Dagblaðið Vísir - DV - 18.05.2002, Blaðsíða 51

Dagblaðið Vísir - DV - 18.05.2002, Blaðsíða 51
LAUCARDAGUR 18. MAf 2002 f~é& lCf Ct f'tj lCt CJ JLJ' \f 51 .' I x\StlIl eða dauðinn 9 i , l ÞESSI SAGA HEFST I RAUNINNI þegar ungur rennismíðanemi kynntist stúlku af Teigunum vorið 1962. Hann var að læra rennismíði í Héðni og var um tvitugt. Hann var alinn upp í Vesturbænum í stórum systkinahópi og stundaði sveitastörf og verkamanna- vinnu að loknu gagnfræðanámi. Hún var átján ára gömul þegar þau kynntust og var með annan fótinn í Danmörku. Þau kynntust vorið 1962 og skemmtu sér allmikið saman þá um sumarið og veturinn eftir. Eigi bundust þau þó festum og þótt neminn bæði stúlkuna að giftast sér neitaði hún bón- orði hans og fannst ekki koma til greina að binda trúss sitt við hann til hjónabands. Hún fór til Dan- merkur vorið 1963 og þegar hún kom heim á ný vildi hún ekki lengur hafa neitt með piltinn að gera og neitaði að fara með honum á dansleiki og þess háttar þótt hann sæktist talsvert eftir því. Þannig var sambandi þeirra i raun lokið frá sjón- arhóli stúlkunnar en hún virtist vera ein um þá skoðun. Pilturinn sagði fyrir dómi að frá vorinu 1963 hefði stúlkan verið stöðugt i huga hans og hann hafi ekki getað hugsaö sér að annar nyti hennar. Hann kvaðst hafa séð stúlkuna í fylgd með öðrum manni þá um veturinn og hafi hann þá ákveðið með sjálfum sér að annaðhvort yrði um- rædd stúlka eiginkona hans eða hann myndi stytta henni aldur. Það var síðan þriðjudagur 12. maí sem pilturinn valdi til þess að fremja ódæðið. Hann fékk leyfi úr vinnu sinni um hádegisbil, keypti sér eina flösku af brennivíni og tók hana með sér heim og hóf að neyta hennar. Frændi hans ungur kom og sat með honum part úr deginum og varð ljóst að eitthvað hvildi þungt á honum en ekkert var minnst á ástæður þess. Seint um daginn hringdi pilturinn í bónda í Vatnsdal þar sem hann hafði verið í vinnu- mennsku og var ákveðið að hann kæmi til starfa hjá bóndanum fljótlega. Ást eða dauði Hann ákvað nú að láta til skarar skríða og freista þess að fá stúlkuna með sér norður í vinnumennsk- una en deyða hana ella. Hann setti afganginn af brennvininu á maltflösku, tók skeiðahníf og setti í vasa sinn. Hann hélt síðan að heimili stúlkunnar við Hraunteig og hitti hana þar fyrir ásamt vin- konu sinni. Þau settust öll þrjú inn á herbergi stúlkunnar og spjölluðu saman langa stund. Um klukkan 10 fór vinkonan af vettvangi og þá gafst tækifæri til þess að ræða við stúlkuna og bað pilturinn hana að koma með sér norður í land. Hún kvaöst þá vera því alvg fráhverf og kom fram að hún væri farin að vera með ákveðnum manni. Þá lýsti pilturinn því yfir að enginn skyldi njóta henn- ar nema hann, dró fram skeiðahnífinn og lagði til hennar mörgum stungum. Hann taldi hana örenda þegar hann yfirgaf staðinn og mætti vinkonunni í stiganum og sló hana þéttingsfast í höfuðið. Hann komst svo út á götu og lét leigubíl aka sér vestur á Grandagarð. Þar tæmdi hann vasa sína og fyllti þá af steinum og kastaði sér í sjóinn í þeim tilgangi að drekkja sér. Hann guggnaði hins vegar á því þegar í sjóinn var komið og buslaði að landi aftur og kraflaði sig á þurrt við Kaffivagninn. Þar komst hann í sima og hringdi í lögregluna og sagði til sín. Lögreglan fékk símtalið um klukkan 11 um kvóld- ið og þegar hún kom á vettvang í Kaffivagninum sat pilturinn þar á bekk rennblautur, alldrukkinn og grét og hljóðaði og lýsti atburðum kvöldsins fyr- ir lögreglunni. Hann var fiuttur á lögreglustöðina og þaðan í fangageymslu en var fyrst gefin róandi sprauta. Stúlkan sem fyrir stungunum varð bar fyrir rétt- inum að hún hefði fyrst haldið að ákærði væri að sækja flösku i vasa sinn þegar hann dró upp hníf- inn. Hún fann síðan hnífstungurnar dynja á sér eina af annarri. Þegar hún reyndi að bera fyrir hendina og hljóðaði af hræðslu og sársauka, tók ákærði svo harkalega í hönd hennar að hún fór úr liði um öxl. Stúlkan bar fyrir réttinum að hún hefði verið stungin átta sinnum alls. Þegar ákærði flýði af vettvangi kom faðir stúlkunnar og móðir og þeim tókst að stöðva blæðingar úr sárum hennar, sem voru allmiklar, og koma henni undir læknishend- ur. Vinkonan sem slegin var bar fyrir réttinum að ákærði hefði verið nokkuð drukkinn þegar hann kom á staðinn en verið rólegur. Hún sagðist hafa skilið vinkonu sína þannig að hún víldi siður vera ein með piltinum og því hefði hún hraðað för sinni en hún þurfti nauðsynlega að skreppa í næsta hús. Þegar hún kom til baka eftir stutta stund brá henni verulega því á tröppunum heyrði hún hræðilegt neyðaróp að innan og þegar hún hraðaði sér upp stigann gekk hún í flasið á hinum ákærða með fyrr- greindum afleiðingum. í vitnisburði lækna kemur fram aö stúlkan hefði ekki verið með lifshættulega áverka en næstu daga eftir komu á sjúkrahúsið hafi hún verið í tauga- áfalli, sofið illa, hrokkið upp með andfælum og end- urlifað árásina hvað eftir annað. Læknar sögðu að stúlkan hefði legið á sjúkrahúsi í tæpa tvo mánuði eftir þennan atburð og verið búin að ná sér að mestu líkamlega þegar hún var útskrifuð en töldu að andleg eftirköst yrðu umtalsverð. Vinkona henn- ar, sem árásarmaðurinn veitti þungt höfuðhögg á leiðinni af vettvangi glæpsins, átti við veruleg eftir- köst að stríða, bæði líkamleg og andleg, og þurfti meðal annars að hætta við að ljúka prófi úr 3. bekk Menntaskólans í Reykjavík. Hraunteigurinn er friðsæl gata og hefur alltaf verið. Hún varð samt sögusvið hörmulegra atburða á sjöunda áratugnum þegar ungur maður hugðist bana unnustu sinni. Sérkennileg ástríða unqs manns íReukjavík leiddi hann til óhæfuverka ímaí 1964. Þá ætlaði hann að bana unnustu sinni frekar en að sjá á eftir henni íarma annars manns. Að loknum þeim verknaði huqðist hann stutta sér aldur með þvíað stökkva ísjóinn. Hvort tveqqja mistókst sem beturfer oq bæði fórnarlambið og ódæðismaðurinn lifðu. Á vettvangi glæpsins fann lögreglan skeiðahníf, 18 sentlmetra langan, með 8,3 sentímetra löngu blaði sem var blóðugt. Miklir blóðflekkir fundust á staðnum. Daginn eftir verknaðinn fundust á Grandagarði hvítur vasaklútur, blóðflekkaður og slíður utan af skeiðahníf ásamt veski ákærða. Greindur en dulur Tómas Helgason yfirlæknir rannsakaði árás- armanninn í aðdraganda réttarhaldanna og segir í skýrslu sinni: „Hér er um að ræða vel greindan en dulan og innilokaðan mann, sem getur ekki tjáð tilfinningar sínar á eðlilegan hátt og á erfitt með að ræöa sín eigin vandamál við aðra. Hann er frekar kaldlynd- ur og vill helst ekki þurfa að taka mikið tillit til annarra, þó honum sé ljóst vegna hinnar góöu greindar sinnar að slíkt ber mönnum að gera og hafi yfirleitt gert það. Hann hefur orðið mjög hrif- inn af ungri stúlku, þeirri fyrstu sem honum hefur orðið nokkuð ágengt við, talið sig hálftrúlofaðan henni, þó ekki væri beint talað út um það en kannske haft gilda ástæðu til að ætla að svo væri m.a. vegna tíðra bréfaskrifta er stúlkan dvaldi er- lendis. Það er því eðlilegt að það yrði jafninnilukt- um manni og sambándslausum mikið áfall er stúlk- an sleit sambandi þeirra. Vegna skapgerðargalla sinna gat X ekki leitað til annarra til að hjálpa sér að yf- irstíga erfiðleikana sem hann átti í eftir þetta heldur lokaði allt inni i sjálfum sér. Álit mitt á X er að hann er hvorki haldinn meiri háttar geðsjúkdómi né vanti vit heldur að hann hafi afbrigðilegan persónuleika, sé mjög áberandi kleyf- hugi þ.e. á fagmáli kallað schizioid psychopatia." Þaö var niðurstaða í héraöi að ákærði skyldi dæmdur í 12 ára fangelsi og til þess að greiða állan sakarkostnað. Þannig endaði þráhyggjukennd ástsýki unga mannsins með því að leggja líf tveggja mann- eskna í rúst þótt enginn væri sviptur lífi. -PÁÁ 4
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.