Vorið - 01.03.1963, Blaðsíða 42

Asninn ber þolinmóður byrðarnar
fyrir UNICEF.
Kennarinn talaði lengi við föður Alis,
og þegar því var lokið, var kominn tími
til kvöldbæna, en þá kom faðir Alis inn
og kallaði á móður Alis.
„Á morgun förum við til Tameslouth,“
sagði hann. „Þar er hjúkrunarkona, sem
getur kannske hjálpað syni okkar. Og
þú ferð með, Ali, svo að þú getir hjálpað
móður þinni með Hashim. Þú skalt nú
fara og kemba asnanum vel og vandlega,
svo að hann líti vel út í ferðinni. Mamma
þín getur ekki borið litla bróður þinn á
handleggnum svo langa leið.“
Það voru 8 kílómetrar til Tameslouth,
og asninn var heldur hægfara, svo að
ferðin hlaut að taka langan tíma. Auk
þess myndi hitinn tefja fyrir þeim. Bara
að litli bróðir þyldi nú hitann. Ali hafði
verið í Tameslouth aðeins einu sinni.
Þá hafði hann farið á markaðinn með
föður sínum. Bara að ókunna konan
gæti nú hjálpað litla bróður.
Ferðin hófst snemma næsta morgun.
38 VORIÐ
Hashim litli var aðeins ársgamall og var
bæði lítill og magur eftir aldri. Hann
grét nálega allan tímann, sem þau voru
á ferðinni. Áður en hann veiktist hafði
hann alltaf verið svo rólegur og glaður.
Hann hafði þá setið í körfunni uppi á
hrygg asnans. Þar hafði hann brosað og
hlegið þangað til hann sofnaði. En nú
var orðin breyting þar á.
Þeim gekk mjög vel að finna miðstöð
UNICEFs. Allir þorpsbúar vissu, að það
var komin ný hjúkrunarkona, og margir
höfðu þegar farið á fund hennar með
börn sín, sem eittbvað voru veik.
Margar konur með blæju fyrir and-
liti stóðu í biðröð fyrir utan húsdyrnar
og biðu þess að mega koma inn. Ali leit
á þetta sem tákn þess, að hjúkrunarkon-
an væri í miklu áliti og gæti líknað
mörgum.
Þegar konurnar sáu, að móðir Alis
var aðkomukona, komu þær til hennar,
og þegar þær fengu að vita hvað að var,
fylgdu þær henni inn til hjúkrunarkon-
unnar.
Hún heilsaði móður Alis mjög vin-
gjarnlega. Því næst skoðaði hún litla
drenginn frá toppi til táar, síðan athug-
aði hún með hjálp hitamælis, hvort
Hashim hefði hitasótt.
Að því búnu brosti hún til móður
Alis glaðlega og mælti:
„Þú mátt vera glöð. Það gengur ekk-
ert að litla drengnum. Hann er aðeins
hungraður og hefur líklega verið það
síðan þú tókst hann af brjósti. Nú skalt
þú fá þurmjólk og töflur með bætiefn-
um handa honum, og svo skal ég segja
þér hvers konar mat hann á að fá fram-
á