Menntamál - 01.04.1958, Blaðsíða 29

MENNTAMÁL
23
færi til að starfa í samstilltri heild, og stuðlar hún að
þroska hvers einstaks barns? Gerir aðferðin kennaranum
fært að sinna bæði öllum bekknum og eins að hjálpa ein-
staklingnum? Hvaða aðferð hentar bezt byggingu móður-
málsins, framburði, stafsetningu, leturgerð, o. s. frv.?
Ég mun að þessu sinni tala um lestrarkennslu, miðað
við þá reynslu, sem fengizt hefur í starfi mínu og sam-
kennara minna undanfarin ár.
Vil ég þá byrja með því að draga saman nokkur höfuð-
atriði, sem við samkennarar höfum orðið sammála um
varðandi lestrarkennslu.
Höfuðatriði þessi eru svohljóðandi:
I. Markmið.
Barnið nái kunnáttu og leikni til að geta lesið orð og
setningar og hæfilega þungt lesmál, rétt og áheyrilega,
eitt og með öðrum, — og í hljóði sér til gagns, svo fljótt,
sem eðlilegt má telja, og persónulegur þroski leyfir.
II. Leiðir.
1. Barnið temji sér aðferð, með hjálp kennarans, til
að geta bjargað sér sjálft, ef það þekkir ekki orð, eða
rekur í vörðurnar við lesturinn.
2. Barnið fái tækifæri til að læra um allar skynleiðir
(heyrn, sjón, handfjötlun).
3. Kennarinn hagi námsstjórn og kennslu þannig, að
hægt sé að skipta börnunum í flokka, einhvern hluta
hverrar kennslustundar, svo að tækifæri gefist til að
hjálpa seinfærum börnum, án þess að þau getumeiri bíði
tjón af.
4. Allir aðalþættir sálarlífsins fái að njóta sín við lestr-
arnámið:
ViljaMf, tilfinningalíf, vitlíf.
„Viljans, hjartans, vitsins menning vopnast hér í einni
þrenning."