Vikan


Vikan - 08.01.1970, Blaðsíða 36

Vikan - 08.01.1970, Blaðsíða 36
aði Saunders aðeins tií á borðinu hjá sér og fór að háma i sig. Hal stóð hljóður hjá og eftir smá stund varð Saunders óþolinmóður: „Fisher, láttu mig i friði . . . ég hélt að þú værir i máli?" „Ég held að ég sé með ein- hverja glætu i Evans-málinu, herra," sagði Hal og útskýrði fyrir yfirmanni sínum allt um lausaleiksbarnið og end- aði með að segja: „Ég hef ekki trú á að dómsmálaráðuneytið hér hafi eyðilagt allar skýrslur. Er ekki hægt að fá lögregluyfir- völdin til að fá ráðu- neytið til að gefa okkur upp nafn fjölskyldunnar sem ættleiddi barn Nancy Ev- ans?" „Til hvers andskotans? Það eru hundrað ár síðan, svo hvað getur það haft með þetta brjálæðislega morð hennar að gera?" „Ég veit ekki. Ef til vill er ekki nokkurt samband þar á milli. En það voru einu mis- tökin sem Nancy Evens gerði nokkru sinni, svo ég hef trú á að það sé hlekkur. 1 öll þessi ár lifði Nancy eins og . . . ja, eins og nunna, sífellt að reyna að refsa sjálfri sér. En í síðustu viku sagði hún einni stúlkunni á skrifstof- unni að kraftaverk hefði skeð; hún virtist æst og ánægð." „Og hvað með það?" „Ef maður tekur tillit til þessa vanabundna lífs sem Nancy Evans lifði, hvaða „kraftaverk" getur hún hafa talað um, nema kannske það að hún sá dóttur sína?" „Fisher, ert þú orðinn vit- laus? Þessi Nancy var trúar- ofstækismanneskja, svo hvað sem er hefur henni getað fundizt kraftaverk. Hún var búin að gefa barnið sitt burtu svo gott sem um leið og það fæddist, og svo segir þú mér að hún myndi þekkja stúlk- una aftur 16 árum siðar!" Hal hristi höfuðið. „Ég er ekkert að halda þvi fram að þetta sé lausnin, aðeins til- gáta. Ef til vill lítur stúlkan út nákvæmlega eins og Nan- cy þegar hún var 16 ára." „Það er hálf brjáluð kenn- ing, en segjum að þú hafir rétt fyrir þér: Við vitiiin ekki hvr,rt Nancy Evans reyndi að komast í samband við stúlk- una; við vitum að ungfrú Ev- ans sat allan laugardaginn i kirkju; og segjum lika svo að Nancy hafi talað við stúlkuna, hvers vegna ætti dóttirin að hafa áhuga á því að drepa móður sína?" „Saunders, eins og þú seg- ir, þá má vel vera að þetta sé tóm tjara allt saman, en Nancy Evans fór aðeins tvisvar út yfir mörkin: Fyrst þegar hún átti lausaleiksbarn og síðar, þegar hún var myrt. Og ég held að það sé þess virði að maður athugi málið aðeins. Ég ætla mér að graf- ast eins djúpt í þetta mál og hægt er, og ég fer fram á að- stoð þína." Saunders saup duglega á kaffinu og gretti sig. „Ert þú viss um að þeir hafi ekki dælt einhverjum óþverra i þig, Fisher. Sjáðu til: Ég er hér á kafi í leiðindamálum, eins og ávísana- og lyfseðla- falsi og bílaþjófnuðum. Og ef við eigum að fara að fara f ram á ráðuneytisaðstoð, þýðir það að við lendum i alls kyns veseni. Farðu sjálf- ur til þeirra og sjáðu hvað þeir segja." Innan einnar klukkustund- ar sat Hal Fisher, leynilög- reglumaður fyrir framan gamlan, horaðan fulltrúa og sagði honum söguna. „Það er ekki hægt að segja neitt með vissu þar til við höfum athugað málið ræki- lega frá öllum hliðum. Reikn- um nú með að fólkið sem tók stúlkuna að sér, hafi aldrei sagt henni að hún væri ættleidd. Nú er hún 16 ára og m.iög sennilega nákvæm- lega eins í útliti og Nancy Evans þegar hún var sextán ára. Ef til vill hefur Nancy séð hana út á götu, elt hana heim og reynt að tala við hana eða fósturforeldra hennar. Pápi gamli er hrædd- ur um að stúlkan verði fyrir einhverjum leiðindum, svo hann verður að skjóta Nan- cy." „Það myndi aðeins óður maður gera." „Vissulega, en honum gæti hafa dottið í hug að ef til vill myndi hann missa barn- ið. Herra, ég veit að þetta er ákaflega viðkvæmt mál; að fá ráðuneytið til að láta mig hafa leynilegar upplýsingar, en við förum varlega með allt saman og ef ekkert er til í getgátum minum, er eng- inn skaði skeður." „Ég skal tala við aðal- stöðvarnar og sjá hvað þeim finnst. Komdu aftur eftir klukkutíma, Fisher." Þegar Hal kom aftur, spurði fulltrúinn: „Veizt þú eitthvað um hús, Fisher?" Hal hristi stórt höfuðið. „Ég er með nafn f jölskyld- unnar sem ættleiddi stúlk- una; fékk það i gegnum síma. Þau bjuggu í Syracuse þangað til i siðustu viku, þegar þau fluttu inn í nýja íbúð, byggða af samvinnu- félagi, ekki langt frá því þar sem ungfrú Evans bjó. Svo vel má vera að eitthvað sé til í hugmynd þinni. En þú verður að gera þér ljóst, að þetta er algjört leyndarmál. Ef okkur verða á mistök springur allt i háalof t, en við erum að fást við morðmál, svo ég tel þetta nauðsynlegt. Og — þetta verður að fara ákaflega varlega með." „Já, herra minn." „Og til allrar hamingju ert þú með þetta gifs á þér, svo þú litur alls ekki út eins og leynilögreglumaður. Þvi sting ég upp á að þú látist vera frá Húsnæðismálaráðu- neytinu. Hjónin eru Robert og Jane Norton. Þú ferð þangað seinnipartinn í dag og þykist vera að athuga leka, sem kvartað hefur ver- ið yfir. Ekki fara inn i Nor- ton ibúðina; heldur vertu öðru hvoru megin við hana — það ætti að láta allt líta vel út og eins ættir þú að fá tækifæri til að sjá Norton- hjónin. Og það eina sem þú átt að gera er að skoða þig um. Röng handtaka getur haft ægilegar afleiðingar. — Skilið?" Hal kinkaði kolli. „Ég skal útvega þér passa frá Húsnæðismálaráðuneyt- inu," hélt fulltrúinn áfram, „og fá einhvern þaðan til að gerast ábyrgan. Ein borgar- stofnunin verður að þvo hendur annarrar." Rlokkin var ósköp venju- leg múrsteinsbygging, með útsýni yfir ána og fullkom- inn öryggisútbúnað. Hal var kominn þangað klukkan 4:30 og varð að tala við dyra- vörðinn i gegnum dyrasím- ann áður en glerdyrnar voru opnaðar og hann komst inn í litríkt anddyrið. Hann sýndi manninum passann og var sagt að bíða eftir hús- verðinum. Hal gekk yfir að pósthólfunum Norton-hjón- in voru i ibúð 6D. Húsvörð- urinn lét ekki sjá sig strax, svo Hal gekk hljóðlega upp á sjöttu hæð og hringdi á 6C. Ekkert svar og þá hringdi hann á 6D. Ung stúlkurödd kallaði: „Pabbi, ertu kominn heim?" Stúlkan sem opnaði var há og grönn, Ijóst og fallegt hár, fölblá augu og hlýleg- an, rauðan munn. Hal starði á hana og átti i erfiðleikum með að ná andanum. Hún var lifandi eftirmynd Nancy Evans. Stúlkan varð vand- ræðaleg og sagði: „0, ég hélt að þú værir... eh, hvað var það?" Röddin var hlýleg. Hal tók upp passann með hægri höndinni og róttí stúlkunni. „Við höfum feng ið nokkrar kvartanir yfir leka og súg á hliðinni sem snýr að ánni. Mér þætti vænt um að fá að ganga úr skugga um það hér." Hann hafði starað svo ákaf t á andlit hennar, að það var núna fyrst sem hann tók eftir þvi að hún var klædd þannig að hver lín'a sást, Ef hún var ekki nema 16 ara, hafði hún ábyggilega náð fullum þroska líkamlega — og það góðum þroska. „Jú, gjörðu svo vej, herra minn," sagði hún og bætti svo við: „Farðu várlega með handlegginn á þér — hvað, féll hús á þig?" „Já, eitthvað svoleiðis." Hal fór á eftir henni ifm í smekklega og þægilega stofu, með glervegg á móti ánni. Allt benti til þess að Norton- hjónin hefðu sæmilegar tekjur. Veik konurödd kallaði úr öðru herbergi: j,Hver var að hringja, elskan?" : 36 VIKAN 2-tbl-

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.