Vorið - 01.03.1963, Blaðsíða 27

erum ekki orðnar of stórar til að vera
með í þeim leik.
KÓNGURINN: Prinsessa Sólbjört, þú
ert elzt og átt aS koma hingað fyrst.
(Hinar setjast). Hve mikið þykir þér
vænt um mig, kæra dóttir mín?
SÓLBJÖRT: Mér þykir eins vænt um
þig — og fegurstu skartgripi —
perlufestar, demanthringi, gullnælur
og gullkrossa. —
KÓNGURINN (brosir): Þetta var meiri
ástin. Nú veröur þú að fá nokkrar
gjafir frá mér. (Gefur þernunni hend-
ingu, og hún tekur nokkra skraut-
gripi upp úr skríninu og lætur á hana.
Prinsessan speglar sig, brosir og
klappar saman höndunum af gleði.
Þakkar föður sínum með handabandi.
Sezt.)
KÓNGURINN: Nú er komið að þér,
prinsessa Stjörnuvina. (Hún kemur
til lians.) Hve mikið þykir þér svo
vænt um mig?
Sl'JÖRNUVINA: Mér þykir eins vænt
um þig — og fallegustu kjóla sem
finnast úr flosi, eða silki með perlu-
skreytingu, að viðbættum gullskóm
eða silfurskóm.
KÓNGURINN (blíðlega): Já, ég finn
að ykkur þykir mjög vænt um mig.
Og hér færð þú nokkrar gjafir frá
mér. (Gefur þernunni bendingu, sem
tekur upp silkikjóla og fína skó. Prins-
essan gengur bak við skerm og mátar
nýjan kjól. Þakkar föður sínum með
handabandi. Sezt.)
KÓNGURINN: Það bezta sem ég þekki
er það að vita dætur mínar glaðar og
anægðar. — Jæja, litla prinsessa
Mánablíða, þykir þér nokkuð vænt
um föður þinn?
MÁNABLÍÐA (Er vandræðaleg): —
Pabbi, mér þykir afar vænt um þig.
Ég elska þig eins mikið — og — og
vatnið.
KÓNGURINN (Hleypir brúnum, undr-
andi.): Hvað segirðu? Vatnið? Þá
er það ekki mikið. Engum þykir vænt
um vatn. Jæja, þú færð ósk þína upp-
fyllta. (Gefur þernunni bendingu, fer.
Þernan færir henni vatnsglas og fer.)
SÓLBJÖRT: Eins og vatnið, eins mikið
og vatnið — ha-haha!
STJÖRNUVINA: Sjáið vatnsprinsess-
una, sjáið prinsessuna, sem elskar
vatnið.
(Þær gefa henni langt nef, glotta og
sveifla sér um í skrautklæðunum.)
MÁNABLÍÐA (grátandi): Ég átti við,
að enginn gæti lifað án vatns, en hægt
sé að komast af án skrautlegra fata og
skartgripa. En pabbi skildi mig ekki.
Hann er reiður við mig. (Grætur.)
SÓLBJÖRT: Já, það lilaut hann að
verða, — fyrst þú svaraðir svo
heimskulega.
STJÖRNUVINA: Hvað þú gazt verið
heimsk að segja þetta, — þó að það
sé satt. Þú skilur ekki, hvað þér er
fyrir beztu. Þú átt helzt heima úti í
skóginum með tröllum og huldufólki.
(Þær skellihlæja.)
MÁNABLÍBA: J á, ég fer út í skóg. Allir
eru svo vondir við mig. (Fer.)
ANNAR ÞÁTTUR.
(í stofu skógarvarðarins. Þar eru
stólar, borð og legubekkur. Ásta, kona
skógarvarðarins, situr og prjónar.
VORIÐ 23