Verkamaðurinn


Verkamaðurinn - 24.11.1968, Blaðsíða 5

Verkamaðurinn - 24.11.1968, Blaðsíða 5
„Viðreisnar"-liósið er daið Nú eru senn tíu ór síðan hleypt var of stokkum lágreistu fleyi með Engeyjarlagi, er hlaut nafnið Emilia og var þing- lýst eign Alþýðuflokksins. Eftir fengsæla vertíð í tvennum kosningum 1959 kom þó i Ijós, að krotar höfðu aðeins „leppað" fyrir raunverulegan fjármagnsaðila í þesasri útgerð, sem vor Ihaldið. Tók það þá við formennsku ó fleyinu og lagði til meirihluta mannskap- arins. Var fleytan nú skírð upp og kölluð „Viðreisn". Man nokkur enn þau loforð, sem þá voru gefin í hvitri bók, kostaðri af sameigintegum sjóði landsmanna? Stöðvun verðbólgu? Afnám styrkja og uppbótakerfisins? Almenn við- reisn atvinnuveganna? Hallalaus rikisbúskapur o. fl. o. fl. En umfram ollt STÖÐVUN VERÐBÓLGU. Tækist ekki að stöðva verðbólguna, sagði Olafur heitinn Thors, „væri allt annað unnið fyrir gýg". Tvívegis hefur þjóðin cndurgoldið orðheldni stjórnarflokk- anna og endurnýjað umboð þeirra til valdanna, enda metur þjóð vor að verðleikum pólitískt siðgæði og staðfestu við gefin heit og yfirlýst morkmið. Eftir 10 ára feril við vaxandi traust og vinsældir hlýtur að vera bjart framundan og hver boðskapur „Viðreisnor"- óhafnarinnar þjóðinni sem fagnaðarerindi, eða er það ekki? Á 50 ára afmæli „Verkamannsins" leitum við til Björns Jónssonar, sem einmitt er nýstaðinn upp frá viðræðum við Bjama formann og spyrj- um: — Var hún ekki björt sú Viðreisnarmynd sem dregin var upp fyrir ykkur í viðræðunum við stjórnarflokkana? — I sem fæstum orðum sagt þá finnst þar hvergi ljósglæta. Allar upplýsingar, sem fyrir liggja um ástand efnahagsmálanna eru hinar uggvænlegustu eftir 10 ára stanzlausa viðreisn atvinnuvegnna. Upptalning gæti orðið efni í margar bækur og þykkar. En í sambandi við þær aðgerðir sem nú hafa verið kunngerðar — og eru bara inngangur að öðru meira, nægir að nefna þær höfuðstaðreyndir sem að utanríkis- viðskiptum snúa. A síðustu tveimur árum hefur ástand verið þannig að þjóðinni hafa eyðzt 2000 milljónir umfram gjaldeyrisöflun á sama tíma. Raunveru- leg gjaldeyrisstaða bankanna er í dag neikvæð um nálega 1000 milljónir. Erlendar skuldir nema 9000 — níu þúsund — milljónum króna og hafa ríflega þrefaldazt í valdatíð núverandi stjórnarflokka og greiðslubyrðin sem á þjóðinni hvílir vegna þessara skulda er á þessu og næsta ári rúmlega 2000 milljónir á ári en það er meira en við getum vænzt að stærsta útflutningsgrein okkar — hraðfrystiiðnaðurinn----gefi á ári. Á einu ári hafa skuldir ríkissjóðs vaxið um 1500 milljónir. Og síðast en ekki sízt — nú er svo komið fyrir aðalútflutningsatvinnuvegi landsmanna, sjávarútvegi og fiskiðnaði, að tal- ið er nauðsynlegt að færa til þessara atvinnu- greina frá öðrum aðilum í þjóðfélaginu um 12—1400 milljónir króna á ári. Það er nú orðið auðsætt með þeim ráðstöfun- um sem ríkisstjórnin hefur þegar gert eða boðað, að vandann á að „leysa" með stórfelldustu Afleidiiisrar hrwiistefiiminar werda dyrar ogr langrvarandi ;<tóWS3áiiií hér er fyrst og fremst seikt í vasa þeirra, sem nú hafa knapplega til hnífs og skeiðar og því af engu að taka. Um slíkar aðgerðir getur ekki og má ekki takast nein „þjóðareining" heldur ber verkalýðshreyfingunni að snúast gegn þeim með öllu því afli, sem hún hefur yfir að ráða. Verkafólk og sjómenn hafa nú þegar tekið á sig kjaraskerðingu, sem þessu nemur og meiru. Tekjur sjómanna hröpuðu strax í fyrra um 50—60% og missir yfirvinnunnar þýðir einnig 40—50% kjaraskerðingu verkafólks í landi. Þar á ofan bætist svo atvinnuleysi og öryggis- leysi. Ef þjóðin öll á að taka á sig byrðarnar, þá er komið að hinum að sýna einhvern „skilning" og axla sinn skerf. Með þessu er ég þó ekki að gera lítið úr erf ið- leikunum. Við verðum að horfast í augu við það Viðtal wit> Björn Jón§§on9 forseta A. M. gengisfellingu í íslandssögunni — sennilega þarf alla leið til S.-Ameríku til að finna hlið- stæð dæmi — gengislækkun, sem mun steypa yfir þjóðina holskeflu verðhækkana og dýr- tíðar. Sem dæmi um þær gífurlegu verðhækkanir, sem af þessu mun leiða, má nefna, að viðkvæm- ustu neyzluvörur almennings sem til landsins eru fluttar munu hækka um 50% í smásölu og í fæstum tilfellum um minna en 40%. Innlend- ur neyzluvarningur mun svo að s'jálfsögðu hækka mjög mikið vegna aukins tilkostnaðar við framleiðslu þeirra. Það er yfirlýst stefna ríkisstjórnarinnar og önnur höfuðstoð „lausnarinnar", að launafólk, þeir lægst launuðu í landinu til jafns við aðra eigi að þola þessar verðhækkanir bótalaust í a. m. k. eitt ár til að byrja með, þ. e. a. s. að raun- laun þess verði skert um 15—20%." — Stjórnarliðar segja að „hrein minnkun gjaldeyristekna sé y'fir 55%" sl. tv'ó ár og nú sé „óhjákvæmilegt að byrðarnar lendi á þjóðinni allri". Þetta skilji hvert mannsbarn. Skilur verkalýðshreyfingin þetta viðreisnarskilningi? — Það er mín skoðun, að þessar ráðagerðir, sem byggja á því að skerða lífskjör verkafólks, séu ekki aðeins svo ósanngjarnar að engu tali tekur heldur einnig óframkvæmanlegar, þar sem af fullu raunsæi, hver staða atvinnuveganna er og hvernig er ástatt í okkar efnahagsmálum — hverjum, sem það er að kenna — og beita öll- um áhrifum verkalýðshreyfingarinnar til þess að treysta starfsgrundvöll atvinnuveganna jafn- framt því sem lífskjör almennings eru tryggð. En á því leikur enginn vafi að bæta mætti hag höfuðatvinnuveganna og gera þá hæfa til að standa undir sómasamlegum lífskjörum með margs konar öðrum aðgerðum en þeirri stór- felldu gengisfellingu, sem stjórnarflokkarnir völdu. —- Hvernig? — I viðræðum stjórnmálaflokkanna lagði ég höfuðáherzlu á að almenn skuldaskil og skulda- eftirgjöf verr stæðu fyrirtækjanna í sjávarútvegi og fiskiðnaði yrði framkvæmt sem byrjunarað- gerð og einnig var það sameiginleg afstaða stjórnarandstæðinga í þessum viðræðum, að margs konar tilkostnaður og álögur, sem hvíla þungt á þessum greinum yrði lækkaður svo sem með niðurfærslu vaxta, endurskoðun útflutn- ingsgjalda og vátryggingarkerfisins og niður- fellingu ýmissa opinberra gjalda, sem fyrirtæk- in verða að standa undir, án tillits til afkomu sinnar. Enn fremur, að lánsfjárþörf atvinnuveg- anna yrði svarað með raunhæfum hætti og lausa- skuldum breytt í föst lán til langs tíma með lágum vöxtum, svo að nokkuð sé nefnt af þeim úrræðum, sem við bentum á. (Næsta síða.) Verkamaðurinn 50 ára — 7
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61

x

Verkamaðurinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Verkamaðurinn
https://timarit.is/publication/215

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.