Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Blaðsíða 48

FRIVAKTIN
Þeir sátu nokkrir gamlingjar
saman á sama bekknum og
venjulega og röbbuöu um þá
löngu liðnu daga, þegar skóla-
ganga var að hefjast og það
var talið skerpa námsgáfurnar
í krökkunum að lúskra þeim
svolitið. Einn þeirra gömlu var
á öðru máli: „Eina skiptið sem
ég var laminn", sagði hann,
„var fyrir að segja sannleik-
ann“.
Félagarnir veltu þessu fyrir
sér i þögn dálitla stund, þang-
að til einn þeirra sagði sína
skoðun, afar hæglátlega: „Já
Óli minn, það hefur alveg
læknaö þig.“
Þaö var fundur i vélstjórafé-
lagi einhversstaöar í heiminum
og félagarnir voru orönir æöi
heitir. „Þú kaiiinn minn", æpti
einn þeirra aö öörum, „ert
einhversá mesti bölvaöurbjálfi,
sem ég hefnokkru sinni hitt“.
„Þögn, þögn“, greip formaö-
urinn fram í. „Þiö viröist gleyma
þvi herrar mínir aö ég er hér
vióstaddur".
Hinn óþægilegasti sann-
leikur er til lengdar betri félagi
heldur en hið skemmtilegasta
fals.
Theodore Roosevelt.
Hlaöa bóndans brann og
náungi frá tryggingunum
hringdi og sagöi aö félagiö ætl-
aöi ekki aö borga honum út
tryggingarféö, heldur byggja
nýja hlööu handa honum, álíka
góöa og þá sem brann. Bóndinn
var óánægöur meö þau mála-
lok: „Ef þaö er svona sem þiö
rekiö viöskiptin, segi ég hér
meö upp líftryggingu konunnar
minnar".
Einu karlmennirnir, sem
kunna tökin á konum, eru þeir
sem eru i vöggu.
Eiginkonan hefur síöasta
oröiö i hverri deilu, skrifar
hrjáöur eiginmaöur. Allt sem
maöurinn hennar segir eftir þaö
er upphafiö aö nýrri deilu.
Læknir, sem lengi vann á
Kleppi, var afar uppstökkur og
ómjúkur íoröum, efeitthvaö bar
út af. Þetta var fyrir tíma sjálf-
virka simans.
Eitt sinn er honum gekk seint
aö fá umbeöiö simtal, öskraöi
hann í símastúlkuna:
„Vitiö þér nokkuö hver ég
er?“
„Nei“, svaraöi stúlkan blíöum
rómi. „En ég veit hvar þér
eruö“.
Viltu hlýða á vin I vanda
von er að svíöi kauóanum,
hættur að ríða, hætt að
standa
hættur að kvíða dauðanum.
Bréf Hafnfirðings til skattstjór-
ans:
„Ég visa til meðfylgjandi eyöu-
blaðs. Mér þykir leitt að verða
að tilkynna yður að ég sé mér
ekki fært að fylla það út, þar
sem ég sé ekki tilganginn með
þvi. Þar að auki hef ég ekki
áhuga á þessari tekjuþjón-
ustu.
Viljiö þér ekki vera svo góður
að strika nafn mitt út úr bókum
yðar, þvi að þetta kerfi kemur
slæmu róti á huga minn, og ég
veit ekki hver hefur skráö mig
sem viðskiptavin yðar.“
48 Víkingur