Heimilisblaðið - 01.05.1969, Síða 24

svo skjálfhent, að hún gat næstum ekki tek-
ið hann af fingrinum. Að lokum tólcst henni
það samt, og hún rétti hann fram. „Það er
þá bezt þú takir við þessu, er ekki svo?“
Ninian leit ekki við henni og tók ekki við
hringnum. „Ef þér er það ekki mjög mótfall-
ið,“ sagði hann lágt, „þá frestum við þessu
til morguns. í kvöld er dansleikur —- og Pro-
vost og allir aðrir búast við okkur þangað.
Það myndi koma okkur hjá mildum óþæg-
indum og leiðindum. Yertu svo væn — mín
vegna — að fresta þessu enn í tuttugu og
fjóra tíma. Eg heiti því, að ég skal ekki
biðja þig um annað en það!“
Jill stirðnaði. „Áttu við það, að þú viljir
að ég komi á dansleikinn, rétt eins og ekk-
ert hafi gerzt. Eigum við að láta eins og
við séum áfram trúlofuð,“
„Já,“ svaraði Ninian hljómlaust. „Það er
einmitt það sem ég á við. Væri mjög erfitt
fyrir þig að koma fram eins og svo sé? Hef-
ur trúlofun okkar ekki verið ein blekking
frá upphafi til enda?“ Orð hans hljómuðu
ekki einu sinni sem beiskjublandin, — og
það særði Jill meira en ásölcun hefið gert.
Augljóst var, að hann grunaði ekki að hún
kærði sig hætishót um hann; augljóst var,
að liann trúði öllu sem Catliie hafði sagt.
„Ég hafði ekki ætlað mér að láta sem ég
ætlaði að giftast þér .. . Ég hafði ætlað mér
að ... hóf Jill máls.
„Ur því svo er,“ greip Ninian snöggt fram
í, „þá er gott, að þú komst að raun um að
þú varst að gera vitleysu. Ella hefðum við
getað tengzt fastari böndum og það orðið
enn erfiðara fyrir mig að veita þér frelsið.“
Hann setti bílinn í gang og leit á hana, heit-
um augum: „Ertu nú reiðubúin til að fara
heim ?‘ ‘
„Já. Ég ... já, það er ég.“
Það var ekekrt frekara sem hún gat sagt
eða gert, enda þótt hún elskaði liann; enda
þótt hjarta líennar væri sundur kramið. Hin
stutta návistarstund í bílnum var liðin hjá
— og þetta var þá endirinn . .. Hafi hún
nokkru sinni haldið, að Ninian gæti orðið
hrifinn af henni, þá var sú tilliugsun nú
fjarri öllu lagi. Hún hafði veðjað ást sinni
í hættulegum leik — og tapað — tapað fyrir
Cathie, sem ekki vildi að nokkur önnur fengi
hann, enda þótt hún sjálf gæti það ekki, eins
og Andrew hafði réttilega orðað það. Sefj-
un Cathiear myndi hafa vald yfir honum
undir yfirskini vináttu.
Jill fannst hún sjálf hafa verið yfirmáta
heimsk og beit á vör sér til þess að vinna
bug á titringnum. Ef hún hefði ekkert sagt,
en látið allt vera eins og það þó hafði verið,
þá hefði Nin orðið eiginmaður hennar og
hún hefði alltént lilotið samúð hans og traust,
eins og hann hafði þegar lofað henni. Hún
hefði getað eignazt með honum börn, getað
gefið honum son, erfingja að Guise-óðali .. •
hún hefði getað gefið mikið og líka fengið
mikið í aðra liönd. En hún hafði líka viljað
fá ást hans, sem hann liafði alls ekki heitið
henni — og sem hún hafði vitað frá því
fyrsta, að hann gat ekki gefið henni. Nú
liafði hún glatað öllu, jafnvel virðingu hans
að auki. Á morgun yrði allt búið og hún yrði
að fara á brott — burtu frá Ninian og Guise
— og sjá það aldrei framar.
Tárin, sem hún hfaði haldið innibyrgðum,
brutust nú fram. Sárlega auðmýkt sneri hún
sér að bílrúðunni og horfði íit. Ninian leit
til hennar, misskildi ástæðuna til vanlíðunar
hennar og sagði: „Góða Jill, þú mátt ekki
halda að ég ásaki þig. Þú hefur lcomið eins
Vel fram og gert eins mikið og þú hefur get-
að. Þú lékst hlutverk þitt óaðfinnanlega vel,
og ég er þér þakklátur. Það var -svo sem
aldrei ætlunin, að það yrði neitt meira —
þetta var allt og sumt.“
Henni var um megn að svara. Hana verkj-
aði í hálsinn af ekka, og hún kom ekki upp
orði. Iíann kalppaði henni á höndina. „Eig-
um við að stanza smástund?“
Hún hristi höfuðið. „Nei.“
Hann dró úr hraðanum, þannig að þau
ólm löturhægt, en hún saug upp í nefið til
þess að lialda aftur af tárunum.
„Þú mátt ekki taka þetta svona nærri þér,
Jill. Það var betra að komast að raun um
sannleikann — alveg örugglega.“
„Það ... það er sjálfsagt rétt.“ Snerting
handar hans olli lienni nánast líkamlegum
óþægindum, en hún dró liöndina samt ekki
að sér. Ef hann nú hefði beðið hana að skipta
um skoðun, myndi hún hafa gert það. En
hann orðaði ekkert slíkt, og að lokum var
það stolt hennar sem bjargaði henni. „Já-
sjálfsagt var þetta það réttasta." Henni tókst
jafnvel að fá þetta til að hljóma sannfær-
andi.
112
H E I M IL I S B L A Ð I Ð