Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.07.1945, Blaðsíða 5

Heimilisblaðið - 01.07.1945, Blaðsíða 5
heimilisblaðið 125 Jnanna og blóð er þykkara en vatn. Hefur verið nokkurt skáld í ætt þinni til þessa?“ 8Pyr ég. «Nei“, segir Ivantrowitz. „Hefurðu nokk- llrri tíma lieyrt um slíkt fyrirbæri í minni ®tt? Enginn gjaldþrot. Engin skáld“. U>n kvöldið þegar ég kom lieim og fann Uzy sitjandi á legubekk bjá dóttur minni lesandi fyrir hana ljóð af blaði, varð ég mjög feiður og sagði við liann, .að liann ætti ekk- ert með að angra föður sinn og móður sína °S gera ætt sinni skömm og slæpast og yrkja ^jéð, og að ég væri bezti vinur fjölskyld- Urrnar og mundi ekki liafa sagt orð, en hann ætti ekkert með að sitja lijá lienni Margréti tninni á legubekk og lesa fyrir hana Ijóð. Ug ég lét hann bafa það, eins og það kom fyrir. Fyrst skyldi bann gera sig að manni, °g svo skyldi hann tala við dóttur mína. Þá reiðist Izzy, og Margrét mín talar til mín óðruvísi en nokkru sinni áður, — segir, að ',ln sé í Bandaríkjunum en ekki Russlandi. a segi ég við Margréti mína, að það gegni aJJt öðru máli með konur; ef hún vildi lesa J°3 eða gera eittlivað annað heiðarlegt, sem laila lysti, þá væri ekkert við því að segja, en fyrir 8on kaupsýslumanns væri það nið- Urlteging. Svo skyldi hann aldrei framar korua í bús okkar. Ug þóttist þekkja Margréti mína það vel, a hún mundi ekki kæra sig um að hilta 'auu, þegar liún vissi, að föður hennar var Pað á móti skapi, að bún gerði það. Og allt 'ajri í stakasta lagi. En við erum í Ameríku. °uur eru jafnvel óháðar fjölskyldum sín- Ulu’ sem ala önn fyrir þeim. Auðvitað er ki nema allt gott um atvinnufrelsi kvenna a segja. En það kom snurða á þráðinn, eins ?^ þér munuð lieyra síðar; það var nærri úið að gera útaf við mig, og þar af leið- audi verð ég að takast á bendur þessa hress- tUgarferð til gamla landsins. En þér hefðuð átt að sjá Kantrowitz þá. j auu örvænti meir á einni viku 'en faðir ans hafði gert á allri ævinni. Og var þó a lr hans stjórnmálamaður með alla lieims- JU® Eyrði á herðum. Hann örvænti meir um amtíð þessa drengs en afkomu verzlnnar 81nnar. Hann sat oft í skrifstofu minni og Bret eins og barn. Drengurinn lians var af- eitur! Sonur hans versnaði með hverju ar- inu. Og hann var þegar orðinn tuttugu og eins árs, kunni ekki sk.il á nokkrum sköp- uðum hlut og var aldrei ánægður, nema þegar ljóð eftir liann komst á prent í ein- liverju tímaritinu. Margrét var vön að lesa það fyrir mig, þegar það birtist, og þegar hún las það, lét það prýðilega í eyrum, en það var ævin- lega um blóm og fljót og þess vegna sagði ég við hana einn daginn: „Sjáðu nú til. í fiinin ár hefur hann ort ljóð; sýndu mér hvað liggur eftir hann. Það getur verið, að það séu fáeinar tímaritssíður. Eru það nægileg fimm ára afköst eftir karl- mann? Enginn hefur neitt á móti því, að karlmaður yrki ljóð . . i . en aðeins að loknu dagsverki, þegar hann liefur tómstund. Eng- inn gæti ort ljóð átta stundir á dag, og jafnvel sósíalistarnir segja, að maður eigi að vinna átta stundir á dag“. Svo andvarpar hún og Iiorfir á mig, eins og hún vilji segja: „Þú veizt ekkert“. Og eftir þetta hættir hún að sýna mér ljóð lians, og ég hætti að tala um hann. Og Kanlro- witz er alveg úrvinda yfir því, að þvíííkt ólán skuli liafa hent heimili lians; að ann- ar sonur hans skuli ekki vilja sinna neinu alvarlegu starfi. Og þetta tekur mjög á taug- ar mínar. Ofan á allar áhyggjur kaupsýslu- mannsins þurfti svo þettá að bætast í Ame- ríku. Skáldskapur! Og síðan kemur Kantrowitz dag nokkurn í skrifstofuna mína, og ég sá í nokkurri fjar- lægð á látbragði lians, að liann var mjóg glaður. Nei. Og svo hugkvæmist mér, hvað fyrir hann muni hafa komið! Ég er á ráð- stefnu með sölumanni mínum, en ég stöðva samræðurnar, kalla liann afsíðis og segi: „Hvað er það, Kantrowitz? Segðu það fljótt, ég er alveg að springa“. En hann var í svo mikilli geðshræringu, að hann mátti varla mæla, og loks segir hann: „Þú hafðir rétt fyrir þér, Levine. Þú liafð- ir rétt fyrir þér. Izzy minn hefur bætt ráð sitt. Blóð er þykkara en vatn. Hann byrjaði í morgun að starfa hjá A. B. G. silkifirm- anu. Ilann fer í söluferðalag innan viku! Þe6si drengur hefur bjargað lífi mínu“. Og Kantro- witz grætur eins og barn. Það gladdi mig mjög. Ég gat ekki lýst því,

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.