Heimilisblaðið - 01.05.1969, Síða 11

<* ROSE *
EFTITi A. J. CRONIN.
Frásaga um fórnfúsan kcerleika lítillar stúlku.
Síðastliðið sumar var ég á írlandi, yndislegu
),eyjunni grænu,“ og enn einu sinni fór ég í
pílagrímsferð, sem hefur ávallt haft mikil á-
hrif á mig.
Pyrir mörgum árum kom ég sem ungur
kandidat til Rotunda-spítalans í Dublin.
Sjúldingarnir, sem ég annaðist um, hjuggu
1 einu fátækustu hverfum borgarinnar, og
tað var á vitjunarferðum mínum í þessum
ömurlegu götum, sem ég kynntist Rose Done-
gan.
Eg hitti hana oft í Loughi’an Street, þegar
hún var að sækja vatn í almennings vatns-
póstinn. Hún var alltaf með barn á hand-
leggnum, lítinn dreng, níu mánaða gamlan,
vafinn í sjalsgarm og þrýsti honum upp að
mögrum líkama sínum. Rose var aðeins 14
ara, og dimmb'lá augu hennar virtust vera
svo einkennilega stór í litla, alvarlega andlit-
]nu hennar. Þrjú önnur börn, á aldrinum
Bii'lli fimm og níu ára, héngu í pilsi hennar.
l'au voru rauðhærð og mjög lík Rose, svo að
ég sá, að þau hlutu að ver asystkini hennar.
Andstæðan milli neyðarinnar og eymdar-
]mnar, sem var umhverfis hana, og glaðværð-
arinnar, sem ljómað úr augum hennar, vakti
ahuga minn á þessari merkilegu litlu mann-
veru. Ég fór að heilsa henni á morgnana, og
eftir nokkra daga laðaði kveðja mín fram
svolítið, varfærnislegt bros á andliti hennar.
híokkur tími -leið, áður en við fórum að tala
saman. Það var ekki auðvelt að sigrast á ó-
framfærni hemiar, en að lokum urðum við
góðir vinir, og ég fékk að vita, að hún og
litlu systkini hennar höfðu misst móður sína
fyrir átta mánuðum, mánuði eftir fæðingu
^L'chaels litla.
Þau bjuggu með föður sínum, Danny Don-
egan, í kjallara einum í Loughran Street, en
a haklóðunum við þá götu úði og grúði af
hörnum. Paðirinn, sem var stöku sinnum í
lausavinnu í skipakvíum, var veikgeðja og
goðlyndur að eðlisfari. Hann var eins góður
og dagurinn er langur, en hann eyddi mestu
af tíma og peningum í litlu drykkjarkránum
við höfnina. Rose varð því að annast um
lieimilið, halda herbergjunum tveim lireinum
og þokkalegum, leiðbeina þreklitlum föður
sínum, gera það sem í hennar valdi stóð til
þess að bjarga afganginum af því lítilræði,
sem hann vann sér inn, búa til matinn og
gæta barnanna.
Rose elskaði öll systkini sín, en Micheal
litli átti mesta rúmið í hjarta hennar. Þegar
hún bar hann íit í útjaðar Phönix-garðsins
á sólhlýju síðdegi, reikaði hún undir byrð-
inni, en það fékk auðsjánalega ekkert á hana.
Það var yfirleitt ekki neitt, sem gat svipt
liana kjarki. Ég gat ekki annað en dáðst að
óbugandi elju hennar, þegar ég sá hana ryðja
sér braut gegnum mannfjöldann á óhreinni
gangstéttinni, önnum kafna við eitthvert er-
indið, hvort sem um var að ræða að semja
við slátrarann um að fá ofurlítinn bita af
svínslæri eða telja bakarann á að láta sig
fá enn eitt brauð að láni. Hún var glögg-
skyggn á það, sem gerðist umhverfis hana.
Heimur hennar var enginn draumheimur —
hún hafði hinn glögga, hispurslausa skilning
öreigabarnsins á hinum dimmu leyndarmálum
lífsins, og hún þekkti miskunnarleysi þess.
En hennar eigið hugarfar var hreint og sak-
laust. Stóru íhugulu augun í litla óhreina
andlitinu báru vott um bitra reynslu, en
einnig um óþrjótandi kærleiksuppsprettu.
Ahugi minn á þessu barni óx smám saman
og varð að djúpri meðaumkun. Ég fann, að
ég varð að gera eitthvað fyrir hana. Og þar
sem ég hafði komizt að því af tilviljun, hve-
nær afmælisdagurinn hennar var, sá ég um,
að hún fékk sendan böggul frá verzlun í O’-
Connell Street. Það var gott að vita, að hún
átti nú hlýjan kjól og almennilega skó og
sokka, sem voru henni mátulegir.
Ég hélt mig frá Loughran Street fyrstu
tvo dagana, en ég hló með sjálfum mér, er
HEIMILISBLAÐIÐ
99