Dagblaðið Vísir - DV - 18.05.2002, Blaðsíða 40

Dagblaðið Vísir - DV - 18.05.2002, Blaðsíða 40
llfc? tCf G f' t> Id CJ MJP\t LAUGARDAGUR 16. MAÍ2002 + Draumurinn var heimsfrægð Jóhanna Vigdís Arnardóttir hefur á síðustu árum vakið athuqli furir leik oq söng. Hún lék aðalhluti/erkið ísöngleiknum Kysstu mig Kata, söng bakraddir með Selmu í Eurovision, hefur írúmt ár leikið í Píkusögum sem hafa farið víða um land og núna leikur hún Gertrudis íKryddlegnum hjörtum. ÉG HITTI JÓHÖNNU VIGDÍSI Arnardóttur á heimavelli hennar í Borgarleikhúsinu, nánar tiltekið í rauðu sófunum í anddyri leikhússins. Þú fórst ekki sérlega snemma í leiklistarnám? „Nei, ég byrjaði í skólanum haustið 1995 og þá var ég 27 ára. Þá hafði ég lokið BA-prófi í frönsku og burt- fararprófi í píanóleik og söng. Það tók mig smátíma að finna mig." Þú hefur væntanlega verið elst í bekknum í skólan- um? „Já, en annars var minn bekkur ansi blandaður, ein var tveimur árum yngri en sá yngsti sjö árum yngri en ég." Skiptir aldur einhverju máli í leiklistarskóla? „Nei, í rauninni ekki. Sú sem var næstelst var miklu ábyrgari en ég; hún var eiginlega frekar mamman í hópnum. En það má ekki vera heil kyn- slóð á milli fólks." Þú hefur ekki verið lögð í einelti? „Nei, ég var ekki lögð í einelti." En af hverju fórstu að læra leiklist þegar þú gast verið að kenna í framhaldsskóla, spilandi á píanó og syngjandi? „Ég hef alltaf haft áhuga á leiklist og bakterían kviknaði fyrir alvöru þegar ég tók þátt í Hárinu árið 1995. Þegar ég var í MR langaði mig alltaf að taka þátt í leiklist í Herranótt en það stangaðist á við píanótím- ana; ég var komin langt í náminu og æfði fimm tíma á dag. Ég sótti um framhaldsnám í söng hjá söngkonu á Ítalíu en fékk aldrei svör frá henni þótt ég hefði sent henni gögn og sóngprufur. Ég settist niður og hugsaði hvað ég ætti gera og ákvað að sækja um í Leiklistarskólanum." Þannig aö ákvörðunin um að fara í leiklist var að sumu leyti uppsöfhuð gremja vegna þess að þú hafðir ekki tíma fyrir Herranótt og fékkst ekki viðbrögð frá ítölsku söngkonunni? „Já," segir Jóhanna Vigdís og hlær, „ég fór í fýlu og fór í Leiklistarskólann." En fyrra nám hefur nýst þér vel? „Það hefur nýst rosalega vel; það er mikið sungið í leikhúsinu." Var mikið sungið á þínu heimili? „Nei, ekkert sérstaklega, nema í boðum og veislum. Fólk var ekkert gaulandi daginn út og inn." Og svo auðvitað Abba Hvenær byrjaðirðu að syngja? „Ég söng mikið sem krakki; söng mikið með göml- um söngleikjum. Og svo auðvitað Abba, guð," segir Jóhanna Vigdís og svipur hennar verður nánast trú- arlegur. „Ég söng alltaf með Abba og hélt meira að segja með þeim þegar þau voru ekki í tísku. Ég hóf söngnámið þegar ég var í frönsku í Háskólanum en þegar ég var raulandi heima ætlaði ég aldrei að leggja sönginn fyrir mig." Hvað ætlaðirðu að verða? „Ég ætlaði að verða planóleikari en sá fljótt fram á að ég myndi ekki nenna að vera ein heima að æfa mig alla daga. Ég fór því í háskóla til að læra eitthvað. Ég hafði áhuga á frönsku. Hún kemur að góðum notum." Þú gætir til dæmis orðið forseti. „Já, til dæmis. Og ég tala nú ekki um núna þegar ég er komin með tengsl við leiklistina," segir Jó- hanna Vigdís. „Ég ákvað þvi að skella mér i frönsku og hugsa minn gang. Svo ákvað ég að læra að syngja." Hélt ég myndi deyja Píanónám, söngnám, leiklistarnám, hvað er næst? „Næst er það maður og börn," segir hún og hlær, „nei nei, ég held ég sé búin að finna mig núna. Ef það hefði hvarflað að mér fyrr að fara í leiklistina þá hefði ég hellt mér út í hana. Síðan verður leiklist að lífsstíl. Ég er í leiklist af því ég verð að vera það." Hvað er á döfinni hjá þér næst? „Ég er að leika í Kryddlegnum hjörtum, Boðorðun- um níu og Píkusögum núna. Ég veit ekki hvað verð- ur á dagskránni næsta vetur. Svo erum við Selma Björnsdóttir alltaf að plotta." Nektin er mjög einkennandi þáttur í Kryddlegnum hjörtum eins og þú kannast við þar sem þú ert nakin í þeirri sýningu. Nekt er ekki mjög algeng í íslensku leikhúsi. „Það er ekki verið að finna upp hjólið í Kryddlegn- um hjörtum. Nektin var eflaust meiri í leikhúsinu þegar Alþýðuleikhúsið var og hét og í kringum 68-kynslóðina. Yfirleitt er ég ekkert sérstak- lega hrifm af nekt í leikhúsi en í þessu verki er hún óhjákvæmileg. Mér fannst allt í lagi að vera nakin, ég er niðri í brunni, það er mikill reykur og ég er með hárkollu þannig að það þekkir mig enginn." Hafðirðu séð myndina Kryddlegin hjörtu þegar Hilmar Jónsson leikstjóri bað þig um að leika hlutverk Gertrudis- ar? „Já, og ég vissi að það þýddi nekt. Ég hefði getað verið með nöldur og þá hefði verið farin einhver málamiðlimarleið sem er óþolandi í leikhúsi." Var þetta ekki erfitt? „Þetta var miklu auðveldara en ég hélt. Ég hélt að þetta yrði svo mikið mál að ég myndi deyja. En það varð ekki eins mikið mál. Á þvi augnabliki sem maður er nakinn á sviðinu getur maður talið sér trú um að þetta sé ekki maður sjálfur." Þannig að þú myndir gera þetta hvar sem er: hvenær sem er? „Nei." Mikil sjálfskoðun Stærsta hlutverkið hingað til er í Kysstu mig Kata? „Já." Braustu ekki fótinn á Agli Ólafssyni? „Hann hrasaði aðeins með mig á frumsýningunni en hann brotnaði ekki. Svo hætti hann bara að halda á mér." Hvað hefur verið erfiðast á ferlinum? „Mér finnst alltaf erfitt að leika en líka gaman. Píkusögur voru þess eðlis að við unnum náið og mik- ið saman. Það var mikil sjálfsskoðun fólgin í þeirri vinnu." Gengurðu nærri þér þegar þú leikur? „Ég geng misjafnlega mikið nærri mér. í söngleikj- um er það óðruvísi; þar skiptir mestu að syngja og dansa, tjáningin er önnur. Ég er mjög ánægö með þau hlutverk sem ég hef fengi.ð. Það var til dæmis mjög skemmtilegt en erfitt að takast á við Regan í Lé kon- ungi." í Pikusögum er nálægðin og sjálfskoðunin mikil. „Tilgangurinn með Píkusögum er áberandi. Manni finnst maður vera að gera eitthvað merkilegt. Sagan hefur tilgang. Og það er draumur hvers leikara að fást við verkefhi sem skipta máli." Og áhorfendur koma líklega meö öðru hugarfari en á aðrar sýningar? „Það koma mjóg margir til okkar baksviðs og vilja ræða um verkið þótt þeir þekki okkur ekkert." Eins og að slægja fisk Maður fann fyrir því þegar öll umfjöllunin var um Píkusögur að það urðu ákveðin skil. Allt í einu mátti nefna píku upphátt opinberlega. Líklega hefur þetta verið jákvætt spor í jafnréttisbaráttunni: loksins sat píkan við sama borð og typpið. „ÖIl orð yfir píku hafa verið neikvæð, það er von- andi að breytast," segir Jóhanna Vigdís. „Það sem er +
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.