Vikan - 06.12.1973, Blaðsíða 13

liðlangan daginn: betlarar, spámenn, spek-
ingar, fyrir. utan þá sem ég kalla venjulegt
fólk. beir húka i smáhópum, sumir komnir
alla leið útí ána. Ekki er áin djúp viö bakkann
sem betur fer, og fyrir utan sálarþvottinn eru
sumir að skola flfkurnar utanaf sér og baða
kýrnar.
bað er bannað aö taka myndir á þessum
stað. Fólk á að fá að busla fáklætt i ánni án
þess aö eiga það á hættu aö fá skripamyndir
af sér i erlendum blöðum.
Uppá þessum bökkum er sá hluti borgar-
innar sem talinn er elstur. Göturnar eru ekki
breiöari en svo að viða nær meöalstór maður
á milli húsveggjanna ef hann réttir út báðar
hendur. Allstaðar er urmull af fólki og hvert
skot notað til aö versla.
Prangarar bjóða vöru sina og eru ýtnir, en
kurteisir og ljúfir, I framgöngu þvi Indverjar
eru ljúfmenni og þægilegir v'iöskiptis bæði i
Benares og annarstaðar.
Um þessar þröngu götur komast auövitað
engin faratæki nema hjól, en innanum mann-
grúann spígspora kýr. t heilagri borg reika
auðvitaö heilagar skepnur.
Leiðbeinendur minir um þessar slóöir voru
bræður tveir, annar prófessor i enskri tungu
og bókmenntum, hinn dýralæknir sem dval-
ist hafði um átta ára skeið á Englandi. baö
var prófessorinn sem sagöi kaldhæöinn um
leið og hann skaut sér á ská framhjá einni af-
lóga beljunni:
— Viö Indverjar dýrkum kúna og sveltum
hana. bið striðalið hana og étið!
Sumar eru þessar veslings skepnur ekki
einasta horaðar, heldur lika fársjúkar. Eina
sá ég meö æxli á stærð við mannshöfuð útúr
kviðnum. bað er þvl nóg að gera fyrir dýra-
lækna þótt naumast sé unnt að ráða bót á
vandanum nema meö byssunni. Flækingskýr
á götum borganna eru hinn mesti smánar-
blettur i augum góðra og upplýstra heima-
manna sem vilja að þeim sé útrýmt eða þær
fluttar á brott, enda aö kalla bjargarlausar á
mölinni
Ekki bera þær heldur allar heilagleikann
utaná sér. Ég varð vitni að þvi að mannýgur
tarfur, særður á höfði, kom æðandi eftir göt-
unni, ruddi um manni nokkrum sem bar
stóra byröi á herðum og óö gegnum mann-
þröngina svo fólk hljóp æpandi inni skot og
ranghala til að foröa sér.
begar ég svo rölti um hin þröngu sund eftir
þessa landkönnun, vék úr vegi fyrir heilögum
og horuöum kúm og sneiddi framhjá þeirri
„blessun” sem þærhvarvetnalátafalla ágöt-
una, gat ég ekki að mér gert að hugsa hve
jarðýtur eru göfug tæki. Meö þeim væri hægt
aö sópa öllum sóðaskapnum útá fljótið.
betta voru auðvitað syndsamlegar hug-
leiöingar i heilagri borg.
Ég hafði heldur ekki skúraö mitt hjarta úr
ánni, brast meira aö segja kjark til aö dýfa
minum minnsta fingri niöri heilagleikann um
hádegisbilið hvað þá um miðja nótt þegar
lofthitinn var kominn niöri 6-7 gráður á C.
Astæðan var meöfram sú aö mér þótti
vatniö ekki nema i meðallagi heilagt — svona
frá venjulegu sjónarmiði.
Fólk þvoöi þarna sálina, leppana og kýrn-
ar, en ekki nóg meö þaö: úti ána flóði inni-
hald holræsanna og annað þess háttar góð-
gæti.
En þetta var misskilningur.
Ain er tandurhrein þrátt fyrir allt. Visindin
segja það meira að segja og hver trúir ekki
þvi sem visindin segja nú á dögum?
Drykkjarvatn taka Benaresbúar úr ánni
einsog ekkert sé.
Ég spurðist fyrir um hvar ég gæti fengið
drykkjarvatn og var visað á venjulegan
vatnskrana. begar ég svo bað um skýringar
á þvi hvers vegna ekki væri hægt að fá
alminlegt vatn aö drekka var mér sagt aö
vatniö úr Ganges, hinu helga fljóti, væri
hreinna og heilnæmara en annað vatn þar
nærlendis.
Skýringin kom á eftir og var mér þá öllum
lokið.
baö er siður að brenna lik á bökkum hins
helga fljóts. bau eru brennd á bálkesti, og ef
um er aö ræða rikan mann er viðurinn mest-
megnis angandi sandelviður.
A eftir er brenndum kjúkunum kastað á
fljótiö.
Dýralæknirinn sagði mér að það væru
hrein firn sem þannig færu úti ána og. stein-
efni úr öskunni, þar á meöal úr beinunum,
gætu vel stuölaö að þvi að sótthreinsa vatnið.
bað væri staöreynd að gerlafræðileg rann-
sókn á vatninu leiddi i ljós að það væri ekki
óhollt neyzluvatn og betra en viða annarstaö-
ar á landinu.
49. TBL. VIKAN 13