Heimilisblaðið - 01.05.1969, Síða 6

Kynlegur fundur í suðurhöfum
Eftir JAMES EAMSEY ULLMAN
„Ef þeir eru ekki í nauðum staddir, hefur aldrei neinna verið
það,“ sagði skipstjórinn okkar.
Vindurinn knúði regnið á undan sér í
snörpum skúrum og- kom sjónum til þess að
ólg-a í ofsaleg-um bylg-jum. Sólin var liuliu
á bak við skýin og' þau aftur á bak við fjúk-
andi regnslæðurnar. Þannig var Kyrrahaf-
inu aldrei lýst í bókum eða bæklingum ferða-
skrifstofanna.
Bg var farþegi um borð í Chicot, 3900 smá-
lesta flutningaskipi. Það fór fastar ferðir
milli mörgu eyjanna í Mikrónesíu, sem til-
lieyrði Japan á sínum tíma, en sem Banda-
ríkin stjórna nú sem umboðssvæði undir yf-
irráðum Sameinuðu þjóðanna. Við höfðum
farið frá Guau fyrir 11 dögum og virtumst
vera alveg einir á hafinu með stefnu á Truk,
eina af austustu eyjunum í Caroline-eyja-
klasanum. Snemma um morguninn, þegar grá
birta aftureldingarinnar var farin að síast
innn um kýraugað, vaknaði ég við það, að
skriðurinn fór af skipinu og það stöðvaðist
úti í auðninni miklu.
Eg var kominn upp á þilfarið áður en
þrjár mínútur voru liðnar. Ég hafði aldrei
áður séð jafn-tröllauknar bylgjur. Bftir því
sem dró úr hraða Chicots, fór skipið að
rugga og stingast á endum í ofsalegum öld-
unum. Edward O’Neil skipstjóri stóð uppi
á stjórnpallinum og veifaði til mín og gaf
mér bendingu um að koma upp til sín.
„Sjáið þarna,“ sagði hann og' benti.
Eg starði og- starði, en ég gat ekki séð
neitt, fyrr en hann rétti mér sjónaukann
sinn og sýndi mér, livert ég ætti að beina
honum. Og nú kom ég auga á ] lað, sem hann
vildi sýna mér — það var eintrjáningur
(kanó).
„Hann er ekki stærri en trjástofn,“ sagði
ég undrandi.
„Og hann er víst ekki heldur mikið meira
— trjástofn, liolaður að jnnan, með einu
mastri. Ég gizka á, að hann sé um sex metra
langur.“
Jafnvel á stöðuvatni hefði hann virzt lít-
ill og' veikbyggður. Ilér á g-eysilegri víðáttu
Kyrrahafsins leit hann ekki einu sinni út
eins og leikfangsbátur, heldur miklu fremur
Sem tréflís, fljótandi prik. Við stóðum á
stjórnpalli Chicots og störðum niður á hann,
eins og hann væri sýn frá öðrum heimi. Og
það var hann að vissu leyti.
Nú uppgötvaði ég, að menn voru um borð
í eintrjáningnum. Þeir lireyfðu sig eins og
maurar á grasstrái. En þeir höfðu ekki gef-
ið okkur neitt merki. Voru þeir í nauðum
Staddir ?
„Ef þeir eru ekki í nauðum staddir, hef-
ur aldrei neinn verið það,“ sagði O’Neil.
Chicot var stýrt þannig, að sjórinn og
vindurinn bar litla bátinn beint í áttina til
okkar. Það var eintrjáningur með hliðarflot-
holti, eins og þeir eru alltaf gerðir á eyjun-
um í mörgu smáeyjaklösunum, sem kallast
Mikronesia. Honum hefði hvolft á einni sek-
úndu, ef hann hefði ekki haft hliðarflotholt,
og hann hefði fyllzt af vatni. Pyrir miðjum
bátnum var pallur, reyrður við arma flot-
holtsins, með lágu þaki úr hálmi og' blöð-
um. Mastrið gnæfði yfir þakinu án Segls.
Stundum gengu bylgjurnar svo hátt, að
ekkert sást annað en mastrið. Báturinn hófst
upp aftur á milli, svo að við gátum séð
mennina fimm, sem voru um borð. Þeir voru
horaðir og- veðurbarðir að sjá, en unnu all-
ir af kappi — einn stýrði, hinir jusu. Einn
var g-amall, annar miðaldra, og hinir þrír
voru ekki annað en stórir drengir. Þeir voru
ekki í öðru en rauðu lendaklæði.
Tíu mínútum síðar voru þeir komnir á
lilið við okkur, og við létum skipinu slá und-
an með stöðvaðar vélar. Eintrjáningurinn
virtist vera enn þá minni en áður við hlið-
ina á háum og þverhníptum skrokk Charcots.
Stanley Gilje, fyrsti stýrimaður, stóð á
framþiljunum beint fyrir ofan eintrjáning-
inn, og nú hófst samtal með tvo af áliöfn
okkar sem túlka. Það lét nánast í eyrum,
94
HEIMILISBLADI5