Vikan


Vikan - 12.03.1987, Side 60

Vikan - 12.03.1987, Side 60
VIÐTALVIÐGUÐRÚNUTRYGGVADÓTTUR MYNDLISTARKONU Þann fjórtánda mars næstkom- andi opnar Guðrún Tryggvadóttir sína sjöttu einkasýningu að Kjarvalsstöðum. Guðrún hefur vakið verðskuldaða athygli sem listamaður enda sjaldan farið troðnar slóðir i listsköpun sinni. Þó ung sé hefur hún þegar tekið þátt í mörgum sýningum, bæði hér heima og erlendis. Árið 1985 hlaut Guðrún starfslaun ríkisins i eitt ár og er sýningin að Kjarvals- stöðum rneðal annars afrakstur þeirrar vinnu. Guðrún, eða Gunna eins og hún er oftast kölluð, og Robert Becker, maður hennar, búa í litlu húsi í miðjum Laugardalnum. Húsið er sambyggt íbúðarhús og stúdió, umvafið trjágróðri. Á hurðinni stendur Nýtt óperu- stúdíó og 13013 Gunna product- ion. Ég hringi dyrabjöllunni. Eftir smábið kemur Robert til dyra. „Gunna er alveg að koma,“ segir hann, „hún vinnur nefnilega mik- ið á nóttunni og er nývöknuð. Eftir dálitla stund kernur Guðrún og Robert kemur með kaffi. Yfir kaffinu spyr ég þau hjónin hvort það sé ekki draumur allra listamanna að fá svona húsnæði. ,,Þú getur rétt ímyndað þér,“ segir Guðrún. „Við vorum ný- komin heim og stóðum uppi slypp, snauð og húsnæðislaus. Við vorum búin að leita út um allt en ekkert gekk og vorum alveg að gefast upp.“ „Fólk hefur greinilega fordóma gagnvart því að leigja Jistamönn- um,“ segir Robert. „Ég tala nú ekki um þegar þeir eru tveir, ann- ar söngvari og hinn myndlistar- maður. Það eimir líka eftir af þeim hugsunarhætti að listamenn séu óáreiðanlegt óreglufólk sem ekki sé hægt að treysta. Það er að vísu ekkert öðruvisi hér en erlendis. Að vísu er skiljanlegt að fólki falli ekki sambýli við fólk sem vinnur þegar aðrir sofa. Ég tala nú ekki „Ég mála til að skilja.“ unt einhvern sem tekur upp á þvi að syngja og spila um miðjar næt- ur. En þetta er nú einu sinni svona. Við vinnum í skorpum þegar við erunt í stuði. Þess vegna er nauðsynlegt fyrir okkur að búa og starfa á sama stað." „Þegar öll sund virtust lokuð datt okkur í hug að fara til Dav- íðs Oddssonar borgarstjóra. Við vorum mætt á bekkinn hjá honum klukkan átta næsta morgun," seg- ir Guðrún og hlær. „Hann tók okkur vel Qg lofaði að athuga livað hann gæti gert. Við áttum svo sem ekkérl von á neinu. En viti menn, tveim timum seinna hringdi Davíð og sagði að við gætum fengið þetta hús. Örlygur Sigurðsson listmálari átti það áð- ur og bjó hér lengi ásamt Ijöl- skyldu sinni. En borgin hafði keypt húsið og til stóð að rífa það. En þar sem ekki lá neitt á því fengum við að vera hér þar „Þetta er ég með fiðlukomplex." til húsið verður rifið." Viðtal: Unnur Úlfarsdóttir Myndir: Va/dís Úskarsdóttir 60 VIKAN 11. TBL

x

Vikan

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.