlu þessi: Þorgeir
Brimir, kvæntur Signýju Einars-
dóttur; Stefán Orvai-, í sambúð
með Björgu Guðrúnu Einarsdótt-
ur; Ragnheiður, gift Jóni Svani
Péturssyni; þau skildu; Guðný
Sigrún, gift Þorsteini Sæmunds-
syni; Sverrir Kristinn, í sambúð
með Jakobínu Stefánsdóttur;
Friðgeir, kvæntur Rósfríði Frið-
jónsdóttur; þau skildu; Hjalti,
kvæntur Herdísi Óskarsdóttur;
Örn Trausti, ókvæntur; Þórunn,
gift Gesti Ásólfssyni; Konráð, í
Elskulegur bróðir minn er látinn,
aðeins 59 ára gamall, sá fyrsti sem
kveður úr hinum stóra hópi okkar
syskinanna. Við ólumst upp á
Hjaltabakka á Raufarhöfn þar sem
fjaran var á aðra hönd og tjörnin á
hina, hvort tveggja innan seilingar
og lgörið til leikja og lékum við okk-
ur mikið saman, systkinin. Bræður
mínir smíðuðu báta og fleka og
sigldu á tjörninni. Sturla var einkar
laginn við smíðarnar. Þegar hann
var 14 ára keypti hann litla kænu í
félagi við bróður sinn, Þorgeir, sem
var ári eldri, og gerðu þeir bátinn út.
Ári síðar fór Sturla í vinnu við Síld-
sambúð með Hall-
dóru Margréti Páls-
dóttur.
Sturla gekk að
eiga Katrínu Björns-
dóttur árið 1977.
Katrín var fædd
3.12. 1936. Hún lést
árið 1985. Þau eign-
uðust tvö börn,
Snorra, f. 2.10. 1969
og Sóleyju Björk, f.
10.12. 1974. Eigin-
maður Sóleyjar er
Grétar Þór Pálsson,
en börn þeirra eru
Alexandra Isey,
Kristófer Sævar og Viktoría Eld-
ey. Katrín átti þrjú börn frá fyrra
hjónabandi og gekk Sturla þeim í
föðurstað. Þau eru Sævar Þór
Þórisson, Viðar Örn Þórisson og
Edda Una Þórisdóttir. Viðar Örn
á íjögur börn: Björgvin, Katrínu
Birnu, Örnu Viðey og Láru. Börn
Eddu Unu eru Þorsteinn Ægir
Egilsson og Katrín Egilsdóttir.
Unnusti Eddu Unu er Jón Alberts-
son.
Útför Sturlu fór fram frá Rauf-
ai’hafnarkirkju 25. mars.
arbræðslu ríkisins á Raufarhöfn.
Þar var hann í fimm ár og fékk verð-
laun fyrir dugnað. Áirið 1960 keypti
Sturla ásamt Þorgeiri trillu, sem
þótti tíðindum sæta í þá daga. Þessa
trillu gerðu þeir út saman í átta ár,
en þá tók Sturla alfarið við útgerð-
inni.
Sturla keypti húsið Lyngás, nr. 33
við Aðalbraut á Raufarhöfn, og þar
hófu þau Katrín búskap árið 1968.
Sturla stækkaði húsið og breytti
með aðstoð tengdaföður síns, Björns
Sigurðssonar. Sturla var fjarska-
lega duglegur og verklaginn, hvað
sem hann tók sér fyrir hendur og
STURLA
HJALTASON
fyrir og var frá fyrstu tíð verkfús
og iðjusöm. Sigga var á æskuárum
í vist á Snæfellsnesi og síðar á
heimilum í Reykjavík. Arið 1949
fluttist hún aftur vestur til foreldra
sinna sem þá voru flutt til Grund-
arfjarðar. Sigga starfaði við fisk-
vinnslustörf í frystihúsi staðarins
ásamt því að halda heimili með for-
eldrum sínum og syni. Árið 1978
var afi fluttur á St. Fransiskus-
spítalann í Stykkishólmý og lést
þar 15. september 1981. Árið 1979
flutti Sigga og amma til Reykjavík-
ur á Freyjugötu 10. Þar var gott að
koma og er mér minnisstætt þegar
Sigga bauð heim til sín á 67 ára af-
mælisdaginn sinn, þann sama dag
og amma var jörðuð. Veit ég að
systkini Siggu geta aldrei fullþakk-
að henni þá alúð sem hún auðsýndi
foreldrum sínum og móður sína
annaðist Sigga eins lengi heima og
hægt var. Síðustu árin sem amma
lifði var hún til heimilis í Hafnar-
búðum og lést þar 25. febrúar 1989.
Síðustu ár átti Sigga við heilsu-
brest að stríða sem dæmdi hana til
dvalar á sjúkrastofnunum og nú
síðast á Kumbaravogi þar sem hún
lést að kvöldi 29. febrúar sl.
Hvíl þú í friði, kæra frænka, og
þakka þér fyrir allt.
Eg sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofír rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta,
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
Eg þakka þau ár sem ég átti
þá auðnu að hafa þig hér.
Og það er svo margs að minnast,
svo margt sem um hug minn fer.
Þó þú sért horfin úr heimi,
ég hitti þig ekki um hríð,
þín minning er Ijós sem lifir
og lýsir um ókomna tíð.
(Þórunn Sig.)
Ásgeir Þór Árnason.
hann gerði miklar kröfur, bæði til
sjálfs sín og annarra. Honum leidd-
ist aðgerðaleysi og var því sívinn-
andi, oft undir miklu álagi. Söngvinn
var hann, og hafði gaman af að
syngja íslensk ættjarðarlög.
Sturla var sinn eigin húsbóndi alla
starfsævi sína. Hann stundaði út-
gerð og fiskveiðar frá unga aldri, en
naut þess líka að fara á rjúpnaveiðar
á haustin og var fengsæll mjög.
Oft sendi hann okkur systkinun-
um rjúpur í jólamatinn. Að ég tali nú
ekki um fiskinn sem hann færði okk-
ur gjarnan eftir einhverja veiðiferð-
ina, eftir að hann flutti suður.
Lát Katrínar, árið 1985, var
Sturlu mikill harmur, en Katrín
hafði lengi þjáðst af sykursýki sem
dró hana til dauða. Að henni látinni
annaðist Sturla einn um börnin.
Fyrir þremur árum kom Sturla
suður með Snorra syni sínum. Þeir
leigðu sér íbúð í Sandgerði og gerðu
þaðan út bát að vetrinum, en á
sumrin fóru þeir norður til Raufar-
hafnar og sóttu þar sjóinn.
í fyrrahaust keypti Sturia svo
íbúð í Hafnarfirði, endurbætti hana
mikið og hugðist flytja þangað með
unnustu sinni, Gunni Jakobínu
Gunnarsdóttur frá Akureyiri, en
henni hafði hann kynnst árið áður.
Því miður auðnaðist honum ekki að
verða þeirrar hamingju aðnjótandi,
því að hann lést skyndilega á heimili
Gunnar á Akureyri 17. mars sl.
Hann hafði fengið hjartaáfall tvíveg-
is áður, en lát hans kom þó eins og
reiðarslag.
Sturla var mér alla tíð góður
bróðir og á ég margar minningar um
það. Móður okkar var hann fram-
úrskarandi hjálplegur hvenær sem á
þurfti að halda. ,
Ég kveð kæran bróður minn með
söknuði. Börnum hans og barna-
börnum, sem honum þótti svo vænt
um, svo og öðrum ástvinum, sendi
ég innilegar samúðarkveðjur. Ég
bið góðan guð að styrkja unnustu
hans, ættingja og vini í þessari
miklu sorg.
Guðný Sigrún Hjaltadóttir.