Morgunblaðið - 17.08.2006, Blaðsíða 34

34 FIMMTUDAGUR 17. ÁGÚST 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Sæbjörn Jónssonfæddist á Vega-
mótum á Snæfells-
nesi þann 19. októ-
ber 1938. Hann lést á
líknardeild Land-
spítalans í Kópavogi
aðfaranótt mánu-
dagsins 7. ágúst síð-
astliðins. Foreldrar
hans voru Jón Aðal-
steinn Sigurgeirsson
og Steinunn Ólína
Þórðardóttir. Systk-
ini Sæbjörns eru:
Hrefna Jónsdóttir,
Sunneva Þrándardóttir hálfsystir
og Hansína Bjarnadóttir fóstur-
systir.
Eiginkona Sæbjörns er Valgerð-
ur Valtýsdóttir, f. á Níp á Skarðs-
strönd 26. október 1940. Börn
þeirra eru: 1) Jón Aðalsteinn, f. 9.
ágúst 1957, giftur Jóhönnu Guð-
rúnu Jónasdóttur. 2) Valbjörn, f.
25. júlí 1959, í sambúð með Ernu
Dahl. 3) Alma, f. 17. febrúar 1962.
4) Smári Valtýr, f. 11. maí 1967, í
sambúð með Selmu Hrönn Maríu-
dóttur. Sæbjörn og Valgerður eiga
20 barnabörn og 4 barnabarna-
börn.
Sæbjörn ólst upp í Stykkishólmi
frá 3ja ára aldri og hóf þar nám í
trompetleik 12 ára gamall hjá Vík-
ingi Jóhannssyni. Hann fluttist til
Reykjavíkur árið 1959 og bjó þar
til dauðadags. Hann starfaði sem
rafvirki og rafvélavirki á yngri ár-
um og rak fyrirtækið Rafbraut sf.
um árabil. Sæbjörn hóf nám í raf-
virkjun árið 1955,
hjá Haraldi Gísla-
syni rafvirkjameist-
ara, og lauk sveins-
prófi frá
Iðnskólanum í
Reykjavík árið 1959.
Árin 1960 til 1964
stundaði hann nám
við Tónlistarskólann
í Reykjavík hjá Jóni
Sigurðssyni tromp-
etleikara. Hann
stundaði einnig nám
í trompetleik hjá
Harry Kvebæk í
Noregi. Lengst af, eða í 37 ár, hafði
hann atvinnu sem hljómlistamaður
og þá ýmist sem trompetleikari,
kennari eða hljómsveitarstjóri.
Sæbjörn kenndi og stjórnaði
hljómsveitum við Tónmenntaskóla
Reykjavíkur í yfir 20 ár. Hann
stofnaði einnig Lúðrasveit Fíladel-
fíusafnaðarins og kenndi þar um
nokkurra ára skeið. Sæbjörn var
fastráðinn trompetleikari í Sinfón-
íuhljómsveit Íslands frá 1969–1998
og spilaði einnig í Íslensku óper-
unni og í Þjóðleikhúsinu. Hann var
stjórnandi Lúðrasveitarinnar
Svansins frá 1973–1982. Hann
stofnaði Stórsveit Reykjavíkur 17.
febrúar 1992 og var stjórnandi
hennar til ársins 2002, en þá lét
hann af störfum vegna veikinda.
Eftir það sinnti hann nótnasafni
Stórsveitarinnar.
Sæbjörn Jónsson verður jarð-
sunginn frá Hallgrímskirkju í
dag og hefst athöfnin kl. 15.
Elsku pabbi minn, nú hefur þú
fengið hvíldina eftir mikil og erfið
veikindi. Það rifjast upp fyrir mér svo
margar yndislegar minningar um þig.
Til dæmis eru mér í fersku minni öll
ferðalögin sem þú og mamma fóruð
með okkur systkinin í á uppvaxtarár-
um. Allar þær stundir sem við vorum
saman í Svaninum og spiluðum sam-
an á trompetinn. Ég var alltaf svo
stolt af þér pabbi, það var alveg sama
hvað þú tókst þér fyrir hendur, þú
gerðir allt með nákvæmni og frábær-
um árangri. Þú varst svo umhyggju-
samur og blíður. Ég gat alltaf treyst á
þig og það gátu börnin mín líka gert,
þau voru stór hluti af þínu lífi. Elsku
pabbi, ég trúi því að Maríus og nafni
þinn ásamt afa Jóni hafi tekið á móti
þér inn í eilífðina og ég veit að þú
kemur til með að umvefja Maríus og
Bubba örmum þínum og varðveita þá.
Nú kveð ég þig elsku pabbi minn með
þessum ljóðlínum:
Ég sendi þér kærar kveðjur
nú komin er lífsins nótt.
Þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
( Þórunn Sigurðardóttir )
Minningin um þig mun hlýja mér
um hjartarætur.
Þín dóttir,
Alma.
Elskulegur tengdafaðir minn og
vinur er fallinn frá eftir erfið veikindi.
Að baki liggur viðburðarík og farsæl
ævi sem Sæbjörn var afskaplega
þakklátur fyrir. Hann var að eðlisfari
bjartsýnn og glaðsinna maður þó
hann hefði mjög ákveðið skap undir
rólegu og ljúfu yfirbragði. Hann hafði
lag á að hrífa aðra með sér og hjarta-
hrein gleði hans setti sterkan svip á
allt sem hann kom nærri.
Ég kynntist Sæbirni um það leyti
sem hann var að hætta störfum sök-
um veikinda. Okkur varð strax vel til
vina og áttum skemmtilega margt
sameiginlegt. Við vorum bæði rafiðn-
aðarmenn að mennt og gátum setið
langtímum saman og rætt um rafiðn-
aðarnám og störf. Þó hann hefði ekki
lengur heilsu í verklega þáttinn, lét
hann sig ekki vanta þegar ég var að
sýsla við rafmagnið. Hann sat hjá og
leiðbeindi og sagði skemmtilegar sög-
ur í leiðinni.
Áhugi á tónlist var annað sem við
áttum sameiginlegt. Ég er bara
áhugamanneskja en Sæbjörn var fag-
maður fram í fingurgóma og leiddi
mig í gegnum tónlistarlegt ævintýr
með skemmtilegum frásögnum. Í
kjölfar þessara frásagna langaði okk-
ur Smára að setja upp heimasíðu um
lífshlaup hans í máli og myndum. Við
viðruðum þessa hugmynd við Sæ-
björn því þetta var engan veginn
framkvæmanlegt nema hann sjálfur
myndi setjast niður og skrifa söguna.
Honum fannst þetta skemmtilegt og
krefjandi verkefni og lagði sig allan
fram eins og honum var lagið. Heima-
síðan trompet.is var svo opnuð á síð-
asta afmælisdaginn hans 19. október
2005.
Ég minnist tengdaföður míns sem
brosmilds, hæfileikaríks og trausts
manns sem vildi allt fyrir alla gera.
Hann var yndislegur afi og það ríkti
alltaf mikil eftirvænting í litlum hjört-
um þegar von var á afa og ömmu í
sunnudagssteikina.
Ég er stolt og þakklát fyrir að hafa
fengið að vera tengdadóttir hans.
Hvíl í friði elsku vinur. Minning þín
lifir hjá okkur og í verkum þínum.
Þín tengdadóttir,
Selma Hrönn Maríudóttir.
Hver minning dýrmæt perla að liðnum
lífsins degi,
hin ljúfu og góðu kynni af alhug þakka hér.
Þinn kærleikur í verki var gjöf, sem
gleymist eigi,
og gæfa var það öllum, er fengu að kynnast
þér.
(Ingibjörg Sig.)
Elsku afi, með þessum orðum kveð
ég þig.
Þinn,
Styrmir Bjarki.
Elsku afi minn, nú hefurðu fengið
hvíldina frá þessum erfiðu veikindum.
Ég trúi því að Maríus bróðir hafi tek-
ið vel á móti þér og að þið munið gæta
okkar vel. Það hefur verið erfitt að
kveðja þig afi minn, því þú varst ekki
eingöngu afi okkar heldur komstu
okkur einnig í föðurstað. Það er svo
margt sem kemur upp í huga minn
þegar ég hugsa til baka afi minn, eins
og hvað okkur fannst skemmtilegt að
leika okkur í Krosshömrunum hjá þér
og ömmu, því það líktist nær ævin-
týralandi. Þaðan eigum við svo marg-
ar góðar minningar um þig. Þú varst
okkur systkinunum alltaf svo góður
og sagðir svo oft hvað þér þætti vænt
um okkur. Þú studdir mig með svo
miklum áhuga í gegnum menntaskól-
ann og þú varst svo stoltur og glaður í
maí sl. þegar við héldum upp á út-
skriftina. Tónlist var þitt helsta
áhugamál og ævistarf og ég er mjög
stolt af þeim árangri sem þú náðir á
þeim vettvangi. Þú munt alltaf eiga
stað í hjarta mínu. Nú kveð ég þig afi
minn með söknuði og ég mun ávallt
varðveita minningu þína.
Þín afastelpa,
Valgerður.
Hann bar nafn með rentu. Ólgandi
afl hafsins og rammur kraftur bjarn-
dýrsins voru eiginleikar sem Sæbjörn
Jónsson hafði sannarlega til að bera.
Skildu foreldrar nýfædds drengs á
Snæfellsnesi árið 1938 hafa séð fyrir
sér að einmitt þetta nafn hæfði
drengnum? Fundu þau strax að í hon-
um bjó þetta afl og að hann myndi
þarfnast þess síðar í lífinu? Það er
ekki gott að segja, en hitt er víst að
hefði hann ekki verið þetta hörkutól
þá hefði hann hvorki fengið áorkað
því sem hann gerði né getað borið það
sem á hann var lagt.
Tólf ára gamall hjólaði ég á mína
fyrstu æfingu hjá Lúðrasveitinni
Svani í kjallara Tónabæjar. Þar sá ég
hann fyrst og man eins og gerst hefði
í gær. Ég man eftir öruggum tökum
hans á verkefninu, þægilegu fasi en
ákveðnum skoðunum, mildri rödd
sem stöku sinnum hvein í. Með tím-
anum áttaði ég mig á metnaðinum
sem hann lagði í allt sem hann gerði,
sá hvernig hann passaði að halda um
alla þræðina, öll smáatriðin. Í þessum
félagsskap gat ungt fólk fengið tæki-
færi til að axla sín fyrstu ábyrgðar-
störf. Þannig urðum við Sverrir vinur
minn fyrst kóksalar og síðan nótna-
verðir. Þetta var mikilvægur lærdóm-
ur og mikilsvert traust. Þarna voru
ógleymanlegir einstaklingar og kyn-
slóðir kynntust. Á ferðalögum kynnt-
ist yngsta fólkið forboðnum lífsins
lystisemdum. Auðvitað allt í leyfis-
leysi, en bæði hjónabönd og ævilöng
vinátta urðu til. Sennilega var horft í
gegnum fingur sér með eitt og annað.
Sæbjörn skildi nefnilega ungt fólk.
Hann áttaði sig á tilfinningum þeirra
og þörfum. Hann náði sambandi.
Sæbjörn afrekaði margt á tónlist-
arsviðinu; í trompetleik, hljómsveit-
arstjórnun, félagsmálum og fleiru. Án
þess að gera lítið úr öðru þá held að
þegar fram líða stundir muni tvennt
standa upp úr. Annars vegar stofnun,
stjórnun og rekstur Stórsveitar
Reykjavíkur, en því barni sínu sinnti
hann af alefli meðan kraftar entust.
Hins vegar held ég að kennslustörfin
og vinna með ungu fólki muni halda
nafni hans á lofti um ókomna tíð. Allt
það unga fólk sem hann snerti lærði
af vinnubrögðunum og smitaðist af
þessum ómótstæðilega eldmóði.
Margir hafa haldið lengra út á veg
tónlistarinnar og þeir bera hróðurinn
áfram. Það gera hinir líka sem leitað
hafa annarra leiða í lífinu. Mér var
hann fyrirmynd í metnaði sínum,
krafti, ósérhlífni og áræðni. Á kveðju-
stundu þakka ég vináttuna, traustið
og allt sem hann gaf.
Sigurður Flosason
Mig langar með þessum fáu orðum
að kveðja vin minn Sæbjörn Jónsson.
Sæbirni kynntist ég árið 1992 þegar
ég hóf að leika með Stórsveit Reykja-
víkur í sinni upprunalegu mynd. Því
miður var ferill minn með sveitinni
ekki langur þar sem ég fluttist til
Bandaríkjanna stuttu síðar. Tengsl
mín við Sæbjörn og Stórsveitina héld-
ust engu að síður sterk og það var
mér sérstök ánægja hversu vel ég var
studdur af Sæbirni og Valgerði sem
fylgdust ávallt vel með mér og fjöl-
skyldu minni úr fjarlægð.
Sæbjörn var í hópi þeirra sem láta
verkin tala. Hann lét sér ekki nægja
að ræða um drauma sína og langanir.
Hann var einstaklega duglegur að
koma hlutum í framkvæmd. Það var
mér mjög mikil ánægja að gera með
honum og Stórsveit Reykjavíkur
plötu með Reykjavíkurlögum fyrir
nokkrum árum. Ég veit að það verk-
efni var Sæbirni hjartans mál og ég
er afar glaður að okkur tókst að ljúka
því verkefni meðan hann hafði heilsu
til.
Í stuttri heimsókn minni til Íslands
þetta sumarið ráðgerði ég að kíkja í
heimsókn og rifja upp gamla tíma. En
enginn veit sína ævina fyrr en öll er
og lokasprettinn tók mun fyrr af en
nokkurn grunaði. Við hittumst því
síðar og þeytum þá lúðrana af krafti.
Valgerði og börnum þeirra sendi
ég og fjölskylda mín innilegar sam-
úðarkveðjur.
Veigar Margeirsson.
Kallið er komið,
komin er nú stundin,
vinaskilnaður viðkvæm stund.
Vinirnir kveðja
vininn sinn látna,
er sefur hér hinn síðsta blund.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(V.Briem)
Kæra Valgerður, Smári og öll fjöl-
skyldan.
Góður maður er nú fallinn frá, ég
votta ykkur alla mína samúð, með
dýpstu virðingu.
Brynja Kristjánsdóttir.
Að tala um Sæbjörn Jónsson, er
mjög auðvelt fyrir mig. Ég þarf að-
eins að nota tvö orð, „vinur minn“.
Við kynntumst fyrir mörgum árum
í litlum bæ á Costa Brava. Hann var
þar ásamt konu sinni í heimsókn hjá
Eyþóri þegar ég af tilviljun kom í
heimsókn.
Á þeim tíma talaði ég enga ís-
lensku, en hið einlæga bros þessa
manns og ósjálfráði hlátur komu mér
til að hugsa að hér væri um góðan
mann, einlæga persónu að ræða og
fékk ég það staðfest með tímanum.
Þegar ég kom til að búa á Íslandi
hófst hinn eiginlegi vinskapur milli
mín og þessara yndislegu hjóna.
Það eru orðin 15 mikilfengleg ár af
gagnkvæmum heimsóknum, ferðalög
um landið, gleði, ráðleggingar, fjöl-
skylduboð og nokkrar skyndiferðir til
Andalúsíu.
Kvöldheimsóknir okkar voru ávallt
áhugaverðar þegar hann og Eyþór
ræddu málin, því báðir miklir fag-
menn og einlægir tónlistaraðdáend-
ur. Gerða og ég skemmtum okkur við
að hlusta á þá segja frá erfiðleikum og
sögur frá ferðalögum hérlendis og er-
lendis og tók Gerða þá jafnan þátt í
umræðunum þar sem hún hafði tekið
þátt í mörgum þessara ferða. Hann
bar mikla virðingu fyrir fólki og átti
vinskap við hljómsveitarstjóra og
tónlistarmenn, sem hefur verið boðið
að koma hingað á vegum Sinfóníu-
hljómsveitar Íslands.
Við töluðum um allt, lífið og til-
veruna og alltaf lét hann í ljós mikið
dálæti á konu sinni og börnum sem
hann dáði mikið.
Um feril hans og tónlistartileinkun
ætla ég ekki að ræða hér þar sem aðr-
ir hæfari en ég geta gert það af meiri
kostgæfni.
Ég takmarka mig aðeins við að
segja að það hefur verið mér mikill
heiður að hafa notið vinskapar hans
og ég kveð ekki, en aðeins „hasta la
vista mi amigo“.
M. Teresa Bellés Anaya.
Það var spenntur og kvíðinn 10 ára
gutti sem kom í Barnamúsíkskólann til
að velja sér hljóðfæri og hitta kenn-
arann sinn í fyrsta sinn. Það var Sæ-
björn sem tók á móti mér, kannski
jafnspenntur og ég, þar sem hann var
sjálfur að byrja á nýjum vinnustað, og
fullvissaði mig um að það væri ekkert
að óttast, ég gæti þetta vel. Hann var
ástríðufullur kennari og hafði mikinn
metnað fyrir hönd nemenda sinna.
Hann hvatti mig áfram og lét mig finna
það að ég ætti erindi í þetta nám. Ég
var oft við það að hætta á táningsárun-
um, en alltaf fékk Sæbjörn það í gegn
að ég skyldi halda áfram. Ég sam-
þykkti það, ef ég þyrfti ekki að „spila
fyrir fólk“.
Fáeinum mánuðum eftir að ég kom
heim frá námi erlendis hitti ég Sæ-
björn í Lækjargötunni. Hann var full-
ur af eldmóði, ætlaði að fara að stofna
stórsveit og hann vildi fá mig til að
leiða trompetdeildina. Ég held að ég
hafi verið hálfhissa á þessu tilboði þar
sem ég hafði nánast ekkert komið að
stórsveitarspili áður. Mitt nám var ein-
göngu klassískt, og djass, sama hvaða
nafni hann nefndist, var ansi fjarlægur
í mínum huga. Ég lét þó tilleiðast og
ekki leið á löngu þar til ég var farinn að
blása af fullum krafti í eyrun á Árna
Elfari, sem lét sér vel líka.
Síðan þá eru liðin 14 ár og ansi mörg
„há eff“. Stundum var þetta erfitt og
ekki voru menn alltaf á eitt sáttir,
menn komu og fóru, en Sæbjörn hélt
sveitinni alltaf saman. Það að fá að
kynnast þessari tónlist og fá að spila
alla þessa krefjandi trompetparta
hafði mikil áhrif á feril minn sem
trompetleikari. Ég leiddist inn á braut-
ir, sem ég hefði ekki farið inn á nema
fyrir þá reynslu sem ég fékk í Stór-
sveitinni. Þannig var Sæbjörn, bæði
beint og óbeint, sennilega sá maður
sem hafði hvað mest áhrif á minn tón-
listarferil fyrir utan það að vera bein-
línis ábyrgur fyrir því að ég skyldi
halda áfram að læra á trompet. Það fór
nefnilega svo að ég gerði það að lifi-
brauði mínu að „spila fyrir fólk“.
Vertu sæll Sæbjörn minn. Takk fyr-
ir allt.
Einar St. Jónsson.
Sæbjörn Jónsson var maður sem
vissi hvað hann vildi og fylgdi fast eft-
ir þeim verkefnum sem hann tók sér
fyrir hendur. Svo sem aðrir munu
vafalaust rekja átti hann langan og
farsælan feril með tónlistinni, fyrst í
hópi áhugamanna en síðar og lengst
af var hún jafnframt atvinna hans.
Kynni okkar hófust er við störfuð-
um báðir hjá Ottó A. Michelsen um og
upp úr 1960. Í ljós kom að hann spil-
aði á trompet í Lúðrasveitinni Svan.
Ég hafði áður leitt að því hugann að
tónlistaráhugi minn gæti fengið útrás
í lúðrasveit, en ekki látið neitt annað
úr verða. Nú varð það úr að ég fór
með Sæbirni á æfingu. Úr því varð
ekki aftur snúið, og varð samstarf
okkar á þeim vettvangi á fjórtánda ár.
Þetta var í upphafi mikils uppgangs-
tíma á ferli sveitarinnar, sem byggð-
ist meðal annars á því að til liðs við
hana gekk ungt fólk sem hafði lært á
blásturshljóðfæri í barnalúðrasveit-
um Reykjavíkur.
Að öðrum félögum ólöstuðum, en
SÆBJÖRN
JÓNSSON
Ástkær eiginmaður minn, faðir, sonur, bróðir og
mágur,
SKAFTI KRISTJÁN ATLASON,
lést á gjörgæsludeild Landspítalans í Fossvogi
mánudaginn 14. ágúst sl.
Útför verður gerð frá Fáskrúðsfjarðarkirkju laug-
ardaginn 19. ágúst nk. kl. 13.00.
Þórey Eiríksdóttir,
Arna Skaftadóttir, Atli Skaftason,
Atli Skaftason, Jóna Bára Jakobsdóttir,
Jakob Rúnar Atlason, Halla Björg Davíðsdóttir,
Heiðar Ásberg Atlason, Aleksandra Kojic.