Morgunblaðið - 25.10.2000, Qupperneq 42

Morgunblaðið - 25.10.2000, Qupperneq 42
42 MIÐVIKUDAGUR 25. OKTÓBER 2000 MINNINGAR MORGUNBLAÐIÐ + ÁstKær móðir okkar, tengdamóðir, amma, langamma og langalangamma, ANNA BJÖRNSDÓTTiR frá Hörgsholti, verður jarðsungin frá Borgarneskirkju laugar- daginn 28. október ki. 15.00. Hallfríður Eiðsdóttir, Björn Eiðsson, Ingibjörg Eiðsdóttir, Sigurður Eiðsson, Sveinn M. Eiðsson og fjölskyldur. + Ástkær móðir mín, amma og systir, SVAVA JÓNATANSDÓTTIR, Skeljagranda 1, Reykjavík, sem lést á Landspítalanum Vífilsstöðum þriðjudaginn 17. október, verður jarðsungin frá Áskirkju föstudaginn 27. október kl. 15.00. Tína Zimmermann, Svava Elfarsdóttir, Sara Berglind Newton, Sigríður Jónatansdóttir, Ingveldur Jónatansdóttir, Ingibjörg Jónatansdóttir, Haukur Jónsson. + Móðir okkar, tengdamóðir, amma, langamma og langalangamma, systir og mágkona, ANNA S. ÞÓRARINSDÓTTIR, áður til heimilis í Ferjuvogi 17, sem andaðist á elliheimilinu Grund mánu- daginn 16. október verður jarðsungin frá Hjallakirkju í Kópavogi föstudaginn 27. októ- ber kl. 13.30. Blóm eru vinsamlegast afþökkuð, en þeir, sem vilja minnast hinnar látnu, vinsamlega láti Blindrabókasafið njóta þess Svanhildur Jónsdóttir Svane, Gunnar Svane, Sigurður Jónsson, Helga Ólafsdóttir, Jón Ólafur Sigurðsson, Ragnheiður Þórðardóttir, Guðný S. Sigurðardóttir, Þórarinn Sigurðsson, Jón Olav Svane, Elsebeth Pii Svane, Axel Torstein Svane, Inger Svane, langömmubörn og langalangömmudrengir, Jón Þórarinsson, Sigurjóna Jakobsdóttir. + Elskuleg móðir okkar, amma og langamma, (DÚA) ÞURÍÐUR FiLIPPUSDÓTTIR, Lönguhlíð 3, Reykjavík, sem lést á heimili sínu laugardaginn 21. októ- ber, verður jarðsungin frá Háteigskirkju föstu- daginn 27. október kl. 13.30. Blóm og kransar afþakkaðir, en þeim, sem vilja minnast hinnar látnu, er bent á Heimahlynningu Krabbameinsfélagsins. Hafdís Á. Hildigunnarsson, Heba Árnadóttir Theriault, Herdís S. Eriksson, Belinda Þ. Theriault, Cody McBurnett, Jesse McBurnett. Vesturhlíð 2 Fossvogi Sími 551 1266 www.utfor.is Þegar andlát ber að höndum Önnumst alla þætti útfararinnar. Við Útfararstofu kirkjugarð- anna starfa nú 14 manns með áratuga reynslu við útfaraþjónustu. Stærsta útfararþjónusta landsins ... með þjónustu allan w y sólarhringinn. \ 1 £ UTFARARSTOFA 'iiGriSr KIRKJUGARÐANNA EHF. Prestur Kistulagning Kirkja Legstaður Kistur og krossar Sáimaskrá Val á tónlistafólki Kistuskreytingar Dánarvottorð Erfidrykkja ÓLAFUR GUÐJÓN ÁRSÆLSSON gripsmikla safni sem spannaði alla flóruna og ef eitthvað fór fram hjá manni í sjónvarpinu var eitt víst að Óli hafði tekið það upp. Pær eru margar minningamar í gegnum öll árin og ein er mér sér- staklega kær, þegar þú komst í heim- sókn til Parísar keyrandi með Valda um Evrópu. Par varst þú eins og sól í heiði að vanda, uppörvandi, skoðandi allt sem ég var að gera og hvattir mig til dáða. í öllu því annríki, sem þá hvíldi á mér með stanslausri vinnu og verkefna- skilum, var þessi heimsókn eins og orkugjafi og hvati. Þessi ferð varð eftirminnileg og bar oft á góma æ síðan. Ræktarsemi, kærleikur, jákvæðni og bjartsýni var þér í blóð borið, Óli, og hefðu margir getað af þér lært í þeim efnum. Þú varst ekki að gera „úlfalda úr mýflugu" þótt vissulega hefði oft ver- ið tilefni til. Þannig var það líka í veikindum þínum undanfarin ár, þú upplýstir mann um stöðu mála af æðruleysi þó að niðm-stöður væru þér síður en svo í hag á stundum. Að lokum vil ég þakka þér, Óli minn, fyrir allar minningamar sem þú skilur eftir og hvatningarorðin, hvort sem var í gleði eða sorg, alla litlu hlutina sem þú gafst mér sem ávallt hafa prýtt heimili mitt og fyrir að vera sannur vinur. Jónína mín, það er mikið á þig lagt að missa tvö af þínum bömum með fárra daga millibili. Ég veit að þú hefur bjargfasta trú og er það ósk mín að Skaparinn leiði þig og styðji í gegnum þessa myrku daga. Nánustu fjölskyldu og vinum votta ég mína dýpstu samúð. Hvíldu í friði, kæri vinur. Heimir Guðmundsson. Við viljum braska og beita línu þó bátkænan sé ekki stór. Best er samt að búa að sínu því fyrir stafni er nógur sjór. Bátnum sem er siglt á miðin, Síðu-Hallur nafnið hlaut. Útgerðin er hlutafélag sem auðvitað fer oll í graut. (J.B.J.) Þetta era upphafserindi Síðu- Hallsvalsins, sem Jónína Brannan móðir Ólafs samdi, um útgerðarbrölt og búskap okkar krakkana í Höfða- hverfinu á Homafirði í þá gömlu góðu daga. Sjálfur höfuðpaurinn og formað- urinn á Síðu-Halli, Óli Sæla, er fall- inn frá langt um aldur fram. Á þess- ari stundu hvarflar hugurinn að leikjum okkar krakkanna sem nutum þeirra forréttinda að alast upp með „frambýlingunum“ á Höfðanum. Höfðahverfíð reis á gamla Nátt- haganum með „himinháa" kletta um- hverfis og tignarlegan Leiðarhöfð- ann sem útvörð. Fjölbreytt fjaran allt um kring hafði sérstakt aðdrátta- rafl og var óendanleg uppspretta rannsóknarferða og uppátækja hug- myndaríkra krakka. Þetta umhverfi var fyrirheitna landið hjá litlum fjörulöllum sem sóttu fyrii-myndir sínar út á bryggju, í sjómennina og víðar. Síðu-Hallur var fjarðarbátur sem Jóhann Brannan, afi þeirra bræðra á Sólbergi, eftirlét þeim. Báturinn veitti okkur mikla ánægju og nánast fullnægði athafnaþrá okkar á þessu sviði um tíma. Útgerð Síðu-Halls var enginn leik- araskapur. Þetta var alvöru útgerð, eða eins og segir í valsinum: Því svo er haldið út með netin er ekkert fæst á línuna, * Blómobúðin CíarðsKom , v/ Fossvogskirklwgacð j V Slmii 554 0500 og kátir karlar tína í bátinn það sem kemur upp í vörpuna. Þótt silungurinn og lúran fylltu sjaldan bátinn mátti ausa sjó inn fyr- ir borðstokkinn til að blekkja land- krabbana og sigla drekkhlaðinn að landi þar sem góðgjörðir biðu hetj- anna í Bakkagerði. Bakkagerði var ekki neinn ómerkilegur spýtnakofi með moldargólfi. Það var þvert á móti reisulegt hús; fínasta vistarvera með tvöfaldri klæðningu, einangran, ofni og panilkætt að innan. Að sjálf- sögðu var allt nauðsynlegt leirtau til staðar svo og pottar og pönnur. í eld- húsinu var ýmislegt mallað og þrátt fyrir að sumum hafi í kjölfarið orðið brátt í brók var eldað áfram. Reynd- ar kölluðum við húsið í daglegu tali Hitaveituna vegna þess hversu nota- legt var að koma inn í hlýjuna blautir og kaldir eftir amstur dagsins. Oft var teflt á tæpasta vað, ekki síst í jakahlaupum á vorin þegar fljótin vora að sprengja af sér ísinn, en slysa- og áfallalaust komumst við af. Allt þetta brölt var þroskandi; ekki síst vosbúðin og sjóböðin sem áttu að herða sjógarpana fyrir átökin síðar á lífsleiðinni. Þótt Óli væri ekki sprækastur í ólátunum og ærslaganginum þá var hann hugmyndafræðingurinn, skipu- leggjandinn og athafnamaðurinn þegar kom að alvöra framkvæmdum eins og byggingu Bakkagerðis. Einn- ig var ráðist í tengingu frjálsrar út- varpstöðvar milli nærliggjandi húsa með sprengivír sem grafinn var úr sandi við gamla flugvöllinn úti á Mel- um. Plötusafn stöðvarinnar var ótrú- legt og óskalagaþættirnir vinsælir eftir því; alveg eins og á gömlu Guf- unni, einu rásinni þá. Fyrir sum okkar var Sólberg eins og höll, þó ekki í þeim skilningi að það væri vemdað með múram og síkjum eins og í ævintýranum. Þvert á móti var heimili þeirra Jónínu og Ársæls fyrir okkur krakkana jafnt leikvöllur og griðastaður sem og skjól þegar það átti við. Bræðurnir vora vinamargir og oftar en ekki fylgdu gauragangur og ónæði heim- sóknum okkar í Sólberg. ÖIlu sllku var tekið með miklu umburðarlyndi af heimilisfólki, sérstaklega húsmóð- urinni sem mest mæddi á. Einn stað- ur í höllinni var eftirsóknarverðari en aðrir. Það var handriðið sem náði yfir þrjár hæðir og var nánast hann- að fyrir litla rassa til að renna sér salíbunur niður. Keppnir í „hand- riðaralli“ með nákvæmri tímatöku vora skipulagðar og þá var ekki dregið af sér. Hraðinn var svo mikill að menn hentust út úr kröppum beygjunum og skjögraðu með mar- bletti og kúlur á hausnum upp aftur, en aldrei var gefist upp. Auðvitað áttum við svo okkar skemmtilegu stundir í algengum leikjum þess tíma og í störfum með fullorðna fólkinu. En lífið var ekki eingöngu leikur og alvaran tók við strax um ferm- ingu. Óli setti sér ákveðin markmið sem hann vann samviskusamlega að eins og hans var von að vísa. Eftir skyldunám fór hann í Héraðsskólann á Laugarvatni og þaðan lá leiðin í Stýrimannaskólann þar sem hann lauk öllum stigum. Það lá því beinast við að sigla á stærri skipum um heimsins höf og stýrimannsferlinum lauk á hvalveiðibátunum. Eftir að Óli kom í land hóf hann störf hjá tilkynn- ingaskyldunni. Ég veit að hann var ánægður að tengjast sjómennskunni áfram og maður skynjaði að það átti vel við hann að sinna öryggisþáttum stéttarinnar seinni árin. í lokaerindi Síðu-Hallsvalsins reyndi Jónína að beina sjónum okkar barnanna að hinni ómetanlegu nátt- úra og fegurð umhverfisins sem gleymdist stundum í öllum ærslun- um: Landsýnin er tignarfögur. Vestrið tjaldar jökulrönd. Tæplega finnst önnur fegri þó farið væri um fjarlægð lönd. Óli sigldi og ferðaðist víða um heim en ég er viss um landsýnin var alltaf áhrifamest samkvæmt ofanrit- aðri lýsingu og það er ekki langt síð- an hann rifjaði þetta erindi upp í samtali okkar. En þær era ekki síður fagrar minningarnar sem rifjast upp af langri samleið á ýmsum vettvangi með heimilisfólkinu á Sólbergi. Fyrir réttum mánuði stóðum við í þessum sömu sporam og kvöddum yngsta bróðurinn, öðlinginn hann Jó- hann. Það er mikið lagt á aldraða móður, bræðurna Birgi og Braga og fjölskyldur þeirra. Til þeirra leitar hugurinn með von um að þau finni á þessum erfiðu stundum að ennþá lifa hlýjar minningar og innilegt þakk- lætí í garð fólksins á Sólbergi, þakk- læti sem það á allt skilið. Albert Eymundsson og gamlir æskufélagar. Góður maður er genginn. Óli vinur minn lést 17. október sl. eftír erfið veikindi. Það er skrítið að hugsa til þess að Óli er ekki lengur til staðar, því hann hefur verið svo stór hluti af mínu lífi í nærri 15 ár. Hann var kletturinn í hafinu, til Óla var alltaf gott að leita. Hann var mjög ráðholl- ur og næmur á mannlegar tilfinning- ar. Minningarnar streyma fram við fráfall hans. Þær vora margar ánægjustundirnar sem við áttum og svo ótal margt sem við gerðum sam- an. Óli var mikill gestgjafi og þau era ófá matarboðin á Brekkustígnum í gegnum árin. Ég held að það hafi verið með því skemmtilegra sem hann gerði að bjóða í mat og eiga ánægjustund með vinum sínum. Og ekki vantaði veitingamar, enda var Óli alinn upp á rausnarheimili og honum var gestrisni í blóð borin. Eins var Óli góður gestur og gaman að fá hann í heimsókn. Hann hafði mikla kímnigáfu og oft flugu skemmtisögur og gamanmál þegar fundum okkar bar saman. Stundum fór ég með honum aust- ur í Lón þar sem hann átti sumar- bústað með fjölskyldu sinni. Það eru eftirminnilegar stundir. Þegar Óli dvaldi í sumarbústaðnum var hann alltaf að starfa. Það var í mörg horn að líta og hafði hann ánægju af því að fegra umhverfið og sinna viðhaldi á bústaðnum, enda framkvæmdamað- ur í eðli sínu. Þó var alltaf tími til að fara í gönguferðir og naut hann þess að vera úti í náttúranni. Óli ferðaðist mikið um heiminn og vora ferðalög hans helsta áhugamál. Ég fór með honum í þrjár ferðir, meðal annars í síðustu ferðina sem hann fór í, til Rómar í febrúar sl. Þá var hann orðinn veikur en lét það ekki aftra sér. Á hverjum morgni fóram við í skoðunarferð og einn daginn fóram við til Pompei. Gekk hann um borgina og skoðaði af mikl- um áhuga. Ég vissi að þetta reyndi nokkuð á hann en hann kvartaði ekki. Við voram einnig saman í London og París og þá var gott að hafa Óla sem ferðafélaga því hann þekkti þessar borgir ákaflega vel og var frábær leiðsögumaður. Óli var mjög skipulagður og var búinn að skipuleggja hvern dag áður en lagt var af stað í ferðalag. Þannig nýtti hann tímann vel og ferðin varð eftir- minnilegri fyrir vikið. Óli átti fallegt heimili á Brekku- stíg 17 í vesturbænum. Ég á eftir að sakna þess mikið. Hvort sem boðið var í kaffi eða mat til Óla, eða bara kíkt við, þá fór maður ávallt ríkari af hans fundi. Hann var svo jákvæður og hvetjandi að það gat ekki haft annað en uppörvandi áhrif á mann. Oft leitaði ég líka á Brekkustíginn ef staðið var í einhverjum framkvæmd- um og það vantaði verkfæri eða þess háttar. Það var sjaldgæft að það sem um var beðið væri ekki til hjá Óla, enda stundum sagt í vinahópnum: „það er allt til á Brekkustígnum“. Óftar en ekki fylgdu með góð ráð ef eitthvað stóð til að gera og verkfæri fengin að láni. Óli var ávallt áhuga- samur um það sem fólkið í kringum hann var að gera og ræktaði sam- band við fjölskyldu og vini á einstak- an hátt. Ég kveð Óla þakklátur fyrir að hafa átt hann að vini og allar minn- ingamar um okkar samleið. Það er dýrmætur sjóður. Guð blessi minningu hans. Móður og öðram aðstandendum sendi ég mínar innilegustu samúðarkveðjur. Ingimar F. Jóhannsson.
Qupperneq 1
Qupperneq 2
Qupperneq 3
Qupperneq 4
Qupperneq 5
Qupperneq 6
Qupperneq 7
Qupperneq 8
Qupperneq 9
Qupperneq 10
Qupperneq 11
Qupperneq 12
Qupperneq 13
Qupperneq 14
Qupperneq 15
Qupperneq 16
Qupperneq 17
Qupperneq 18
Qupperneq 19
Qupperneq 20
Qupperneq 21
Qupperneq 22
Qupperneq 23
Qupperneq 24
Qupperneq 25
Qupperneq 26
Qupperneq 27
Qupperneq 28
Qupperneq 29
Qupperneq 30
Qupperneq 31
Qupperneq 32
Qupperneq 33
Qupperneq 34
Qupperneq 35
Qupperneq 36
Qupperneq 37
Qupperneq 38
Qupperneq 39
Qupperneq 40
Qupperneq 41
Qupperneq 42
Qupperneq 43
Qupperneq 44
Qupperneq 45
Qupperneq 46
Qupperneq 47
Qupperneq 48
Qupperneq 49
Qupperneq 50
Qupperneq 51
Qupperneq 52
Qupperneq 53
Qupperneq 54
Qupperneq 55
Qupperneq 56
Qupperneq 57
Qupperneq 58
Qupperneq 59
Qupperneq 60
Qupperneq 61
Qupperneq 62
Qupperneq 63
Qupperneq 64

x

Morgunblaðið

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.