Heimilisblaðið - 01.05.1969, Síða 13

hann skyldi ekki framar bragða áfengi. Hún
hafði auðvitað enga tryggingu fyrir því, að
hið nýja líferni hans mundi vara við, en þar
senr hann var nú alltaf algáður og hafði eitt-
hvað að gera, gat hún smám saman leyst út
allar eigur þeirra, sem höfðu verið veðsettar,
svo að litlu kjallaraherbergin tóku aftur að
líkjast heimili. Henni tókst meira að segja
stundum að setja fáeina skildinga í tedósina
á arinhillunni.
En þegar ég leit inn dag nokkurn síðdegis
«1 þess að óska henni til hamingju með
þennan góða árangur, sat hixn við eldhús-
korðið og grét sáran. Ég spurði ekki hvers
vegna, en tók aðeins hönd hennar og hélt
henni lengi í hendi minni.
„Þetta er það bezta fvrir hann,“ andvarp-
aði hún loks og þurrkaði sér um augun. „Ég
vil ekki standa í vegi fyrir honum.“
Við og við kom bréf með fréttum um, hve
vel Miehael litli dafnaði uppi í sveitimii.
Eósturforeldrar hans vissu ekki, hvað gott
þau ættu að gera fyrir hann, og töluðu þegar
am hann eins og þau ættu hann.
En morgun einn kom örlagaríkt bréf.
iktiehael hafði fengið lungnabólgu.
Rose sat og starði á bréfið föl í kinnum og
aieð samanbitnar varir. Svo gekk hiin eins
°g svefngöngumaður að tedósinni á arinhill-
Unni og taldi peninga handa sér fyrir far-
núða með lestinni.
„Ég fer til hans,“ sagði hún.
Hún ýtti með þrákelkni öllum móthárum
mínum til hliðar. Vissu þau ef til vill ekki
þarna uppi í sveitinni, að hún gat fengið
karnið til að gera allt — fengið hann til að
korða, þegar hann hafði hitasótt, og taka inn
oieðalið sitt, þegar hann var óþeklcur. Já,
þún gat fengið hann til þess að sofa bara
ftieð því að strjiika um ennið á honum. Hiin
Ondirbjó sig með einbeitni og elju undir ferð-
^na, komst að samkomulagi við nágrannakonu
llm að líta eftir börnunum og ók síðan með
sPorvagninum til stöðvarinnar.
Sama lrvöldið settist hún að á búgarði
þ'arrolls-hjónanna sem hjúkrunarkona Mieha-
els án þess að biðja um leyfi.
Michael litli var alvarlega veikur. Angist-
ar- og örvæntingarsvipur kom á andlit Rose,
þegar hún heyrði, hve hann átti erfitt með
að draga andann. Hóstinn var verstur. Hún
sat með handlegginn um háls lians og studdi
hann, þangað til kastið var liðið hjá, án þess
að hugsa andartak um þá hættu, sem hún
lagði sig í.
Loks var tvísýnan liðin hjá; hún fékk að
vita, að Michael mundi ná sér. Hún var með
svima, er him stóð upp frá rúmstokknum og
þrýsti báðum höndum að gagnaugunum. „Ég
lief bara svo hræðilega mikinn höfuðverk...“
Hún hafði smitazt af Michael. En það
varð ekki af lungnabólgu. Það þróaðist upp
í það, sem var miklu verra. Hún fékk heila-
himnubólgu og dó án þess að komast til með-
vitundar. Ég hef víst sagt ykkur að hún var
aðeins 14 ára.
Mildur vestanvindurinn, sem barst inn yf-
ir einmanalegan kirkjugarðinn kom utan frá
Gahvay-flóanum og flutti með sér angan af
móreyk frá litlu, hvítkölkuðu húsunum niðri
við ströndina — anganina, sem er andi ír-
landk, sál Irlandjs. Engir kransar voru á
litlu, grænu þúfunni, en grannur rósarunni
óx þar hálfhulinn í grasinu, og á þyrninóttum
stilkinum var ein hvít, villt rós. Og allt í
einu brauzt sólin fram úr gráum skýjunum
og skein með hlýjum ljóma sínum á hvíta
spjaldið, sem bar nafn hennar.
Ensk súkkulaðiverksmiðja fram-
leiddi nokkrar súkkulaðistengur
til að liafa á sýningu. Þœr voru
liálfan annan meter á lengd og
vógu 15 kg. liver. En að sýning-
unni lokinni gaf verksmiðjan
barnaspítala stengurnar.
Heimilisblaðið
101