Morgunblaðið - 06.09.2001, Síða 30

Morgunblaðið - 06.09.2001, Síða 30
LISTIR 30 FIMMTUDAGUR 6. SEPTEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ Skrifstofutækni 250 stundir! Markmið námsins er að þjálfa nemendur til starfa á skrifstofum og er áhersla lögð á tölvugreinar og bókfærslu. Námið er mjög hagnýtt og byggist að verulegu leyti á verklegum æfingum. Námið eykur samkeppnishæfni nemenda og býr þá undir krefj- andi störf á vinnumarkaði. Helstu námsgreinar eru:  Handfært bókhald  Tölvugrunnur  Ritvinnsla  Töflureiknir  Verslunarreikningur  Glærugerð  Mannleg samskipti  Tölvubókhald  Internet STARFSMENNTUN fjárfesting til framtíðar Mig langaði að vera vel samkeppnisfær í öllum almennum skrifstofustörfum og eftir vandlega umhugsun valdi ég Tölvuskóla Íslands. Þar bætti ég kunnáttuna í Word- ritvinnslu og Excel-töflureikni og lærði hand- og tölvufært bókhald, glærugerð, verslunarreikning ásamt undirstöðuatriðum í mannlegum samskiptum og Interneti. Námið er vel skipulagt og kennsla frábær. Nú finnst mér ég vera fær í flestan sjó!. Steinunn Rósq, þjónustu- fulltrúi, Íslenska Útvarpsfélaginu Öll námsgögn innifalin Tölvuskóli Íslands B í l d s h ö f ð a 1 8 , s í m i 5 6 7 1 4 6 6 Opið til kl. 22.00 TRÍÓ Sigurðar Flosasonar saxófón- leikara leikur á tónleikum á Djasshátíð Reykjavíkur á Kaffi Reykjavík í kvöld kl. 20.30. Þetta eru útgáfutónleikar, en nú í vikunni kom út geisladiskurinn Djúpið, þar sem tríóið leikur hefðbundna djass- standarða og fleira. Tríóið er skipað, auk Sigurðar, þeim Eyþóri Gunn- arssyni píanóleikara og danska kontrabassaleikaranum Lennart Ginman. Djúpið er fjórði geisladiskur Sig- urðar Flosasonar og er að sögn hans nokkurs konar sjálfstætt framhald geisladisksins Himnastigans, sem kom út 1999 og hlaut afbragðs góðar viðtökur. Barítonsaxófónn og Vinicius de Morales „Það er nokkuð annar blær á Djúpinu en var á Himnastiganum,“ segir Sigurður Flosason. „Leyni- vopnið á þessum diski er baríton- saxófónninn. Ég er altsaxófónleik- ari, en hef notað barítoninn öðru hvoru, en geri það meira þarna en nokkru sinni fyrr. Meir en helming- ur laganna er spilaður á það hljóð- færi. Annað sem gefur þessum diski sterkan blæ er brasilíska tónskáldið Vinicius de Morales, sem á hlut að máli í þremur lögum. Það er þetta tvennt, Morales og barítonsaxófónn- inn, sem einkennir þennan disk sér- staklega. Megin einkennin á þessu öllu saman er þó, eins og áður, hjóm- ur tríósins, samspilið, trommuleysið og auðvitað einstaklingarnir.“ Sig- urður segir að annars sé tríóið að fást við hefðina og djassarfinn á Djúpinu. „Þetta eru misvel þekkt lög, sum mjög vel þekkt, eins og Billie Holiday lagið Don’t explain og sígilt lag frá Modern Jazz Quartet, Skating in Central Park; – það má segja að lögin á diskinum séu lög sem hafa höfðað til mín í gegnum tíðina og snert við mínum tilfinn- ingum í flutningi annarra, og það er kannski það sem maður er að reyna að miðla áfram og setja sitt eigið fingrafar á,“ segir Sigurður, „per- sónluleg túlkun er lykilatriðið“. Þótt barítonsaxófónninn sé í önd- Útgáfutónleikar Tríós Sigurðar Flosasonar í kvöld Lög sem hafa snert við mínum tilfinningum Lennart Ginman, Sigurður Flosason og Eyþór Gunnarsson. vegi á nýja diskinum, spilar Sigurð- ur þar líka á altsaxófón. „Fyrir utan altsaxófóninn var barítonsaxinn lengi mitt annað hljóðfæri, og ég spilaði töluvert á hann áður fyrr. Síðan fékk ég þá flugu í höfuðið að ég þyrfti að tala með einni rödd, og lagði þá barítonsaxófóninn að mestu til hliðar. En nú fannst mér kominn tími til að dusta af honum rykið og gera eitthvað meira með hann en ég hef gert áður. Barítonsaxófónninn er kannski vannýttasti meðlimur saxófónafjölskyldunnar og stundum svolítið einhæfur í þeirri túlkun sem maður heyrir, bæði í stórsveitum og í poppinu; – þar er hann oft notaður sem djúpur fretgjafi; – en þetta er hljóðfæri sem á sér mjög margar aðrar hliðar. Þetta hljóðfæri býr yfir miklum sveigjanleika og hefur falleg og mannsraddarleg hljóð að sumu leyti, og mér finnst gaman að glíma við hann.“ Það er Edda sem gefur diskinn út. EF það skyldi hafa farið framhjá einhverjum, þá lýkur síðustu sumar- tónleikaröð Suðvesturhornsins, þ.e. Septembertónleikum Selfosskirkju sem hófust 28.8., n.k. þriðjudag 11.9. Undiritaður hlýddi á þriðjudags- kvöldið var á leik Steingríms Þór- hallssonar orgelnema í Róm, er þandi hið ágæta 40 radda Steinmeyer- Christensen hljóðfæri Selfosskirkju í Kóral nr. 2 í h eftir César Franck, 4. Tríósónötu Bachs í e, Prelúdíu og fúgu Franzs Liszts um BACH og loks skemmtiverki eftir Felice Moretti. Aðsókn hefði mátt vera meiri, því kirkjan var varla kvartsetin, og hefði kannski eitthvað bætt úr skák að aug- lýsa sérstaklega fyrir fram skemmti- lega tækninýjungu sem tæpast hefur fyrr sézt á hérlendum orgeltónleik- um, en það var litsjónvarpsskjár á miðjum altarispalli sem varpaði upp nærmynd af orgelleikaranum. Voru tökur m.a.s. myndstýrðar svo hlust- endur margmiðlunaraldar gætu fylgzt nánar með útlimaburði spilar- ans, hvort heldur til handa eða fóta, eftir því hvar mest var um að vera hverju sinni. Jafnaði það að nokkru fremur þurran kirkjuhljómburðinn, þar sem einni sekúndu lengri ómtími hefði komið í góðar þarfir fyrir org- elið. Aftur á móti virðist heyrðin til- valin fyrir kammertónlistarflutning. Af stuttu sumarprógrammi að vera voru flest viðfangsefnin í kröfuharð- ara lagi og varla hægt að væna org- anistann um að ráðast á garðinn þar sem hann var lægstur. Fyrst var Kór- allinn í h-moll eftir mesta orgelmeist- ara 19. aldar, César Franck; svipmik- ið tilbrigðaverk í chaconne-stíl sem andar nærri launhelgri dulúð í hæg- ferðugum fyrri hluta, áður en rís á kraftmiklum dramatískum vængjum hins fullradda orgels í þeim síðari. Þrátt fyrir smávegis fumvott í einu fantasíuinnskoti eða tveim var í heild leikið af öryggi og innlifun. Tríósón- ötur Bachs þykja engin lömb að leika sér við, en þó að nr. 4 sé kannski ekki meðal hinna erfiðustu, útheimtar hún sitt, eins og heyra mátti og sjá af þó- nokkrum tempóseinkunum þegar fótaburður færðist á fullt þrátt fyrir ærin samtímis verkefni beggja handa. Ekki linnti kröfum í lokaþætti, þar sem Steingrími tókst engu að síð- ur bezt upp með glæsilegum tilþrifum á köflum, þó að pedallinn virtist svo- lítið svifaseinn til svara fyrir loftpípu- ballett af slíkum kalíber. Mesti píanósnillingur 19. aldar, Franz Liszt, dvaldi mörg ár í Weim- ar, þar sem Bach samdi flest sín mestu orgelverk. Prelúdía og fúga Liszts um tónfrumið BACH ber og með sér hvert var kjörhljóðfæri skap- ara síns, enda tæplega árennilegt fyr- ir orgelleikara að útfæra píanísku vir- túósatilþrif þess, þó að verkið sé í sjálfu sér vel upp byggt miðað við feg- urðarviðmiðun hárómantíska skeiðs- ins. Verkið var í mörgu vel leikið og myndrænt raddvalið af Steingrími, þótt æði svolítið á súðum á stöku stað í „fúgu-fantasíunni“, eins og réttara væri að nefna síðari þáttinn. Gætti í leik hans eftirtektarverðra hæfileika til að draga fram áhugaverðustu fleti þessarar sérkennilegu tónsmíðar. Felice Moretti – „öðru nafni Padre Davide frá Bergamo 1791-1863“ eins og stóð í annars stuttaralegri tón- leikaskránni – hafði skömmu áður verið á dagskrá hér á landi þegar kennari Steingríms, Giancarlo Parodi, lék á als oddi í Skálholts- kirkju 11. ágúst s.l. Hér var sömuleið- is slegið á léttustu lírukassapípur í lokin með „Sinfonia col tanto applau- dito inno popolare“, þar sem hið „vin- sæla og mikilsmetna sálmalag“ reyndist ekkert annað en hið góð- kunna Deutschland über Alles. Til vonar og vara tilkynnti einleikarinn að ekki skyldi meðtaka verkið í sama anda og hin undangengnu. Sú viðvörun gerðist fljótlega óþörf eftir að götugrallarinn góðglaði frá Bergamo fór af stað með skoppandi sirkuspolka sína, gamanóperurúllöð- ur og hringekjurunur. Án þess að vita nánar um kringumstæður lægi í ljósi sögunnar beinast við að taka kostu- legu innskoti þýzka þjóðsöngsins í þetta hálfgerða trúðaumhverfi sem háði í garð Austurríkismanna, enda misstu þeir mestan part Lombardíu við sameiningu Ítalíu stuttu eftir lát tónskáldsins. Margt kitlaði innri hlát- urtaugar hlustenda í perlandi leik Steingríms við litskrúðugra raddval en vænta mætti frá virðulegu ís- lenzku kirkjuorgeli. En þótt tónlistin væri af léttvægasta toga, þá bar leik- gleðin og öryggið óyggjandi með sér, að mikils megi vænta af Steingrími Þórhallssyni að framhaldsnámi loknu. TÓNLIST S e l f o s s k i r k j a Verk eftir Franck, J. S. Bach, Liszt og Moretti. Steingrímur Þórhalls- son, orgel. Þriðjudaginn 4. sept- ember kl. 20. ORGELTÓNLEIKAR Þýzka- land, þú öllu æðra... Ríkarður Ö. Pálsson Á JAZZHÁTÍÐ Reykjavíkur eru fjórir geisladiskar kynntir. Klif Jó- els Pálssonar, 01 Agnars Más Magnússonar, Djúpið Sigurðar Flosasonar og Jazzvaka Guðmund- ar Ingólfssonar og Viðars Alfreðs- sonar. Ég er of tengdur síðast- nefnda diskinum til að geta fjallað um hann, en um hina þrjá get ég aðeins sagt að fyrir örfáum árum hefði mann aldrei grunað að jafn- margir jafngóðir djassdiskar kæmu út á sama árinu á Íslandi. Flestar nágrannaþjóðir okkar gætu verið stoltar af slíkum djassauði. Himnastigi Sigurðar Flosasonar, þarsem Eyþór og Lennart léku einnig með honum, kom út 1999 og naut vinsælda að verðleikum. Nýi diskur Sigurðar og félaga, Djúpið, er um margt skyldur Himnastig- anum og eins og þar má finna vin- sæla söngdansa í bland við djass- klassík og sömbur. Þótt flest laganna séu oft á efnisskrá djass- meistara eru önnur sjaldan spiluð, eins og hin gullfallega ballaða sænska barítonmeistarans Lars Gullins, I’ve Seen, sem hann hljóð- ritaði með strengjum, og Guess I’ll Hang my Tears out to Dry, sem Dexter Gordon gerði ódauðlegt á skífu sinni Go. Ekki ætla ég mér að bera saman leik Sigurðar og Dex- ters en I’ve Seen er ekki síður blás- ið af Sigurði en Gullin og græðir Sigurður þar á snilldarleik Eyþórs og Lennarts þar sem Gullin þarf að slást við heldur leiða strengi. Djúpið hefst á sömbu eftir Vini- cius de Moraes, Mado de amar, sem Sigurður blæs glæsilega í barí- toninn og vekur andblæ af Getz og Mulligan. Sigurði tekst æ betur að vekja skyld hughrif og þeir vestur- strandarmenn þótt tónn hans, ekki síst á barítoninn, sé brasskenndari er gerðist á þeim bæ, eins og í chal- offsku upphafi Skylarks Charmich- el, sem blásið er af miklum þrótti. Þó að Sigurður hafi hljóðritað á barítoninn, bæði með Tómasi R. Einarssyni og á Sálmum lífsins, er það fyrst á þessari skífu sem hann nýtur sín til fulls á hljóðfærið og af ellefu ópusum blæs hann sex í barí- toninn. Altóinn er þó engin hornreka í Djúpinu, sem betur fer. Því þótt ljóðræn túlkun Sigurðar sé djúp í barítonblæstri hans er hann frjáls- ari í altóleik sínum og spennir þar tónabogann til hins ýtrasta. The thrill is gone er meistaralega blásið og Lennart og Eyþór magna gör- óttan rytmaseið af ætt blússins og þar bætist enn eitt meistarasólóið í Eyþórssafnið. Ginman fer á kostum í söngdansi Coles Porter, So in Love, og spinnur ævintýralegt upp- haf við glitvefnað Eyþórs. Sigurður rennir sér gjarnan uppá tóninn a la Hodges á altóinn og hlær örlítið í barminn einsog í Jobim-perlunni A felicidade, þarsem Eyþór hvílir. Dúettinn er fantavel leikinn og Lennart sýnir NHØP-íska takta, þótt persónulegur sé. Samleikur þremenninganna á þessum diski nálgast fullkomnun. Sigurður er að sjálfsögðu atkvæða- mestur og einsog á tónleikum í Salnum í mars er ópus Billie Holiday og Arthurs Herzogs, Don’t explain, sem Dexter hafði gjarnan á efnisskrá sinni, glæsilega blásinn í barýtoninn. Það væri gaman að heyra Sigurð blása eitt fegursta lag sem Herzog samdi ljóð við, Some Other Spring eftir Irene Wilson, sem Billie túlkaði ógleymanlega því að vonandi á þetta tríó eftir að gefa út fleiri diska og eitt er víst; þeir eiga erindi út fyrir landsteinana. Útgáfan er til fyrirmyndar og má þar nefna texta Guðmundar Andra og fallega hönnun Vilborgar Önnu Björnsdóttur. Þeir félagar halda upp á útkomu disksins í kvöld á Jazzhátíð Reykja- víkur og eru útgáfutónleikarnir á Kaffi Reykjavík. DJASS G e i s l a d i s k u r Tríó Sigurðar Flosasonar: Sigurður Flosason altó- og barítonsaxófón, Eyþór Gunnarsson píanó og Lenn- art Ginman bassa. Kópavogur 26. og 27. 3. 2001. Ómi Jazz 002. DJÚPIÐ Ljóðið rís úr djúpinu Vernharður Linnet

x

Morgunblaðið

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.