Heimilisblaðið - 01.12.1962, Qupperneq 34

„Úr því að þér segið það sjálf. . .“ gat
hann loks stunið upp.
„Já, það segi ég, og þér vitið ekki, hve
mér fellur þungt að þurfa að segja það.
Ég er sem sé eins og þér sjáið alveg heil-
brigð. Auðvitað veit ég, að allir geðsjúkl-
ingar segja það sama, en samt er það nú
satt, hvað mig snertir. Ég get ekki sann-
að það, og margt mælir gegn því, en..
„Ég trúi yður samt sem áður,“ mælti
Henry. „Fáið yður vindling og segið mér
svo allt af létta. Ég skal sannarlega hjálpa
yður, ef ég get.“
„Þakka yður fyrir. Það megið þér vita,
að ég þarf vissulega á hjálp að halda, því
að ég þekki alls engan, sem ég get snúið
mér til. Sagan er nú nokkuð löng, en ég
skal reyna að segja hana eins greinilega
og ég get.“
„Ég var barn að aldri, þegar foreldrar
mínir dóu. Amma mín ól mig upp. Við
áttum heima í Angers, og ekkert mark-
vert bar við, fyrr en ég varð átján ára.
Faðir minn hafði ekki arfleitt mig að neinu
teljandi. Hann var tónskáld, en átti samt
nægjanleg efni til að kosta skólavist og
þess háttar. Eftir 18 ára afmælisdaginn
fór allt að ganga útskeiðis hjá mér. Fyrst
dó amma mín. Hún lifði aðallega af lífeyri
og lét svo sem ekkert eftir sig. Þá varð
móðurbróðir minn fjárhaldsmaður minn.
Hann varð óvinveittur móður minni eftir
giftingu hennar, og ég hafði ekki hugmynd
um, að hann væri til, fyrr en málfærslu-
mennirnir kynntu hann fyrir mér. Hann
var sérkennilegur maður, hann er nú lát-
inn, — en hann lét eftir sig mikil auðæfi.
Hann hafði verið liðsforingi, en hætt því
eftir stríðið, selt þær litlu eigur, sem hann
átti, og gefið sig að vínsmygli til Banda-
ríkjanna í stórum stíl. Hann græddi geysi-
mikinn auð, bæði í dölum og pundum, og
hann gætti þess að skipta ekki erlenda
gjaldeyrinum í franka nema að mjög litlu
leyti. Kunningsskapur hans við glæpa-
manninn Nick er víst frá þessum tíma. Ég
heyrði dr. Pauls fyrst getið, þegar ég bjó
hjá frænda mínum. Ef þér hafið ekki
heyrt það áður, þá skal ég geta þess, að
dr. Paul er sérfræðingur í taugasjúkdóm-
um og hefur sérstakt hæli fyrir slíka sjúkl-
inga fyrir utan Evreux. Þeir voru góð11
vinir, frændi minn og hann, og ég varð a
koma sómasamlega fram við hann, en þa°
verð ég að segja, að ég fyrirleit hann f*‘l
því fyrsta, að fundum okkar bar saxn1111’
þótt hann væri glæsilegur og kurteis ein®
og stjórnarerindreki. Mér rennur ,
vatn milli skinns og hörunds, þegar ég se
hann, og augu hans eru andstyggileg.
Því miður gat ég ekki komizt hjá að SJ'1
eitt og annað athugavert við framkorflu
hans, svo að mér fannst hann ekki aðei11?
fráhrindandi, heldur einnig óheiðarlegu|'
Mér fannst hann aðeins vera vinur freencí‘
míns, af því að hann hélt, að það mun !
borga sig, en ég held, að frænda minn h11
ekkert grunað það. Hann var, þótt und111
legt kunni að virðast, mjög grunnhyg^
inn maður. .
Svo leið og beið, þangað til í aprh
fyrra. Lífið var nú ekki mjög skemn11
legt fyrir mig, því að ég fékk ekki að fal‘*
mikið út né eignast nána vini, einkum v‘|*
það svo síðustu árin. Frændi minn dó s
mjög óvænt 30. apríl í fyrra. Sagt vlU'
að hann hefði verið veill fyrir hjarta, el^
ég veit ekkert um það fyrir víst. Ég 11
alltaf verið þeirrar skoðunar, að hon11
hafi verið gefið eitur.“
„Og gerði dr. Paul það?“ skaut He111'
ínn i.
„Já, dr. Paul. Ég hef engar sann
a11'1
aó
fyrir þessu, svo að ég ætti kannsk1
þegja, en ég hef þetta á tilfinningn111'^
meðal annars vegna þess, að frændi m1
var vanur að láta lækninn rannsaka

gaumgæfilega í hverjum mánuð, og hel .
ilislæknir hans varð mjög undrandi > ,j
hinu skyndilega fráfalli hans. Fr#11
hafði sín sérkenni, og ég verð að se^_
yður frá nokkrum. Hann var þeirrar s^°
unar, að stúlka ætti ekki að giftast,
en hún væri lögráða, það er að segJ3^
ára gömul, og karlmenn ættu heldur e •
að kvænast fyrir 30 ára aldur. Ég Þe^ j
marga, sem hafa svipaðar hugmynd1^
þessum efnum, en engan, sem var
ha11'1
fastheldinn við þær og hann. Þá var 11
einnig þeirrar skoðunar að skjóta seH1
geðveika sjúklinga. Það var að 11
hyggju eina aðferðin til að útrýma £
-I*
254
HEIMILISBLA11