Sjómannablaðið Víkingur - 01.12.1995, Blaðsíða 47

vélstjóra, en fæstir sinntu því svo nokkru
næmi. Eg sinnti því reglulega.
Eftirlitsferðir voru á vissan hátt „pása“
fyrir mig ef þannig viðraði. Þessar ferðir
fór ég þegar verið var að taka trollið eða
skvera það sem kallað var. Ég fór í og upp
úr fiskilestunum gegnum hringlaga op
sem var notað fyrir fiskirennur þegar
verið var að setja fisk í lestar. Þarna fór ég
mína venjulegu eftirlitsferð. Það var
verið að skvera trolið. Trollspilið var ekki
í gangi og því lágu togvírarnir slakir á
lestarlúgunum. Engin átök á þeim. Búið
var að taka toghlerana í gálgana og því
lágu vírarnir slakir á lúgunum.
Sem fyrr notaði ég mína öruggu
aðferð. Togarinn á ferð í hring við að
skvera trollið. Ollu átti að vera óhætt.
Skipstjórinn í brúnni „með augun opin“.
Ég kom upp og steig á trollvírinn.
Auðvitað ekki yfir hann vegna hættu á að
geta fengið hann í klofið, í kynfærin.
Nú, þar sem ég steig á togvírinn skipti
engum togum að 1. sfyrimaður, sem var
á spilgrindinni og sá mig auðvitað á
lestarlúgunni, kúplaði að og hífði inn
togvírana (grandarana) af fullum krafti.
Það strekktist á vírnum eins og hann
væri fjöður. Allt gerðist nú á sek-
úndubroti. Ég skaust upp í loftið. Hver
veit hvað hátt. Svo kom ég niður með
höfuðið á undan ofan á dekkið við lunn-
inguna, í svelgnum. Höfuðið skall í
dekkinu,. Ég steinrotaðist, lá þarna þar
til mér var dröslað aftur dekkið og niður
í klefann minn. Þar var mér hent upp í
koju þótt steinrotaður væri og hurðinni
lokað. Vissi ég ekkert af mér í nokkurn
tíma. Ég segi það núna að minna skadd-
aður hefði ég verið ef ég hefði komið
niður úr fluginu í sjóinn, ef þeir hefðu
haft áhuga á að ná mér um borð. Þá er
það spurningin hvort þeir hefðu getað
náð mér rotuðum upp úr sjónum.
Þegar ég rankaði við mér varð ég þess
var að ég sá ekkert. Það var þreyta til
augnanna og fann ég að þau voru kaf-
bólgin. Bæði augun voru sokkin. Ég
gerði tilraun til þess að fara fram úr
kojunni, en það gat ég ekki. Mér hafði
verið dröslað aftur dekkið og hent upp í
rúmið mitt meðvitundarlausum. Svo var
hurðinni að klefanum lokað og ég skil-
inn eftir eftirlitslaus. Það er óskemmtileg
upprifjun að hafa unnið með svona
mönnum.
Ég hafði verið á vakt í vélarrúminu
þegar þetta atvik átti sér stað. Kynd-
arinn, Sigurður Guðmundsson, sem var
með mér á vaktinni, vissi ekkert hvað
mér dvaldist. Fannst eftirlitsferðin taka
langan tíma. En það kom að því að hann
frétti hvað hafði komið fyrir.
Ég lá í kojunni fram á næsta morgun,
um kl. 16:00. Þá fór ég á mína vakt, sem
hófst klukkan hálfsjö um morguninn.
Annað augað var alveg sokkið og ég var
óffynilegur að sjá þegar ég horfði í spegil.
Ég var illa útleikinn eða eins og ég hefði
sloppið úr illþyrmilegri líkamsárás.
Ég hugsaði mikið um það af hverju
stýrimaðurinn hafði sett togvinduna á
fulla ferð þegar ég var á lestarlúgunni.
Þetta atvik hefur alla tíð valdið mér
heilabrotum því þetta var lífshættulegt.
Á öðrum degi eftir að ég dröslaðist á
fætur var farið í höfn á Flateyri í Onund-
arfirði. Það var komin bræla og því lítt
sjóveður. Lagst var að bryggju og ákveðið
að tveir af hásetunum, sem voru dópist-
ar, færu til læknisins á staðnum. Það
þótti ástæða til að ég færi einnig til hans.
Læknirinn þar var að nokkru leyti nafn
staðarins.
Jæja, við fórum þrír til hans, hann leit
á okkur og hefur líklega númerað okkur
í röð í huga sér inn á læknastofu sína. Ég
varð þriðji í röðinni. Það var svo sem
skiljanlegt. Útlitið á andliti mínu var
skuggalegt. Læknirinn afgreiddi dóp-
istana og þá var komið að mér. Ég sá á
honum að hann hafði ekki ekki mikið
álit á mér. Hann spurði mig út úr. Hann
varð hvumsa og bylt við þegar ég sagði
honum hvað hafði komið fyrir. Ég var
settur í röntgenmyndatöku.
Að skoðun lokinni sagði hann: „Þú ert
greinilega með heilahristing.“ Ég varð
ekkert undrandi við þennan úrskurð. Ég
vissi það. Ekki sagði læknirinn að ég yrði
eftir í landi, að mér væri ekki vogandi
heilsu minnar vegna að halda starfi mínu
áfram og fara til sjós. Nei, og það þótt
veður væri óffynilegt.
Eftir á hugsaði ég: „Ég hafði kannski
gott af því, með minn heilahristing, að
fara aftur á sjóinn — í bræluskrattann.“
NEI - en á sjóinn fór ég.
Þetta var nú meiri lífsreynslan æ ofan í
æ. Bæði það að skipstjórinn og sfyri-
maðurinn sáu mig, en héldu samt áfram
og settu í gang hífingu á togvírum.
Skipstjórinn hlýtur að hafa kallað „hífa“
einmitt þegar ég stóð á togvírunum og
sfyrimaðurinn þá sett togvinduna á fulla
ferð. Svo þessi neikvæða meðhöndlun
hjá Iækninum á Flateyri. Ég sá alltaf eftir
því að hætta ekki alveg á Neptúnusi
þegar ég var kominn í land um tíma og
byrjaður með verkstæði mitt. Þessi tími
með nýjurn mönnum var ekkert annað
en afturför í lífsreynslu.“
47