Sjómannablaðið Víkingur - 01.09.2002, Side 9

Svanur KE 6
hafði verið mikið fyrir jólaköku og sultu.
Meðan Garðar var að gleypa í sig matinn
sagði hann sögur úr stríðinu. Annars
virtist skipstjórinn aðallega lifa á krein-
kexi og kaffi.
• • • •
Skipstjórinn svaf í bestikkinu og þar
var líka talstöð sem fékk orku frá þrem
jarðýturafgeymum sem voru uppi á stýr-
ishúsþakinu. Þarna á þakinu var líka
gúmmíbátur í trékassa sem lokað var
með trolltvinna og svo náttútulega hnífur
festur við snærið. Þarna uppi var líka
heljarstór ljóskastari og svo aðalsiglinga-
tækið, kompásinn sem felldur var niður
fremst í þakið. Inni í stýrishúsinu var
stýrið og Simrad dýptarmælir með hand-
snúnu botnstykki. í lúkarnum var olíu-
kynt kolaeldavél sem notuð var við mat-
argerðina og logaði í henni allan sólar-
hringinn. Frá eldavélinni lágu hitaleiðsl-
ur aftur í stýrishús og káetu. Á eldavél-
inni stóð pottur með vatni í, stöðugt
sauð í pottinum, var vatnið úr honum
notað til þvotta á mönnum og matarílát-
úm. Svo var helll upp á kaffi beint úr
pottinum.
Venjulega vorum við búnir að landa
seint á kvöldin, stundum gengum við
strákarnir eftir löndunina upp á bílastöð
sem var þarna á Vatnsnesinu. Eitt sinn er
við vorum þarna seint á föstudagskvöldi
kom einn bílstjórinn með brennivíns-
hassa, skellti honurn á gólfið og seldi sjó-
útönnunum innilialdið á c.a. þrem mín-
útum. Allt á yfirverði og staðgreitt því
venja var að láta inenn hafa þúsundkall
eftir föstudagslöndunina.
í lok marz vorum við að steina niður
net, þá birtist skyndilega maður og fór að
vinna með okkur. Þama var kominn Ó-
lafur Guðlaugsson, föðurbróðir Guðrún-
ar Helgadóltur rithöfundar.
Ólafur var mikill sögumaður og gekk
kjafturinn á honutn eins og vélbyssa all-
an sólarhringinn. Eftir þetta varð kokk-
urinn þögull því hann hafði ekkert við
Óla sem víða hafði verið, svo sem á tog-
urum við Grænland, í Hvítahafinu, róið
frá Vestfjörðum, verið verkstjóri í Breta-
vinnunni, hjá Kananum á Keflavíkurflug-
velli, nú svo á unglingsárum aðstoðar-
maður breskra laxveiðimanna í Borgar-
firði en af þeim hafði hann lært ensku.
Mér hafði gengið illa í fermingarfræðsl-
unni, gekk illa að læra sálmana og hafði
verið fermdur hálfgert upp á faðirvorið.
Veltitíðni á netabát virtist breyta þessu,
því skyndilega kunni ég vísur eftir að
hafa heyrt þær einu sinni. Óli sagði okk-
ur frá körlum í Bretavinnunni sem voru
að kveðast á. Brezki offiserinn skildi
þetta ekki og spurði hvað mennirnir
væru að gera. Þá sagði annar karlinn:
We are fighting men
We are united nation
We will fight to the last drop of blood
If we have ammoniation
Svo hvarf vörubíllinn og offiserinn
varð órólegur. Þá heyrðist í einum:
Sir, I am so sorry
To tell you the story
Of the lorry
ll is fucked up
In the quarry
Svo skall á togaraverkfall. Nágranni
minn og skólabróðir úr Skerjafirðinum,
Gylfi Helgason og nokkrir aðrir af togar-
anum Ingólfi Arnarsyni, fóru að róa á
Haföldunni frá Neskaupstað sem haldið
var út frá Sandgerði. Eftir löndun eitt
kvöldið var ég að drekka kaffi með Halla
og Villa. Þá birtist Gylfi þarna í lúkarn-
um og spyr hvort okkur vanti ekki kven-
fólk, hann sé með tvær stelpur sem hann
þyrfti að losna við. Karlarnir urðu
klumsa við, þetta var nú einum of mikið
þó að þeir væru ýmsu vanir úr slríðinu.
Gylfi sagði að þetta væru kostakaup. Við
þyrftum ekkert að borga og svo gætu
stelpurnar vaskað upp og þrifið, sér
sýndist að það veitti ekki af því. Þá fór
nú að síga í Halla kokk. Heilinn í honum
hefir sennilega farið í lága drifið því
hann skynjaði að við Gylfi værum kunn-
ugir.
Þá fór málið að skýrast. Togaramenn-
irnir höfðu bruðið sér á ball í Þórskaffi
og boðið stelpunum með til sjós, nú
voru þær orðnar leiðar og vildu komast
heim. Þar sem þeir voru tímabundnir og
leiðin til Reykjavíkur var löng fannst
þeim upplagt að koma þeim á okkur.
Villi var svona maður sem sat bara og
hugsaði sitt. Skyndilega segir hann: Þið
eigið bara að fara með stelpurnar upp á
rútustöð. Þar með var sá vandi leystur.
Helgina eftir þetta fékk ég far með Sand-
gerðingunum til Reykjavíkur. Á leiðinni
fóru þeir að segja frá skáldum sem voru
á Ingólfi Arnarsyni. Þetta voru Magnús
Stephensen og Bjarni Veturliðason. Ein-
hventíma lenti Hreiðar svarti í vandræð-
um við forhlerann. Þá kvað Magnús:
Sukk er margt í sjóferðum
Sverfur skart að honum
Hreiðar svarti á hleranum
Hangir á kartnöglonum
Lestarmaðurinn á Ingólfi hét Einar
Mýrkjartansson. Magnúsi þótti hann svo-
lítið kúnstugur og kvað um hann:
Fríður í vöngum feikna snar
Fjarri röngum línum
Einar löngum lestarnar
Labbar í öngum sínum
Bjarni Veturliða sagði að þetta væri
gamaldags hjá Magnúsi og kvað:
Langt úti á Faxaflóa er togari á beit
Þorskur stingur hausnum upp úr sjón-
um og spyr
Sjómannablaðið Víkingur - 9