Sjómannablaðið Víkingur - 01.10.1984, Blaðsíða 13

Viðtal
minn tími kominn, hér hlyti ég
að deyja. Og ég skal segja þér
það, að þegar sambandið
rofnaði við okkur á laugardeg-
inum, og veðrið svona óskap-
legt, þá lagðist móðir mín í
rúmið. Hún trúði þvi ekki þegar
henni var tilkynnt að við vær-
um fundnir. Og hún ætlaði
heldur ekki að trúa þvi þegar
ég svobirtist.
— Á stórlöskuðum báti, í
svona veðri, hafið þið auðvit-
að verið í lífshættu hverja
mínútu, urðu menn hræddir?
— Enginn, ekki minnstu vit-
und, en hræðslan, sjokkið,
kom eftir á. Og svo mikil áhrif
hafði þessi sjóferö á okkur
alla, að við hættum allir sjó-
mennsku. Ekki alveg strax,
sumir luku vertið og hættu um
vorið, aðrirsiðar.
— Hvernig gekk þér aö
sofna eftir að þú komst heim
eftir þessa miklu lífsreynslu?
— Ég fékk mér i glas og
sofnaði fljótt. En það var verra
um morguninn þegar ég vakn-
aði. Um nóttina hafði rafmagn-
ið farið af öllu Akranesi, en fyr-
ir utan gluggann minn var
Ijósastaur, sem birtu lagði af
inn til min. Þegar ég svo vakn-
aði, þá sá ég auðvitað ekki
neitt og þá hélt ég að ég væri
orðinn blindur. Ég man að ég
hugsaöi sem svo að þá hefði
nú verið betra að fá að fara en
að vera blindur það sem eftir
væri. Ég þreifaöi mig svo fram
og komst þá að hinu sanna i
málinu.
Alltaf sjóhræddur
síðan
— Þú segist hafa lokið
þessari vertíö, þegar búið var
að gera við skipið, og þið
flestir. Hvernig leið ykkur í
fyrsta róðri eftir þetta?
— Illa vægast sagt. Og ekki
bara þá, ég hef alltaf siðan
verið sjóhræddur og við vorum
allir sjóhræddir eftir þetta.
Okkur gekk ekki vel það sem
eftir lifði vertiðar. Við tókum
aldrei áhættu með að róa ef
spá var tvisýn og snerum við í
veðri sem ekki hefði hvarflað
að okkur aö gera áður en
ósköpin dundu yfir.
— Nú varst þú búinn að
vera sjómaður í ein 16 ár
áöur en þetta gerðist, hef-
urðu aldrei lent í neinu þessu
líku?
— Nei, aldrei. Ég minnist
þess að svo óskaplegar voru
öldurnar þessa rúma tvo sól-
arhringa sem við börðumst
þarna fyrir lífi okkar að ég hef
aldrei séð neitt þvi likt. Ég man
að þær stundir sem ég leysti
Guömund af við stýrið, þá
komu slíkar öldur hvað eftir
annað að ég trúið þvi ekki aö
þessi litli bátur (Sigrún var 65
tonna tréskip) hefði sig gegn
þeim. Oft hugsaði ég að nú
hlytum viö að fara niður. Ég
var i mörg ár á togurum áður
fyrri og lenti þar i mannskaða-
veðrum, en ekkert þeirra var
þessu likt. Allt annað er smá-
ræði.
En svona i lokin langar mig
að segja frá atviki, sem telja
má einstakt. Ég sagði áöan að
Guðmundur Jónsson skip-
stjóri hefði misst yfirfrakka
sinn þegar stýrishúsið fyllti af
sjó, hann sogaðist út um
brúargluggann. Síðar þennan
sama vetur fékk Björn skip-
stjóri Ágústsson á Ásbirni AK
jakkann á öngul á línu, að
sjálfsögðu ónýtan, en hugs-
aðu þértilviljunina.
— S.dór.
Þórður skoöar myndina
af löskuðum bátnum og
rifjar atburöina upp í
huga sér.
... ég hefalltaf
síöan veriö sjó-
hræddur og viö
vorum allirsjó-
hræddir eftir þetta.
Víkingur 13