Vikan - 19.08.1971, Síða 44

NÆTURVAKT
Framhald af bls. 9
svo komu skilaboð frá dyra-
verðinum, að hann gæti ekki
komið og sótt hana fyrr en
seinna. Ungfrú Glynn fór að
skrifborði sínu og stillti upp
spegli, svo að hún sæi yfir stof-
una og dyrnar fyrir aftan sig.
Því næst dró hún út eina skrif-
borðsskúffuna, fullvissaði sig
um, að litla, ólöglega vopnið
hennar lægi á sínum stað og
reynái svo að beina athyglinni
að skriftunum.
Kaldan súg frá ganginum
lagði um hana, hún hrökk við
að heyra fótatak á ganginum
og fór fram. Ein hjúkrunarkon-
an, frá eins manns herbergjun-
um uppi, stóð og horfði með
áhuga á töflu frammi á gang-
inum, en hún gat þó ekki blekkt
ungfrú Glynn.
„Þér þurfið ekki að vera að
þessu,“ sagði hún við sníkilinn.
„Skáparnir okkar eru læstir.“
Einkahjúkrunarkonurnar'
voru farnar að gera sér leik að
því að stela vínanda sjúkra-
hússins handa sjúklingum sín-
um. Hún sagði aumingjalega:
„Birgðir mínar voru búnar.“
Svo bætti hún við: „Raebe
gamli er í ófriðarskapi núna.“
„Hvað er að?“
„Sá, sem var með krabba-
meinið í maganum dó í hönd-
unum á honum. Þér sjáið hann
áreiðanlega áður en langt um
líður.“
Hjúkrunarkonan fór. Sjúkl-
ingar ungfrú Glynn sváfu nú
einu sinni rólega, og friður og
ró ríkti í stofunum. Klukkan
var ellefu, en dr. Raeber var
ekki kominn enn.
Zizz! Ein hvell, skipandi
hringing. Ungfrú Glynn leit á
töfluna, hún hrökk við. Það var
kveikt á nr. 7. Hjúkrunarkon-
an beið áköf, það var ekki
hringt nema í þetta eina skipti,
en það var kallað — og hún
varð að svara.
Ungfrú Glynn neyddist til
þess að ganga að hurð dánu
konunnar. Hún hlustaði fyrir
utan, hún heyrði ekkert hljóð.
Hún gekk inn.
Dauði líkaminn lá rólegur á
rúminu. Það leit úr fyrir, að
enginn hefði komið inn í stof-
una. Ungfrú Glynn leit fljótt í
kringum sig og gekk síðan út
aftur. Atti hún að færa þetta
inn í bækurnar?
Dr. Raebe kom inn á þessu
óheppilega augnabliki. Ungfrú
Glynn studdi sig við skrifborð-
ið, um leið og hún stóð upp.
„Hvað gengur nú á?“ spurði
hann.
„Nr. 7 var rétt að hringja,"
gat hún stunið upp úr sér.
„Af hverju farið þér þá ekki
inn til hennar?"
„Hún dó klukkan tvær mín-
útur yfir sjö,“ svaraði ungfrú
Glynn og benti á dagbókina.
„Ó, þér hljótið að vera brjál-
uð,“ sagði hann og tók í band-
ið á töflunni.
Hjúkrunarkonan lokaði aug-
unum og opnaði þau ekki aftur
fyrr en hún heyrði yfirlækn-
inn nálgast dyrnar. Hann var
mjög strangur á svipinn.
„Einhver asni hefur látið
bjöllustrenginn hanga, og súg-
urinn úr glugganum hefur
blásið hann í burtu og komið
GóÖir bílar tryggja skemmtilegt ferðalag. Bílaleigan I IV'iíáAS#
SKÚLATÚNI 4 SÍMI15808 (10937)
bjöllunni til að hringja. Hvers
vegna notið þér ekki augu yð-
ar? Hjúkrunarkonur ættu að
minnsta kosti að hafa einhverja
athyglisgáfu.“
Ungfrú Glynn settist. Það var
andstætt öllum reglum, en
henni var alveg sama, hún var
dauðleið á öllu. Raebe stóð nú
á miðju gólfinu á milli skrif-
borðsins og hurðarinnar. Hann
hristi höfuðið með vanþóknun.
„Maður verður að vera kald-
ur og hafa sterkar taugar, ef
maður ætlar að vera á sjúkra-
húsi,“ sagði hann.
Ungfrú Glynn starði niður á
skrifborðið. Nú var öllu lokið.
Eftir tvær mínútur ætlaði hún
að segja dr. Raebe álit sitt á
honum. Hvað var þetta? Eitt-
hvað hreyfði sig í speglinum
hennar. Nr. 6 stóð í dyrunum
með fingur á vörunum: ungfrú
Glynn gat sér til, hvað hann
hefði í huga, en sat kyrr.
Jim stökk. Hann greip utan
um dr. Raebe með höndum og
fótum. Dr. Raebe ætlaði að æpa,
en ópið kafnaði í hálsi hans.
Andlit hans varð blóðrautt, og
augun starandi og báðu um
hjálp. Ungfrú Glynn hreyfði
sig ekki. Hún mundi að hún
átti að vera köld.
Þeir byltust um og duttu á
gólfið og Jim varð ofan á.
„Þarna náði ég í hann,“ sagði
Jim.
Ungfrú Glynn vissi, að orð
mundu engan árangur bera,
þegar svona stóð á. Hún var
hin rólegasta, fór ofan í skúffu,
þar sem hún hafði falið kylfu,
og sló nr. 6 með henni af mikl-
um krafti í hnakkann. Jim hneig
undireins máttlaus niður.
Dr. Raebe stóð á fætur, en
var óstyrkur. Hann fékk mik-
ið hóstakast, og þegar það var
liðið hjá, hafði hann náð sér
sæmilega. Hann velti árásar-
manninum við og þreifaði á
slagæð hans; lyfti honum síðan
upp og bar hann inn í rúm.
Raebe gamli var mesti hreysti-
skrokkur og ekki sérlega til-
finninganæmur, um það var
ekki að efast.
Ungfrú Glynn beið eftir, að
hann kæmi aftur. Hvað mundi
hann segja?
Hann sagði:
„Ef hann deyr, þá var það ég,
sem sló hann.“
„Haldið þér, að hann deyi?“
spurði hún.
„Það get ég sagt yður eftir
klukkutíma.“
Rödd hrópaði: „Mlg er heims-
meistari í hnefaleik! Hver sló
mig?“
„Hann deyr ekki,“ sagði Ra-
ebe læknir. Hann horfði hvöss-
um augum á ungfrú Glynn og
sagði ekki óvingjarnlega:
„Hvers vegna hafið þér ekki
heldur í einkahjúkrun? Það er
léttara verk og tekur ekki eins
á taugarnar. Eg skal sjá um, að
þér fáið nóg að gera.“
„Af því að ég kæri mig ekki
um vinnu utan spítalans,“ sagði
hún áköf. „’lfig vil verða yfir-
hjúkrunarkona; það er það
eina, sem ég vil!“
Hann hristi höfuðið.
„Þér getið það ekki, til þess
þarf sterkari taugar en þér haf-
ið. Þér voruð alveg ráðþrota,
þangað til þessi vitleysingur
var nærri búinn að drepa mig.“
„Haldið þér það?“ sagði ung-
frú Glynn og horfði á lækninn
í speglinum. ,
„Við hvað eigið þér?“ Raebe
læknir varð allt í einu undr-
andi á svipinn. En hvað var
þetta? Hann gekk að dyrunum,
þar sem Jim hafði staðið og
horfði á sjálfan sig í speglin-
um. „Sáuð þér, þegar hann
stökk á mig?“
„Já.“
„Og þér vissuð, hvað hann
ætlaði sér?“
„Eg hef sjálf orðið fyrir því.“
„En — en stúlka mín, hann
hefði getað drepið mig!“
„Hafið þér nokkurn tíma
heyrt þess getið, að læknir hafi
verið drepinn á þessum gangi?“
spurði hún rólega.
Læknirinn hummaði.
44 VIKAN 33. TBL.