Menntamál - 01.04.1958, Qupperneq 22

16
MENNTAMÁL
plantna. Er því ekki vafi á, að hér hefur verið rétt að
farið, og ætlunin er að halda slíkum námskeiðum áfram.
Tvennt er þó nauðsynlegt í þessu sambandi, sem bæta
þarf úr. Námskeiðin þurfa að standa eina viku og vera
skyldunámsgrein, og svo verða nemendur að kunna meira
í almennri grasafræði en nú er raun á. Ég hygg, að það
sé fyrst og fremst fyrirkomulagi kennslunnar í skólanum
um að kenna, hve margir nemendanna kunna lítið í þeirri
fræðigrein, og er slíkt ekki einsdæmi um Kennaraskól-
ann. Sama mun gilda um alla aðra skóla, þar sem grasa-
fræði er kennd. Það er vægast sagt til skammar og skaða,
hve sú fræðigrein er afrækt í skólum landsins.
Ekki er nokkur vafi á, að það væri framtíð skógræktar
á Islandi til bóta, ef kennarar í skólum landsins vildu leið-
beina nemendum sínum í gróðursetningu trjáplantna og
vekja skilning þeirra á þýðingu skógræktar. En hvorki
kennarar né aðrir mega leggja svo að unglingunum, að
þetta verði álitin þvingunarvinna, og þetta á einungis að
vera kennsla, en ekki til þess að koma upp skógum. Þá
verða kennarar að gera sér ljóst, að ekki er ráðlegt að
sýsla við plöntun trjáa nema þar, sem skilyrði fyrir trjá-
gróður eru sæmileg eða góð. En það er allt of víða hér á
landi, að bæði skólar og samkomuhús hafa verið reist á
slíkum berangri, að þar getur varla vaxið mosi, hvað þá
meira. Á slíkum stöðum er mjög erfitt um vik.
Nú starfa skógræktarfélög í öllum sýslum landsins nema
tveim, og víða eru komnar deildir í hreppana. Þar ætti
að vera auðvelt fyrir þá kennara, sem vilja sinna gróður-
setningu, að hefja samvinnu við félögin og njóta aðstoðar
þeirra. Héraðsskógræktarfélögin eru sum hver mjög at-
hafnasöm og ekkert þeirra er svo aumt, að ekki megi hafa
mikil not af þeim við alla trjáplöntun. En svo gæti líka
skógræktarfélögum og deildum þeirra orðið það ómetan-
legt gagn, ef áhugasamir kennarar vildu taka þátt í öllum
störfum og stjórnum félaga eða deilda. íslenzkir kennarar
hafa löngum reynzt liðtækir við alls konar menningarmál,