Æskan - 01.11.1964, Qupperneq 14

ANGT úti í heimi var einu sinni þorp. Eitt
sinn snemma um vetur varð himinninn allt í
einu þrunginn dimmum og skuggalegum skýj-
um, svo að sólin náði ekki að skína á jörðina.
Bændurnir í þorpinu urðu mjög hnuggnir út af þessu
og báru ráð sín saman um, hvað gera skyldi. — Á einum
af bæjunum í þorpinu var duglegur fjósakarl er Benedikt
hét. Elann átti reku eina; fylgdu henni þeir töfrar, að
þegar stigið var á hana, leið hún í loft upp með mann-
inn, hvert er hann vildi. Nú kom bændunum saman um
að senda Bensa fjósakarl að moka frá sólinni og var hann
fús til þess. Nú bjóst Bensi af stað, og hafði hann með sér
þriggja daga nesti.
Steig hann nú á reku sína og leið hún í loft upp. —
Þótti mönnum sjón að sjá Bensa með rekuna milli fót-
anna svífa upp í himinhvolfið. — Loks var hann horfinn
úr augsýn — og eftir 5 tíma var hann kominn upp til
in nær því að þeim, æptu þeir heróp — og jafnskjótt
dundi skothríðin og grjóthríðin á sneiðinni. En er liún
datt niður, réðust bændur á hana og hugðust vinna á
ófreskju þessari. Rétt í því skall hríðin aftur á ennþá
dimmri en áður, svo að þeim var nauðugur einn kostur
að hypja sig inn. —
En þeim kom ekki dúr á auga alla næstu nótt af
umhugsun um þennan óskiljanlega viðburð. Það var sem
þeir byggjust við að sjá ófreskjuna koma þá og þegar
fljúgandi inn um gluggana. — Þeir voru snemma á fót-
um morguninn eftir og gáðu til veðurs. — Stóð þá svo
heppilega á, að Bensi var að borða morgunmatinn, og
slotaði því veðrinn um stund. En er þeir kornu þangað,
sem þeir háðu orrustuna daginn áður, sáu þeir ósköpin
öll af músaslóðum. En mest var þó af slóðum og krafstri
á einum stað. Höfðu mýsnar grafið sig þar langt niður í
snjóinn. — Tóku bændur nú að moka snjónum til að vita,
Skýjamokstur.
hinna dökku skýja. — Þar steig hann af rekunni, en hrap-
aði þó eigi, því að nú náttúra fylgdi henni, að ekki
þurfti nema halda á henni til þess að vera fyllilega stöð-
ugur, þótt í lausu lofti væri. Tók hann nú að moka skýj-
unum frá, en sökum þess að frost var mikið, fraus það
allt á leiðinni niður á jörðina. Varð þá svo rnikil hríð, að
bændurnir þóttust litlu bættari með ferð Bensa en áður,
því að sum kotin í þorpinu fóru nær því á kaf í snjó.
Þá er Bensi hafði mokað um stund, settist hann á rek-
una og tók til snæðings. En er hann hafði matast um
hríð, missti hann lundabaggasneið niður.
Við það varð liann svo gramur, að berserksgangur rann
á hann, tók liann þá að moka með svo miklum hamför-
um, að enginn þorði að koma út fyrir hríðinni.
Nú víkur sögunni til bændanna. Á meðan Bensi var að
borða stytti upp hríðina, komu bændur þá út að gá til
veðurs. Sjá þeir þá eitthvert ferlíki á flugferð í loftinu.
Var það lundabaggasneiðin, sem Bensi hafði misst. Þeg-
ar bændurnir sáu þetta, urðu þeir svo hræddir, að allir
gripu það er hendi var næst; sumir tóku byssur, aðrir tré-
drumba og grjót, en aðrir flýðu inn í bæi sína.
Síðan fylktu þeir liði og stóðu nú þarna viðbúnir að
taka á móti lundabaggasneiðinni. En er sneiðin var kom-
hvað það væri, er mýsnar voru svo áfjáðar að ná í. —
Þegar þeir voru komnir nær því niður að grassverðinum,
fundu þeir tætlur úr lundabaggasneið, og voru mýsnar
að naga þær. Datt þá einum þeirra í hug, að það kynni
að hafa verið sneiðin, er þeir börðust við daginn áður.
Féllust þeir allir á þessa tilgátu og voru mjög sneyptir,
er þeir sáu að það var ekki annað en ein lundabagga-
sneið, er þeir höfðu eytt svo mörgum skotum á. — Líður
nú og bíður þar til seint um daginn; sjá þeir þá lil
Bensa á flugferð í loftinu — og í sömu svipan kom sólin
upp — og skein nú á jörðina margfalt fegurri en nokkru
sinni áður.
En bændurnir munu tæpast senda Bensa aftur til að
moka frá lienni, þótt eitthvað skyggi. —

Jólagjöfin.
Steinn litli liafði verið i bæn-
uni að kaupa jólagjafir. Þegar
faðir hans kom heim frá vinnu
sinni, sagði Steinn:
— Þú veizt eklti hvað ég ætla
•að gefa ])ér í jólagjöf, pabbi!
— Nei, svaraði faðir lians.
— Eg ætla heldur ekki að
segja þér það, sagði Steinn
litli, en eftir litla ])ögn bætti
lrann við: — En ])ú getur að
minnsta kosti fleygt gamla
tannburstanum þínum 1
•