Heima er bezt - 01.12.1951, Qupperneq 6

294
Heima er bezt
Nr. 10
----------------•'i
VÍSNAMÁL
því, að hann hafði dottið. Hann
var með lasnara móti í vetur og
þráði að fá hvíld. Hann var
jarðsettur 1. marz í mjög góðu
veðri . .
— Svo að hann er dáinn, bless-
aður karlinn, sögðum við næst-
um einum rómi. í sömu and-
rá lyftu sér nokkrar flugvélar
af Brommaflugvellinum, og við
sáum þær stíga hærra og hærra
og hverfa út í geiminn. Eitthvað
fór á sveim í undidrvitund
minni, en stöðvaðist þegar gnýr-
inn var þagnaður: Þau höfðu
ekki svona hátt við sig andvörp-
in þrjú, sem liðu út í geiminn
norður í Ærlækjarseli hinn 10.
febrúar.
Nei, það verður enginn hér-
aðsbrestur þótt einn af lausa-
mönnum landsins hafi lesið
bænirnar sínar í síðasta sinn og
sofnað svefninum langa. En allt
um það var hann lifandi hluti af
þeirri mynd, sem mannlíf er
kallað, og án hans er myndin
önnur en áður. Og þó er eins og
myndin breytist ekki við brott-
för einnar persónunnar. Hún
heldur áfram sínu lífi, meðan til
eru þeir sem muna hana — og
kannske lengur. Á einveru-
stundum sé ég oft hvar Einar
vinur minn stendur á bökkum
hinnar miklu móðu með kíkinn
sinn fyrir augum og bíður þess
að sjá Karon ferjumann koma
til að flytja sig yfir til eilífðar-
landsins til Guðsins og góðu
englanna, þar sem hann fær að
sofa óáreittur af aðsókn Ijóta
karlsins.
Litla stelpan mín sagði, þeg-
ar hún frétti að hann væri dá-
inn:
— Ætli hann gefi nú ekki litlu
englunum súkkulaði, þegar þeir
eru að gráta?
— Það gerir hann áreiðanlega,
svaraði ég og kyssti hann ang-
urvær. Og þótt ég sé heiðinn
maður, síðan ég gekk af Mú-
hameðstrúnni, sagði ég þetta af
fyllstu sannfæringu. Mér fynd-
ist það svo hróplegt ranglæti af
alvaldinum, ef þessari saklausu
sál hefði ekki orðið að trú sinni,
að ég vil ekki trúa þvi fyrr en
ég fæ órækar sannanir fyrir því.
Og ekki þurfa María og meyjar
hennar að kvíða því, að þær fái
ekki hoffmannsdropa í sykur-
Kveðin staka, ef að er
engum vaka leiðist.
ENGINN SKÁLDSKAPUR hefur að
líkindum verið alþýðunni eins mikið inn-
legg í önn dagsins og ferskeytlan. Hún hef-
ur mörgum orðið nokkurskonar höfuðlausn
í lífsbaráttunni. —
Hún var kveðin á löngum og dimmum
skammdegiskvöldum í flestum sveitum
landsins, til þess að stytta veturinn og
þreyja þorrann og góuna.
Hún var rauluð við árina og orfið, ef
vel beit og engið var slétt. Hún var kveðin
í kaupstaðarferðum á haustin, þegar menn
voru á ferð í náttmyrkri yfir heiðar og
fjallvegi, eftir krókóttum og ósléttum veg-
um. — Og hún var kveðin við raust í
réttum og á Hákonardögum, eins og það
var orðað, einkanlega ef eitthvað var á
glasinu. Konurnar rauluðu við rokkinn
sinn og kvörnina og meðan þær slógu vef-
inn. —‘ —
En flestum fannst hún hljóma bezt og
ylja hjartanu heitast, ef setið var á góð-
um gæðingi og glasið var í vasanum. Svo
segir gömul vísa:
Gaman er í góðu veðri’ að ríða,
á góðum vegi og góðum klár,
glasið þegar fellir tár. —
Á þeim árum er ég var að alast upp, var
vísna-öldinni ekki farið að halla, það var
hlustað eftir hverri nýrri vísu, sem vel var
gerð, hún lærð og kveðin. Og margar
komu þær svífandi austan yfir Laxárdals-
heiði alla leið norðan úr Húnavatns- og
Skagafjarðarsýslum og sumar austan úr
Þingeyjarsýslum, sem þótti langt í þá daga.
En þetta var iifandi orð, sem þekkti
engan farartálma, hvorki fjarlægðir né
fanna vetra. —
Þegar ég var unglingur í Pálsseli, sem
er fremsti bær sunnan Laxár, kom maður
að nafni Þórarinn Jónsson, ættaður úr
Húnavatnssýslu, alltaf við í Pálsseli, þeg-
ar hann var á ferð vestur um Dali. Ég
hlakkaði alltaf til þess, að hann kæmi,
mola til að hressa sig á, þegar
þær standa í stórþvottum.
Hann vildi öllum gott gera,
blessaður gamli maðurinn.
Bromma í apríl 1950
Einar Bragi.
því að hann fór oftast með vísur, bæði eftir
sig og aðra. En stundum fór mikill tími hjá
honum í það að tala um hestana sína, sér-
staklega ef hann var við skál, því að hann
var mikill hestamaður, laginn að temja og
oft talaði hann við hestana eins og menn.
Stundum kom það fyrir, að reiðhestur
hans, sem hann kallaði: „Gamli minn‘,
týndi beizlinu. Þá sagði hann klárnum að
finna það aftur, rölti þá klárinn æfinlega af
stað og stansaði þar sem beizlið Iá, sem
oftast var þá milli þúfna. —
Þórarinn var laginn maður til allra verka
og sláttumaður góður. Einu sinni, þá var
hann á ferð sem oftar, vakna ég við það,
að hann situr á rúmstokknum og segir að
ég skuli eigi slá hratt, heldur láta ljáinn
hafa það sem hann nái, hafa ljáfarið sem
breiðast. — Þá var hann eitthvað hýr af
víni.
Flestar eru vísur þær gleymdar ,sem hann
fór með, en þær sem ég man eru þessar.
Eitt sinn heyrði hann á tal tveggja
stúlkna, sem voru að tala um karlmenn og
heyrir hann þá að önnur þeirra segir, að
hún hafi fáa karlmenn kysst. Þá sagðist
Þórarinn hafa gert þessa vísu:
Sterk þó hjá mér leynist lyst,
lipur tjáir meyja,
ég hef fáa karlmenn kysst,
kvöl er frá að segja.
Einhverju sinni kom Þórarinn á bæ, þar
sem hann var kunnugur og heilsaði fólk-
inu með kossi, eins og þá var siður. Þá var
þar gestkomandi ung stúlka, sem Þórarinn
þekkti ekki. Skorar þá einhver á hann, af
glettni, að gera þá þegar vísu, þar sem
hann biðji stúlkuna um koss, eða minni
maður heita. Kvað hann þá þegar vísu
þessa:
Mér ef veita vilt það hnoss,
vafin dyggðum fínum,
ég þá heitan kærleikskoss
kýs af vörum þínum.
Þessa gerði hann um sjálfan sig:
Oft þó sóða ösli veg
og illur bjóðist fengur,
segir þjóðin samt að ég
sé mjög góður drengur.
Og var það sannmæli, því' Þórarinn var
vel kynntur. Eitt sinn sagðist hann hafa
kastað vísu þessari fram við klerk einn,
sem talið var að væri hneigðari fyrir að
safna nokkrum kringlóttum en túlka kenn-
ingu Krists: