Vorið - 01.03.1963, Blaðsíða 9

Mér varð starsýnt á alla þessa dýrð.
Um þetta leyti nætur hafði ég alltaf
steinsofið og enga hugmynd haft um
öll þau undur og stórmerki, sem gerast
á fögrum sumarnóttum.
Eg dokaði við stundarkorn með tóm-
an pokann undir hendinni og virti fyrir
^nér, hvernig sólskinið lagði undir sig
sveitina. 011 vesturfjöllin, utan frá
Tindastóli og fram um Mælifellshnjúk,
glóðu í sól. Ennþá stóð bærinn og um-
hverfi hans í skugga, en sólarflóðið
nálgaðist örugglega og flæddi óðfluga
aUstur Hólminn, yfir mýrar og móa,
vötn og velli. Fyrr en varði var það
komið upp í vallarfótinn þar sem hof-
sóleyjan óx í stórri breiðu, og nokkr-
um andartökum seinna kom rönd af sól-
lrini upp fyrir fjallseggina og sendi
Slndrandi logateina beint í augun á
mér.
En hve allt varð nú unaðslegt og
hlýtt. Fuglasöngurinn varð sterkari og
margraddaðri, einstöku fluga tók að
suða og kaupmannsfiðrildið kom á
kreik. Jafnvel döggin á grasinu, sem
hafði verið svo köld og ömurleg og
bleytt mig í fæturna um nóttina, breytt-
ist á svipstundu í perlur, grænar, rauð-
ar, gular og bláar, sem tindruðu og
glóðu í þúsunda- og milljónatali. Slóð-
irnar mínar voru eins og grófir og illa
gerðir saumar á þessum yndislega perlu-
dúk. Krummi heyrðist krunka einhvers
staðar uppi í Asi; var sennilega að svip-
ast um eftir dauðu eða vanburða lambi
handa hyski sínu, sem átti heirna í
klettaskúta suður í Hvammsgili. Krummi
karlinn var árrisulli en mannfólkið. Hjá
því var ennþá langt eftir af nóttunni.
Já, aumingja fólkið inni í baðstofunni,
sem svaf og púaði og hraut. Nú öfund-
aði ég það ekki lengur.
Um fjögurleytið fórum við Móri að
VORIÐ 5