Vorið - 01.03.1963, Blaðsíða 7

Goluna liægði, þegar kom fram um
lágnættið. Ég var þá staddur á ásnum
ofan við túnið, hafði verið að reka
nokkrar rollur, sem læðst höfðu niður
nieð læknum. Á heimleiðinni ætlaði ég
að ganga fram hjá fjárhúsi, sem var þar
syðst og efst í túninu. En allt í einu
greip mig geigur. Mér fannst eitthvað
Vera inni í húsinu og það var svo að sjá,
að Móri væri á sama máli, því að hann
tók að urra og fitja upp á trýnið í átt-
ina til dyranna, sem stóðu opnar, en
hálfrökkur var í húsinu. Ég hélt mig
i hæfilegri fjarlægð og var á báðum átt-
um. Forvitnin og óttinn toguðu sitt á
hvað. Forvitnin sagði: gægztu inn í
húsið, en óttinn sagði: flýttu þér heim
i bæ. Móri hélt áfram að urra og leit
til mín við og við, eins og hann væri
að spyrja, hvort ekki væri rétt að ráðast
til inngöngu, en ég var nú engin hetja
°g hikaði við. En svo datt mér ráð í hug.
Eg klifraði varlega upp á húsvegginn,
skreið á fjórum fóturn að strompinum á
uiiðju þakinu og gægðist niður um hann.
Eyrst sá ég ekki neilt, því að mér var
'limmt fyrir augum, en skuggsýnt í hús-
'nu. En hráðlega birti mér fyrir augum
°g ég fór að greina stoðir og veggi, en
kom í fyrstu ekki auga á neitt grunsam-
k;gl. En þegar ég hafði skimað um
stund, þóttist ég greina einhverja dökk-
^oita þúst eða hrúgu framan til í syðri
krónni. Ekki gat ég séð á þessu neina
^ugun né hreyfingu, en mér varð ónota-
^ega við, vildi þó ekki hverfa frá við
Syo búið. Reif ég því upp torfusnepil úr
l3akinu, seildist niður um strompinn og
kastaði honum fram í króna. Komst þá
keldur en ekki hreyfing á, og er ég
stakk nefinu ofan í strompinn sá ég
glytta í tvö grænglóandi augu í horn-
inu fram við dyrnar. Rann nú hið sanna
upp fyrir mér: Hér var svo sem ekkert
dularfullt á ferðum. Þetta var hún Mó-
hotna lians Halldórs, sem hafði rölt
þarna inn til að jórtra þar í ró og næði
stundarkorn um lágnættið. Hún hafði
verið heimagangur, þegar hún var lamb,
en þetta vor hafði hún misst lambið sitt
ofan í pytt, og varð hún af þessu einræn
og útúrboruleg.
Það var komið fram yfir miðnætti.
Ég læddist inn göngin, lagði skellihurð-
ina gætilega aftur á eftir mér og smaug
hljóðlega inn í haðstofuna. Ég var að
sækja vettlingana mína. Heldur var
skuggsýnt í baðstofunni og ekkert hljóð
heyrðist, nema tifið í klukkunni og and-
ardráttur sofandi fólks. Ég ætlaði að
lyfta upp sængurhorninu í rúminu mínu,
en tók þá eftir því, að Andrés, rekkju-
VQRIÐ 3