Vikan - 17.05.1962, Page 20

FRAMHALDggSQSN
12. HLUT1.
Félagar Nonna pelabarns höfðu
áreiðanlega séð hvernig hann lék á
þá, Schrank og Krupke; þeir höfðu
séð að hann var ekki eins mikið barn
og þeir höfðu haldið hann, en það
gat ekki komið honum að miklu
gagni til lengdar, löggan hlaut að
finna hann von bráðar, og Þá var
ekki neinnar miskunnar að vænta.
— Krupke mundi berja hann eins og
fisk með kylfu sinni.
Það stóð símastaur rétt hjá girð-
ingunni. Nonni pelabarn kleif upp á
langbandið og náði taki á staurboln-
um.
Hvernig færi nú ef hann yfirgæfi
fylgsni sitt, hlypi beint i flasið á þeim
félögum, Schrank og Krupke og réðist
á þá með isfleygnum? Eða hann
tæki á rás niður strætið og legði
hvern þann Porteidkana, sem á leið
hans yrði, með þessu vopni sínu?
Hans mundi áreiðanlega verða getið
í forsíðufréttum morgunblaðanna, og
það ekki með neinu smáletri. En ef
hann rækist nú á Tony Wyzek?
Nonni pelabarn greip báðum hönd-
um um staurbolinn til að verjast
falli; það var sem hann sundlaði við
tilhugsunina. Mundi hann myrða Tony
— eða var það skylda hans að verja
hann gegn Hákörlunum? Þarna
þurfti hann sannarlega við ráðlegg-
ingar sér eldri og reyndari. Ef þeir,
hinir strákarnir, hefðu á annað borð
nokkurn áhuga á Því að koma hon-
um til aðstoðar, mundu þeir koma á
vettvang fyrr en varði; þeir hlutu
að fara nærri um hvar hann var nið-
urkominn. Og honum bráðlá á að
tala við þá og leita ráða þeirra.
Hver hafði eiginlega sent þessa
Porteríkana hingað? Nonni pelabarn
renndi sér kjökrandi niður staurinn
og hélt að öðrum bílskrjóð, þar sem
hann hugðist leita fylgsnis. Hver
hafði sent Þessi óféti hingað til þess
að verða Riff að bana, þeim góða
dreng?
Nonni pelabarn lagði við hlustirn-
ar. ,,Er einhver þarna inni?“ hvísl-
aði hann og starði inn í myrkt pall-
skýlið. „Þetta er Nonni pelabarn __“
„Haltu þér saman og komdu þér
hingað inn.“ Það var Arabinn, sem
svaraði.
„Það er sannarlega gott að vera
ekki einn lengur .... “ Nonni pela-
barn varp Þungt öndinni, ræskti sig
og þurrkaði sér um augun. „Krupke
og Schrank .... ég leit fyrir hornið,
og þar stóðu þeir báðir tveir, Ég var
vonlaus um að sleppa."
„Allt í lagi,“ svaraði Arabinn og
vildi ekki meir um þetta tala. Það
var margt annað, sem honum lá
þyngra á hjarta. ,,Áttu sígarettu?"
spurði hann fyrst, eins og hann vildi
þreifa fyrir sér. „Sástu nokkuð til
ferða hinna strákanna? Hefurðu
nokkra hugmynd um hvað varð af
Tony?“
„Það veit enginn,“ mælti Nonni
pelabarn, og svaraði þar með síðustu
spurningunni. Um leið fleygði hann
síðustu sígarettunni sinni til Arabans,
sem titraði eins og strá og virtist
ekki veita af einhverju róandi. „Ætli
strákarnir komi ekki hingað bráð-
um? Eða kannski þeir hafi farið
heim?“
„Ertu genginn af göflunum?"
Arabinn kveikti sér í sígarettunni.
„Þar leitar löggan fyrst. Þú mátt
alls ekki fara heim til þín fyrr en
að mörgum dögum liðnum," mælti
hann í viðvörunartón og henti frá
sér eldspýtunni.
,,Það kemur mér ekki heldur til
hugar,“ svaraði pelabarnið. „Tókstu
eftir því hvernig þeir litu út ?“
„Litu út — hverjir?"
„Riff og Bernardo, þegar þeir voru
dauðir. Undarlegt hvað mikið getur
blætt úr fólki .. .. “
„Þegiðu!" hrópaði Arabinn og það
fór hrollur um hann. „Ég skal lú-
berja þig, ef Þú Þegir ekki.“
„Eg hugsaði bara upphátt. Ham-
ingjan góða — ég vildi að þetta væri
dagurinn í gær.“ Nonni pelabarn
andvarpaði. ,,Eða væri dagurinn á
morgun. Allir dagar, nema bara dag-
urinn í dag. Hvernig litist þér á að
flýja?“
Arabinn lagðist á gólfið og reykti.
„Ertu hræddur?“ spurði hann.
„Já — en þú mátt ekki segja það
neinum ....“
„Þegiðu,“ varð Arabanum að orði.
„Þú gerir mig sjálfan hræddan með
því að segja að þú sért hræddur."
Það hvein í blístru á lögreglubíl
í næstu götu og hratt fótatak heyrð-
ist. Einhver á flótta. Arabinn lagð-
ist flatur á gólfið og pelabarnið
hnipraði sig saman í horni, þar sem
myrkast var. Lögreglubíllinn þaut
framhjá og Nonni pelabarn kvaðst
geta svarið, að hann hefði heyrt lög-
regluþjóninn kalla, að hann mundi
skjóta, ef sá, sem þeir voru að elta,
næmi ekki staðar.
Arabinn skreið inn í hornið til hans.
„Hvað eigum við nú til bragðs að
taka? hvíslaði hann.
„Ætli við verðum ekki að bíða
hérna,“ svaraði pelabarnið. „Nú fær
Hreyfillinn ósk sína uppfyllta — að
verða foringi, meina ég.“
„Ég býst við Því,“ svaraði Arabinn.
Hann greip föstu taki um handlegg
pelabarnsins. „Hvað sem gerist, þá
máttu ekki kjafta neinu í lögguna.
Skilurðu það?“
„Ég sver .... “ Nonni pelabarn
rétti upp höndina. „Kvikmyndin, sem
ég var að horfa á þegar Hákarlarnir
réðust á mig, er sýnd enn. Nú skal
Söngur saumastúlknanna — úr
kvikmyndinni „West Side Story“.