Vikan - 06.12.1973, Blaðsíða 69

aðalhjörðina og eftir voru aðeins
Charles Mia og tveir hjálpar-
menn, til að reka heim það sem
eftir var.
Veðrið hafði verið mjög gott ,
heitt og bjart á daginn, en svalt á
kvöldin og ekki laust við nætur-
frost.
Þau sátu, eins og venjulega
kringum eldinn, mett og þægilega
þreytt. Horrie hafði framleitt
reglulegan veizlumat. Stjörnurn-
ar virtust óvenjulega skærar og
eldurinn varpaði rauðleitu skini á
andlit mannanna og stúlkunnar,
sem sátu þarna á jörðinni.
Charles var i övenjulega góðu
skapi. Hann fór að segja frá
ymsu, sem hann hafði upplifað i
Evrópuför sinni, nautaati á
Spáni, nóttunum i Tangier og
skemmtisiglingu um Eyjahafiö.
Mia sat, hálfhulin skugga, og
henni fannst hann aldrei hafa
verið svona glæsilegur. Hún hafði
orðiö vör við, að hann horfði
stundum á hana og hún dró sig
lengra inn i skuggann. Það var
eitthvað i fari hans sem kom
henni til að halda, aö hann væri að
tala til hennar, og það var engu
llkara en að honum væri ekki
Ijóst, að þau voru ekki ein.
Henni fannst þaö ekki rétt af
honum, að horfa svona á hana.
Hann hlaut að sjá hver áhrif þetta
hafði á hana. Henni fannst sem
væru þau bæði að hrifast inn i
ægilega brimöldu, — sogast burt,
að einhverjum háskalegum stað.
Hún heyröi að Horrie ræskti
sig, barði öskuna úr pipunni sinni
alveg við skóhælinn. Þessu
kunnuglegu hljóð, sefuðu hana
svolitið. Hún sagði: — Ég veit
ekki hvernig ykkur liður, en ég er
aveg búin að vera, ég ætla að
skriða i hiði mitt. Sé ykkur á
morgun, strákar.
Svefninn vildi ekki miskunna
sig yfir Miu þetta kvöldið. Þegar
hún að lokum sofnaði, var hún
búin að ákveöa hvað hún ætti að
gera.
Hún var þögul við morgun-
verðinn og Charles virtist lika ró-
legur. Hann virtist ákveðinn i þvi,
aö foröast sem mest að vera einn
með henni, reið heim á yzta væng
hjarðarinnar en ekki við hlið
hennar, eins og áður.
Daginn eftir að þau komu heim
til Widgerie, sagðist hann ætla að
fara með Felicity til Sydney, til
aöhitta fæðingalækninn, sem átti
að annast hana um meögöngu-
timann og barnsburöinn.
Felicitiy var mjög ánægð meö
þessa ráðstöfun, og ennþá
ánægðari, þegarhún fékk bréf frá
foreldrum sinum, sem ætluðu aö
koma til Ástraliu i heimsókn og
höföu feginsamlega þegið heim-
Mia var ennþá ákveðnari en
áður, hún vildi vera komin á burt
áður enbarniðfæddist og heimilið
yrði fullt af ömmum og öfum og'
stoltum foreldrum. Hún mátti
ekki einu sinni hugsa fram á þaö.
Minningarnar frá siðasta
kvöldinu við eldinn uppi i f jöllun-
um, höfðu veriö áleitnar viö
Charles og h'ann óttaðist til-
finningar sinar -gagnvart Miu.
Þess vegna tók hann þá ákvörðun
aö fara til Sydney með Felicity.
En honum gekk ekki vel að ráða
við þetta og einu sinni, þegar þau
hittust af vilviljun fyrir utan
dyrnar hjá Miu, þegar hann var á
förum til Sydney, greij hann
hana i faðminn og hélt henni fast
aö brjósti sér andartak, siðan
sleppti hann henni snögglega, og
flýtti sér I burtu.
Felicity var komin út I bilinn,
og þegar Charles hafði kysst
móður sina og þrýst hönd fööur
sins, flýtti hann sér að setjast
undir stýriö og aka brott.
Mia virti þau fyrir sér úr
glugganum á herbergi sinu og
næsta morgun fór hún á næstu
simstöð og sendi Brett Pellew
skeyti.
Þú getur sótt Beau núna, ef þú
vilt. Mia.
Hún rétti blaðið til afgreiðslu-
mannsins, horfði á hann telja
orðin og hafði á tilfinningunni, að
þessi maður hefði örlög hennar I
höndum sér. Hún hugsaði með
sér, hvort það jnyndi ekki hvarfla
að Brett, að hann gæti sótt hana
lika.
Hún hugsaði með sér hve lengi
hún myndi þurfa aö biða eftir
svari hans, ihugaði jafnvel þann
möguleika, að hann myndi
kannski alls ekki svara þessu.
Það gat vel verið, að hann gæfi
einfaldlega skipun um, aö Beau
yröi sendur til Perth flugleiöis.
Hana langaði til að hitta hann
aftur, langaði til aö kynnast hon-
um svolitið, áður en hún tæki
ákvörðun um framtið sina. Ef hún
gæti ekki hugsaö sér neitt sam-
band við hann, þá haföi hún ekki
gefið nein loforð, sem hann gæti
hengt hatt sinn á og þá var hún
laus allra mál.
Næstu tvo daga, beiö hún
spennt eftir simahringingu,
svaraði alltaf þegar hún gat
simahringinum, 1 þeiri von, aö
einhver skilaboð væru til hennar,
en árangurslaust.
Það var orðið áliöið dags á öðr-
um degi, þegar billinn ók I hlað á
Widgerie.
Hún hafði verið að synda I ánni
og var á heimleiö meö votan
sundbolinn i hendinni og blautt
hárið flaksandi fyrir vindinum.
Ilskórnir og rakur kjóllinn limd-
ust við llkama hennar. Hún nam
staöar, þegar hún sá Brett opna
hliðiö og ganga til móts við hana.
Hún heföi svo sem mátt búast
viö að þannig yröi þaö, að hann
kæmi án fyrirvara, ákveöinn og
sannfæröur, sigurvegarinn
kominn aö vitja sigurlaunanna.
Frh. I næsta blað
lilmr
GRENSÁSVEG118,22,24
SÍMAR: 32266-30280-30480
49. TBL. VIKAN 73