Náttúrufræðingurinn - 1964, Blaðsíða 57

NÁT T Ú R U F RÆÐINGURINN
151
á sköpun lífsins á grundvelli orðsins, eitthvað í stíl við það, sem
biblían greinir frá. Síðustu öld hefur aftur á móti safnazt saman
svo mikil þekking á þessu sviði, að enginn lærður líffræðingur
lætur sér detta í bug aðra skýringu á fjölbreytni lífsins en þá, að
það lrafi allt þróazt úr lægri verum frá örófi alda. Ein þeirra sann-
ana, sem þyngst vega á vogarskál þróunarinnar, liggur í þeim ara-
grúa af steingerfingum, sem rannsakaðir hafa verið. Þeir sýna
greinilega, að vissar jurtir og dýr lrafa leyst önnur slík af hólmi
með smábreytingum á löirgunr tímabilum. Nægir þar að nefna
hestinn, senr við vitunr að byrjaði sína þróun sem lítið dýr á stærð
við kött, og hafði þá allar tærnar eins og í loppu, en varð loksins
eins og hann er í dag og gekk á einni tá. Önnur veigamikil sönnun
liggur í fjölbreytni hinna ræktuðu jurta og alidýra, sem maðurinn
lrefur sjálfur unrskapað og aukið að fjölbreytni svipað og náttúran
sjálf lrefur gert við aðrar verur á mun lengri tínra. Og þriðja og
nýjasta og um leið mikilvægasta sönnunin liggur í þekkingu nú-
tínravísindanna á lögmálum erfðanna, því að sú þekking hefur
orðið að vissu um, að lögmál ættgengisins eru um leið lögmál
þróunarinnar, af því að þau leiða beinlínis af sér þær breytingar,
senr við nefnunr því nafni. Við getum séð vissar smábreytingar
sjálf og að auki flýtt fyrir þeinr með tilraunum, ef við skiljunr
lögmál erfðanna, þótt flestar þær breytingar séu enn ómerkar í
samanburði við hina gífurlegu tilraun náttúrunnar sjálfrar.
Þótt vísindunum hafi lengi verið ljóst, að lögmál erfðanna eru
í senn lögmál þróunarinnar, er skammt síðan tekizt hefur að leiða
að því rök, að fjölbreytnin verður til innan tegundanna á grund-
velli nýrra brigða, sem stokkast saman við blöndun eftir kynæxlun
og ýrnist hverfa eða lifa áfram vegna áhrifa frá úrvali náttúrunnar.
Darwin og margir með honum lrafa talið, að þessi framvinda leiði
til þess, að tegundir verði til og síðan ættkvíslir og ættir. Að því
er við vitum bezt sem stendur, verður útlitsmunur tegunda vissu-
lega til á sama hátt og fjölbreytnin innan þeirra, en samt er mynd-
un tegundanna sjálfra allt annað mál og fjölbreytninni óskylt, af
því að aðaleinkenni góðrar tegundar er sú staðreynd, að hún get-
ur ekki blandað eiginleikum við nánustu ættingja sína. Við skul-
um því geyma okkur myndun tegundanna þar til í næsta kafla.
Fjölbreytnin skapast sem sagt af brigðum, blöndun þeirra við