Vikan - 19.08.1971, Side 46

HER Á EG HEIMA
Framhald aj bls. 29
lega kemur fyrir að skip
rekast á, ef skipverjar af
sitthvoru skipinu þurfa að
tala eitthvað náið saman,
og fyrir kemur líka að
skipið ruggar hressilega, ef
gengið ér harkalega um
þiljur, en björgunarbátarn-
ir (sem maður er með um
hálsinn) eru tryggir og
Eyrarhaf er vinveitt haf,
sem engu ógnar.
Þegar við eruin komnir
hálfa leiðina yfir hnöttinn,
vöknum við aftur til raun-
veruleikans — sem i Vatna-
skógi er ljúfur. Við erum
alls ekki komnir yfir hálfa
jarðkúluna, heldur einung-
is yfir hálft vatnið og hvit-
ar plastbaujur gefa til
kynna: Hingað og ekki
lengra.
Einstaka manni fatast
eitthvað áralagið og gusur
ganga yfir bátsverja, en
venjulega er þakkað fyrir
það á svipaðan máta. Við
róum með ströndínni, og
þar eru nokkrir strákar
með veiðistengur. Á kvöld-
in má oft sjá silunginn
stökkva, en núna fá þeir
ekki bröndu. Það gerir
kannski ekki svo mikið til,
því að skógurinn fyrir of-
an heillar, bátarnir, kunn-
ingjarnir —- nýir og gaml-
ir — og tilveran öll. Við
megum vera klukkutíma á
bátunum, en kanóinn er að-
eins leyfður í hálftíma i
einu. Sá hálftimi er liðinn
og næstu tveir strákar eru
á leið í land, svo að við
verðum að hypja okkur
lika.
Það er djúpt vatn, Eyr-
arvatn. og stundum er
haldin mikil vatnahátíð,
þar sem þreytt er stakka-
sund, kappróður og margt
fleira. Ekki eru það þó
strákarnir sem taka þátt i
því (enda flestir svo stutt-
ir í annan endann, að þeir
botnuðu tæpast), heldur
foringjarnir. Strákarnir
livetja þá liins vegar til
dáða og þá er borðformað-
urinn að sjálfsögðu vinsæl-
astur. Takist honum eitt-
livað illa upp, er það hrein
óheppni. Einu sinni var
strákur kominn í spariföt-
in, á leið heim eftir viku-
dvöl í Skóginum. Rétt áð-
ur en haldið var upp i rút-
una, rölti hann niður að
vatninu. Tunna flaut við
bryggjuna og hann ákvað
að kveðja vatnið ástkæra
með þvi að sitja hana í
smástund. En tunnan valt
.... Það var blautur og
hrjáður strákur sem kom
heim til sín á stuttbuxum
og bol.
Vestan megin við Lind-
arrjóður er iþróttasvæðið '
og við göngum þangað út
eftir. Á grasvellinum er i
fullum gangi fótbolta-
keppni á milli fyrsta og,
annars borðs. Hópur af
strákum stendur í kring og
æpir á félaga sína; við tök-
um myndir og sleikjum
sólskinið — en þá fer að
rigna. Þetta er ekki venju-
legur, íslenzkur aumingja-
skúr, lieldur alvöru hita-
heltisrigning. Við tökum til
fótanna í skjól og skiljum
strákana eftir í fótboltan-
um. Þeir hafa ennþá ekki
gert sér grein fyrir rign-
ingunni!
Það er komið hádegi og
við sláumst í hóp drengj-
anna sem eru að fara í
mat. Klukkan er á slaginu
tólf og nákvæmlega 30 mín-
útum siðar eru þeir allir
komnir út, búnir að borða
soðinn fisk og ávaxtagraut
og taka af borðum. „Þeim
finnst það hreinasta fá-
sinna að eyða meiri tíma
i að horða“, segir Friðbjörn
og glottir með okkur.
Eftir mat liefst fyrri hluti
frjálsíþróttamótsins: Kúlu-
varp, stökk, hlaup og fleira
og stundum er meira að
segja farið í víðavangs-
hlaup og ]iá er ekki látið
nægja minna en hringur í
kringum Eyrarvatnið blátt.
Ýmiss konar bikarar eru
veittir fyrir afrek, allir
farandbikarar, og á þeim
tæplega 48 árum sem liðin
eru síðan KFUM fyrst hóf
sumarbúðastarfsemi sína,
hafa þessir bikarar farið
i gegnum marga sveitta
drengjahöndina. Sumir eru
að sjálfsögðu nýir eða svo
til. Vel flestir piltanna taka
þátt í mótinu, en aðrir leika
sér hér og þar á svæðinu
— eða á vatninu, sem er
alltaf vinsælasta leiktæk-
ið.
Við austurenda vatnsins
er Oddakot, gamalt eyði-
býli, og þar er baðströnd
Skógarmanna. Þangað er
farið í góðu veðri og busl-
að í vatninu. „Það er öldr-
uð sögn. .. . að enginn verð
ur verri þó hann vökni ögn
....“, er sungið á kvöld-
vökum i Lindarrjóðri og
margur kappinn kom blár
og norpandi kaldur upp úr
vatninu við Oddakot, en
sólin og skógurinn þerraði
það skjótt og strax var far-
ið út í aftur.
Það er stefnt að þvi í
Vatnaskógi, að drengirnir
verði sem sjálfstæðastir og
foringjarnir eru ekki að-
eins leiðbeinendur, heldur
og félagar þeirra. Auk
þeirra sem áður eru nefnd-
ir, eru þeir Þórir Sigurðs-
son og Auðunn Eiriksson
foringjar, allt gamlir Skóg-
armenn og virkir þátttak-
endur í starfi KFUM í
Reykjavík. Foringjarnir
eru dómarar í íþrótta-
keppni og fleiru, og þegar
komið er kaffi, koma þeir
— Þarftu að hafa með þér
heimavinnu á hverju kvöldi?
röltandi i miðjum stráka-
liópunum og hafa nóg að
gera við að hlusta á það
sem í frásögur þykir fær-
andi. Og i Vatnaskógi er
alltaf nóg af slíku.
Eftir kaffi er haldið á-
fram við leiki og störf og
enn sníkjum við far út á
vatn. I þetta sinn fórna
tveir vörpulegir piltar
helmingnum af þeim liálf-
lima sem þeim er ætlaður
á eintrjáningnum. Við ráð-
um okkur varla fyrir stráks
legri kæti og skvettum hver
á annan: „Og við höldum
til hafs á ný....“! Svona
líður dagurinn við leiki og
störf þar til að kvöldverði
loknum, að safnast er sam-
an í stóra salnum — þar
sem áður var matsalur —
í aðalskálanum, til kvöld-
vöku.
Söngurinn berst um all-
an Skóginn og skærar
drengj araddirnar titra aí
áreynslu. „Hér á ég heima/
hér bezt ég næ/ daglega
að dreyma/ um dýrð Guðs
sí og æ. .. . “ Sr. Friðrik
Friðriksson hefur samið
flesta sálmana í söngbók
Skógarmanna og þeir eru
einfaldlega kallið „Séra
Friðriks-sálmur númer
þetta og þetta“. 1 iveru-
skálanum er einnig „Séra
Friðriks herhergi“, úti eru
„Séra Friðriks kapella“ og
„Séra Friðriks lind“ og
drengjunum eru oft sagð-
ar sögur af þessum mikla
mannvini. „Þrátt fvrir þá
ást sem við höfum á séra
Friðrik“, segir Friðbjörn,
þegar við spyrjum hann,
„er alrangt að lialda, að við
álítum hann hafa verið ein-
hvern spámann. Stai’f lians
hér heima í KFUM var hans
köllun, við vitum það, og
við vitum líka, að hann
vissi hvað hann var að gera.
Þess vegna viljum við varð
veita minninguna um hann
og starfa hér á sama hátt
og hann gerði“.
Það er ekki gott að segja
Framhald á bls. 50.
46 VIKAN 33.TBL.