Vikan - 16.09.1982, Síða 23

Fjórði hluti
Framhaldssaga
sama sem eyðileggja starf okkar
erlendis og sömuieiöis móður-
fyrirtækisins. Að það taki mörg ár
að kippa því aftur í lag.”
„Þeir eru þegar sannfæröir.”
„Þeir þurrvinda mig. Kreista
hvern dropa úr uppþornuðum
beinum mínum. Það tekur langan
tíma áöur en þeir verða ánægðir. ”
„Ekki brotna.” Muhlen var ekki
áhyggjufullur, þetta var aövörun.
Maas andvarpaði. „Ég iðrast
einskis. Þetta var mín hugmynd.
Það tekur ár, kannski tvö ár, áður
en ég get hafist handa hjá þeim.
Þangað til er best að fórnarlömbin
þín komist ekki aö því hvað þau
eru.”
Muhlen brosti. Það var sjald-
gæft þegar hann átti í hlut. „Þaö
er enginn möguleiki á að þau kom-
ist að því. Sum eru jafnvel sak-
laus. Og þau mótmæla því hærra;
því hærra, því betra. Við erum
búnir aö yfirfara þetta, þú og ég.
Hafðu ekki áhyggjur. Agnið verður
vel útilátið. Þú færð stuðning fram
írauðan dauðann.”
Þeir sneru við og gengu til baka.
Báöir voru hugsandi, báðum þótti
fyrir því að vera aö fara burt úr
hjarta hins heillandi gamla bæjar-
hluta. Hershöföinginn sagði: „Þér
finnst ekki of mikið ríða á Cor-
bett?”
„Pierre? Hann hefur komið að
góðu gagni. Hann er lykilmaður-
inn milli mín og Bandaríkja-
manna. Hann ber þungann. En
hann er öruggur. Hann hefur tals-
verða reynslu og skýra hugsun.
Mér skilst á honum að Banda-
ríkjamenn séu búnir að finna
öruggt hús fyrir utan London. ’ ’
„Ef Bandaríkjamenn komast að
því sem hann er í rauninni að gera
þá er hann dauður.”
„Hann þarf bara aö þrauka í fá-
eina daga enn. Ég held að hann
eigi eftir aö starfa löngu eftir
þessa aðgerð.”
„Ég er sammála, við þörfnumst
hans enn eftir þessa aögerð. Hann
er of dýrmætur til að glatast. ’ ’
„Já, hann er það. Hann er ein-
stefnumaður. Það veröa engin
vandræði svo framarlega sem
ekkert dreifir huga hans. Ekki úr
þessu. Hann hefur gildar ástæöur
til að fara til London án nokkurra
skýringa. París er fyrsta flokks
blekking.”
„Ég get ekki annað en endurtek-
ið það,” sagði Muhlen hershöfð-
ingi, „að við munum sakna þín.
Það gæti verið skynsamlegt að þú
tækir þér stutt frí. Auðvitað ekki
of langt. Úr þessu vil ég ekki að
hversdagsleg viðfangsefni mæöi á
þér. Þaö er margt sem þú þarft að
æfa. Heidel getur hlaupið í skaröið
fyrir þig. Þaö ætti að fullnægja hé-
gómagirndhans.”
„Ég hélt ekki að ég kæmi svona
fljótt aftur. Ég færði þér
súkkulaði.”
Gamla konan brosti. „Ég fæ
martröö af því.”
Tammy setti súkkulaðið frá sér,
dró stólinn nær. „Þú sagðist hafa
eitthvað að segja mér. ”
Dökk augun urðu þegar í staö
flöktandi, beinaberar hendurnar
gripu í sængurfötin. Tammy var
búin að komast að því að þessi við-
brögö þýddu að hún færi undan í
flæmingi.
„Ég lá hérna og hugsaöi um
þetta. Það er það eina sem ég hef
aö gera nú orðið. Þaö er ekkert
annaö. Heldurðu að það skipti
miklu máli fyrir Jimmy að vita
hverjir foreldrar hans voru?”
„Það skiptir hann miklu.”
„Eftir öll þessi ár?”
I öll þessi ár. í svipin skiptir
það meira máli en nokkru sinni
fyrr, ýmissa hluta vegna.”
„Það væri betra fyrir hann ef
hann vissi það ekki.”
Tammy stóð á fætur. „Frú
Duncan. Ég er komin langt að og
það varst þú sem sendir eftir
mér.”
„Sestu, sestu niður, vina mín.”
Beinaberir fingurnir bönduðu í átt
að stólnum.
Tammy settist aftur, treglega.
„Það er satt,” sagði frú Dun-
can, „að við þekktum ekki föður
Jimmy. Við gerðum það aldrei.
Ekki allt frá byrjun.” Tungan
skaust yfir skorpnar varirnar.
Augun voru aftur orðin flöktandi
en hendurnar voru kyrrar, héldu í
rúmfötin eins og þau væru
björgunarlína þegar hún bætti
við: „En við vissum um móður
hans.”
„Vissuð þiö hvað hún hét?”
„Birch. Dóra minnir mig að það
hafi veriö.”
„Þú manst það enn, eftir öll
þessi ár ? ” Tammy var tortryggin.
Það var eitthvaö í fari gömlu kon-
unnar sem hún kunni ekki við.
„Aleiga mín er hérna. Hér dey
ég svo allar mínar eigur eru hér í
herberginu. Opnaðu skápinn
þarna. Þar er kassi.”
Tammy þreifaði inn í grunnan
skápinn. Þetta var skjalakassi
með festingu. Hún rétti Emily
Duncan hann en hún sagði: „Ég
ræö ekki við þetta. Einhvers stað-
ar á botninum á að vera biátt um-
slag. Taktu það upp fyrir mig, vin-
an.”
Búnt af gömlum sendibréfum,
fáeinar ljósmyndir í Kodak-um-
slagi. Öllu var haldið saman með
klemmu og þegar Tammy fór í
gegnum dótið fannst henni hún
vera að snuðra í aumkunarverðu,
grunnfæru lífi gömlu konunnar
sem horfði á hana, reist upp við
koddana. Einhvern veginn var
þessi tötralegi litli kassi og fátæk-
legt innihaldiö táknrænt fyrir
allan tilgang margra og oft innan-
tómra ára Emily Duncans. Það
var sorglegt að Jimmy skyldi ekki
hafa skipt hana meira máli; það
hefði vel getað gert gæfumuninn
fyrir þau bæði. Það var líkt og
n r r .
r r. r ■
- r-_ _ r- '
i--- r r ~ r- r'
Svona nú, kœru samlandar. Ég vinn bara mina vinnu eins og hver annar.
//_3 © Bvus
Þú verður bara að taka þvi góði. Vlð eigum bara bakkaðar hundasúrur í dag.
37. tbl. VIKan Z3