Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Blaðsíða 51

Fljótlega eftir aö danski full-
trúinn á fundinum, Finn
Fuldby-Olsen kom heim til sin
úr íslandsferðinni, sendi hann
islenska velferðarráðinu bréf,
þar sem hann býður islensk-
um skipum, hvar sem þau eru
stödd, fullan aðgang að mynd-
þandaþjónustu danska vel-
ferðarráðsins. Útgerðarfélag
skipsins þarf að undirrita til-
kynningu um að þjónustunnar
sé óskað, vegna þess að eig-
endur myndbandanna vilja
hafa slíka bindandi staðfest-
ingu. Þá er hægt að fá bandið
sent, annað hvort til útgerðar-
innar á íslandi eða um borð i
skipið í erlendri höfn. Venjan
er sú að áhöfnin borgar sjálf
fyrir þessa þjónustu og það
mun vera undantekning ef
leiganfelluráútgerðina.
Einhver tregða mun þó vera
á að islensk skipafélög vilji
notfæra sér þessa þjónustu,
sem svo vel er boðin, og mun
ekkert þeirra hafa undirritað
beiðni um að hún verði veitt. Á
meöan geta íslenskir sjómenn
ekki notið hennar.
Þeir smáu þröskuldar, hvort
eru tollamál eða önnur, sem
standa i vegi fyrir þvi að is-
lenskir sjómenn geti notið
þæginda á borð við stafs-
bræður sina meðal annarra
þjóða, er mönnunum sem
þeim ráða til lítils sóma. Þess
verður að vænta að þeir taki á
sig rögg fyrr en siðar og leysi
hnútana.
Verkfallið olli sjómönnum
óþægindum
Verkfall BSRB hafði
talsverð áhrif á daglegt lif sjó-
mannastéttarinnar. Fjöld far-
manna mátti sitja um borð i
skipum sinum á ytri höfninni i
Reykjavik, dögum eða jafnvel
vikum saman, fiskimenn á hafi
úti gátu ekki haft eðlilegt tal-
stöðvasamband við fólkið sitt í
landi og þess voru dæmi að
stórir togarar stöðvuðust
vegna verkfalls hafnsögu-
manna.
Farmanna- og fiskimanna-
samband islands gerði það
sem i þess valdi stóð, bæði
með formlegum umsóknum og
viðræöum við þá sem málun-
um stjórnuðu, til þess að
greiða úr þessum málum, svo
að sjómenn gætu haft eölileg
samskipti við fjölskyldur sinar.
Hvað við kom farskipunum,
tókst aö fá sum þeirra uppað,
enþvi miðurekkiöll.
Öðru máli gegndi um síma-
þjónustuna, þar varð engu um
þokað og aðeins neyðar-
þjónusta fáanleg, þrátt fyrir að
enginn gat komið auga á
hvernig það gat þjónað mál-
stað verkfallsmanna að meina
sjómönnum samtöl viö fólkiö
sitt i landi.
Blaðið leitaði álits forseta
FFSÍ, Guðjóns A. Kristjáns-
sonar, á þessum málum.
Fyrstu um farskipin: „Hvorki
BSRB né skipafélögin töldu
sér hag í að halda mönnunum
úti á ytri höfn meðan á verk-
fallinu stóð, en vandinn var að
fá tryggingu fyrir að ekki yrði
reynt að losa skipin ef þau
kæmu uppað“.
— Hvað finnst þér um þá
tregðu sem þar kom fram, til
að liðka fyrir þeim málum?
„Fyrir okkar menn verður
það að teljast algjörlega óvið-
unandi, þar sem það getur
hvorki orðið kjarabaráttu
BSRB né skipafélögunum til
góðs að skipin liggi úti, í stað
þess að vera i öruggu lægi i
höfn“.
Um talstöðvasambandið
sagöi Guðjón: „Nær allir full-
trúar i verkfallsnefnd BSRB,
ásamt forystumönnum í
bandalaginu, töldu tvimæla-
laust að það þjónaði ekki mál-
stað verkfallsmanna að meina
sjómönnum eðlileg talstöðva-
samskipti við fjölskyldur sinar.
Við teljum einangrun sjó-
manna svo mikla að jafnaði að
ekki sé undir neinum kringum-
stæðum forsvaranlegt að
meina þeim jafn sjálfsögð
mannréttindi og þau að hafa
málfrelsi við fjölskyldu sina.
Við verðum að vona að
kjarabarátta manna i landi
verði ekki til þess oftar að jafn
sjálfsagður liður i hversdags-
lifi manna, sem það er að hafa
samband við fjölskyldu sína,
verði rofinn," sagði Guðjón að
lokum.
Kaupskipafloti lands-
manna safnaðist saman
á ytri höfninni í Reykja-
vik í verkfallinu.
Ööru máli gegndi
um símaþjónustuna,
þar varð engu um
þokað, þrátt fyrir að
enginn gat komiö
auga á hvernig það
gat þjónað málstað
verkfallsmanna og
meina sjómönnum
samtöl við fólk sitt í
landi.
Víkingur 51