Vorið - 01.03.1963, Blaðsíða 23

bandið, — já, vettlingana og allt sam-
an!“
Ivar flýtti sér. Hann hafði ekki vitað,
hvers vegna þeir höfðu með sér þessa
hluti. Skyldi Jens hafa hugsað sér að
ná fuglamorðingjanum í kvartelið?
Hann brosir og flýtir sér. Það borgar
sig að hugsa þar til maður fær höfuð-
verk. Það skilur hann nú.
„Það heyrist eitthvert þrusk undir
steininum. Flýttu þér!“ kallar Jens. IJá
flýtir ívar sér sv'o að hann steypist á
höfuðið, en stendur eldsnöggt upp aftur.
„Hér er það,“ segir hann lafmóður.
Jens fer úr jakkanum og bindur fyrir
ermarnar fremst. Þar á enginn að geta
smogið. Svo lagar hann jakkann, leggur
gildruna við opið og lætur á sig vettl-
ingana.
„Hann er hér undir. Yið tökum stein-
inn úr holunni. Haltu jakkanum fyrir
opinu, svo að hann geti ekki smogið út,“
mælti hann. ívar kraup við opið og
heldur jakkanum fast við jörðu. Jens
hagar því svo, að ermin er eins og tómt
bjúga beint framan við holuna, þegar
hann tekur steininn burt. Nú skilur ívar,
hvers vegna hann hefur sett upp vettling-
ana, þegar hann fer með liandlegginn
inn í holuna.
„Ef til vill er fuglamorðinginn hættu-
legur?“ spyr hann og fer að verða dá-
lítið smeykur.
„Hann er eflaust vel tenntur, fyrst
hann drepur svo marga fugla.“
„Getur verið, að það sé köttur.“
„Nei, — Vigfús sagði, að það væri
minkur í Másliólmanum.“
„Æ, -—- minkur?“ ívar hafði aldrei
séð mink.
Jens raðar steinum á jakkann, en
ermin er laus.
„Hann er þá lítill, fyrst það er mink-
VORIÐ 19