Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Blaðsíða 11

Viðtal
orðinn opinn á bakborða, var
ekki lengur hægt að halda
undan og þvi ekki um annað
að ræða en að andæfa og var
bátnum þvi snúið uppi og
haldið vest til suðvest. Þannig
var barist allan daginn og
gekk sæmilega. Enn versnaði
veðrið um nóttina og við and-
æfðum. Það var allt óvirkt um
borð nema stýrið og vélin, sem
blessunarlega gekk, annars
sætum við ekki hér. Allt var
brotið í lúgarnum svo hvorki
var hægt að hita upp né elda
matarbita. Þar að auki var
talstöðin ónýt, því sjór flæddi
um hana alla, þegar stýrishús-
ið fylltist. Við gátum þvi ekkert
látið af okkur vita. Undir morg-
un á sunnudag vorum við
komnirað Stafnnesi.
Við sáum ekki land, en þótt-
umst hafa séð vitaljós og töld-
um þetta vera Garðskagavita,
sem reyndist vera rétt. Um kl.
10 um morguninn spurði ég
Guðmund skipstjóra hvort ég
ætti ekki að fara út og uppá
stýrishús og gæta að hvort ég
sæi vita, þvi við óttuðumst að
stranda. Hann samsinnti því
og ég klifraði upp og hafði all
góða handfestu. Sjór var þá
með allra versta móti enda
vorum við i röstinni miðri. og
þar sem ég var að reyna að
kikja eftir vitanum reið brot yfir
skipið.
Hélt að alltværi búið
Báturinn lagðist aftur á hlið-
ina, en rétti sig strax viö en
mig tók út. Báturinn hafði fariö
á kaf aö aftan og ég sogaðist
út. Þegar mér svo skaut upp
sá ég bátinn fjarlægjast og þá
taldi ég að allt væri búið, það
kæmi ekki til greina að þeir
myndu finna mig og þó svo
væri, aldrei ná mér upp. Það
barst aö mér eitthvað spýttna-
brak og ég kom þvi undir
hendurnar og hékk á þvi. Þá
var vindur 11 til 12 vindstig og
sjór eftirþvi.
Guðmundur skipstjóri hafði
séð hvað gerðist og hann
sneri þegar við og tókst aö
koma skipinu að mér. Þeir
Kristján Fredreksen 2. vél-
stjóri og Ásgeir Ásgeirsson
matsveinn köstuðu til min línu,
en svo var af mér dregið að ég
náði engu taki á henni. Guð-
mundur kallaði til þeirra að
setja i mig haka en þeir þorðu
það ekki af ótta við að drepa
mig. Einhvernveginn náði ég
taki á hakanum og þeir náðu til
min, en gátu ekki hift mig um
borð. Guðmundur skipstjóri,
sem var heljarmenni að burð-
um, hljóp þá frá stýrinu, greip í
mig, dró mig aöeins aftur eftir
bátnum og kippti mér inn. Það
var handtak drengur! Ég var
þá nær meðvitundarlaus, bæði
gegn kaldur og búinn aö
drekka sjó. Þeir skáru utan af
mér stakkinn og dældu uppúr
mér sjó. Þetta gekk bærilega
en ég var svo þjakaður aö ég
stóð ekki. Ég hresstist samt
furðu fljótt, en var samt svo
helkaldur að það var tekið til
bragös að leggja mig á vélina,
það var eini staðurinn þar sem
einhvern yl var að fá. Ég fór úr
sokkum, peysu og utanyfir-
buxum til að þurrka þetta og
eftir nokkurn tima leið mér
orðiðsæmilega.
Dýrðleg sjón
Áfram var haldið, en aldrei
var sjór verri en þarna i Garð-
skagaröstinni. En þegar við
svo náðum fyrir Garðskaga
varð sjólag strax betra og
þegar við komum inn undir
Gerðahólma hittum við fyrir
varöskipið Þór, sem var þar i
vari, en hafði reynt að leita
okkar en gat ekkert aðhafst
vegna veðurs. Ég held að það
Sigrun AK-71 áleiði
slipp eftir skemmdirnar i
róðrinum 4. janúar 1952.
Þegar mér svo skaut
upp, sá ég bátirm
fjarlægjast og þá
taldi ég að allt væri
búiö, þaö kæmi ekki
til greina aö þeir
mundu finna mig...
Víkingur 11