Heimilisblaðið


Heimilisblaðið - 01.07.1945, Blaðsíða 34

Heimilisblaðið - 01.07.1945, Blaðsíða 34
154 HEIMILISBLAÐIÖ er Jón hét; komst hami í kærleika við Er- lend sökum greindar og prúðmennsku. Eitt sinn hélt Erlendur jólaveizlu og spar- aði ekki föng til. Bauð hann þar til vin- um sínum, og var þá Jón einn í boði hans. Veizlan fór vel fram, og urðu menn hreif- ir. Spyr Erlendur þá Jón að, hvort hann nokkru sinni setið hefði við betri krásir en þar væru þá. „Já", segir Jón. „Ég hef neytt miklu ljúf- fengari og sætari réfta en hér eru fram born- ir, og þá' þakkaði ég guði inínum matinn með hrærðu hjarta og gleðitárum. En það geri ég ekki núna, og skortir hér þó ekkert til, að vel sé veitt". Erlendi brá við svarið, því að hann vænti annars, og segir: „Er það satt, Jón?" „Já, satt er það", segir Jón. „Nær og hvar var það?" spurði Erlend- ur aftur. „Það var", segir Jón, „þegar ég í maniv dauðaharðindunum steikti skinnfatagarmana. mína og át þá þurra". Mælt er, að Erlendur, sem var maður viðkvæmur og hjartagóður, hafi tárazt við þessa frásögn Jóns, og að hún hafi mjög lirært alla borðgestina. * I Tungu í Fnjóskadal bjuggu hjón í móðu- harðindunum. Þau hétu Dínus Þorláksson og Þórlaug Oddsdóttir. Þegar harðindin komu, áttu þau þrettán börn, öll ung, og urðu ell- efu af þeim hungurmorða. Fjögur þeirra voru í einu flutt til kirkju á niugastöðum. — Börnin, sem lifðu áf, héru Árni og Björg og urðu gömul. * Manndauðaárið eftir móðuharðindin höfðu hreppstjórarnir í Eyjafirði á kirkjufundum beðið bændur að lofa aumihgjunum að deyja inni í húsum sínum, þó að þeir gætu ekki nært þá á neinu, því að það væri þó betra en þeir dæju út af á víðavangi, eins þar var þá títt orðið, Má af slíku marka, hvílík neyð þá hafi gengið yfir Norðurland. Flúðu þá og margir þaðan til Vestfjarða, en fjöldi dó á leiðinni þótt margir kæmust af. Mælt er, að þá haíi fjöldi hvílíks flökkulýðs komizt til Bolung- arvíkur við ísafjarðardjúp; það er veiðistó'd Isfirðinga. Vel fiskaðist um vorið, og spöruðu Isfirö' ingar ekki sjófang sitt við aumingja þessa, fengu sér stóra potta og suðu daglega í þeiM af afla sínum, en ösin varð svo mikil, að for- menn urðu sjálfir að skammta jafnt soðið sem soðninguna. Fór svo fram litla stund, að þetta sýndist vel horfa, en fólkið veikt- ist af fæðu þessari og dó hrönnum, og mest það, sem áður var langdregnast orðið. SvO að endirinn varð, að ekki lifðu nema fáiJ" eftir af mörgum, er að komu. Af innlendu fólki við Isafjarðardjúp dó enginn af haro- rétti. ----•---- Björn sýslumaSur á BustarfeUi- Jökuldælir höfðu áður þann sið, er þeir komu úr kaupstað af Vopnafirði, að a?Ja skammt frá Bustarfelli, meðan þeir snæddu nesti sitt og hvíldu sig og hestana. Það var venja Björns sýslumanns oð láta taka hesta þeirra a meðan og flytja á þeim hey og tort, og þorðu menn eigi að finna að því. Þá bjo Jón Gunnlaugsson á Vaðbrekku~~a Jökuldal. Hann var karlmenni mikið. Ejtt sinn áði hann hjá Bustarfelli, tók upp i»at sinn og fór að snæða. Þegar í stað keinur drengur heiman frá bænum og fer að beizta hestana. „Hvað ætlar -þú með hestana", segir J°n' „Sýslumaður sendi mig eftir þeim", segi drengur. „Segðu honum, að það séu hestarnir niiU" ir", segir Jón. Drengur fór heim með þessi erindislo,*• Að lítilli stundu liðinni sér Jón, að sýsl«" maður kemur. Hann var þungbrýnn, og spy Jón, því að hann vilji eigi lofa að taka h(J» ana, og hvort hann haldi, að honum dug fremur en öðrum að mælkst undan þv>, a hestar hans séu brúkaðir dálítið, meðan haö standi við. Jón svarar engu, en stendur upp og te , ur nýja vettlinga, er hann hafði lagt "J, sér, leggur þá saman og snýr þá sundur ^ einum snúning milli handa sér, og eýa sýslumanni stúfana. Sýslumaður þagði ^ gekk heim aftur, og átti hvorki við Jón hesta hans framar. (Munnmælasaga að austan)-

x

Heimilisblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisblaðið
https://timarit.is/publication/431

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.